Εκδήλωση

Οι της Ανανεωτικής Αριστεράς – ο κλάδος της που έχει βρεθεί στο ΚΙΝΑΛ, για να ακριβολογούμε, γιατί υπάρχει κι ο άλλος που επέστρεψε στο κόμμα που διέσπασε το 2010, τον ΣΥΡΙΖΑ – οργάνωσε μια εκδήλωση προκειμένου να αναζητήσουν λύσεις για την Κεντροαριστερά «σε έναν κόσμο που αλλάζει». Τι κι αν οι παλιοί οι κεντροαριστεροί, οι ορθόδοξοι όταν τις ψάχνουν αστειεύονται πως ο ευρών αμειφθήσεται με την ηγεσία του χώρου – προκειμένου να υπογραμμίσουν τη δυσκολία του εγχειρήματος; Οι περισσότερες από τις προτάσεις που διατυπώθηκαν ήταν τόσο θεωρητικές όσο το «η φυγή προς τα εμπρός, η ανανέωση των μηνυμάτων, οι σταθερές κοινωνικές αναφορές είναι τα δεδομένα για έναν πιο προωθημένο ρολό. Αρκεί να μην περιοριστεί στο σύνδρομο της δικαίωσης του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Παράταξης», που κατέθεσε στο πάνελ του διαλόγου ο Θόδωρος Μαργαρίτης. Εξού κι η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του πρωινού ήταν η παρουσία του Νίκου Μπίστη στην αίθουσα, ο οποίος κάθισε στην πρώτη σειρά με τον αέρα του προερχόμενου από το μεγάλο κόμμα.

Προσαρμοστικότητα

Κι όπως λένε οι κακές γλώσσες του χώρου δεν αυτοπροσκλήθηκε. Η επόμενη πιο ενδιαφέρουσα ήταν η επιστολή που τους έστειλε ένας παλιός σύντροφος, ο Γιάννης Μπαλάφας. Αμφότερες είναι άξιες αναφοράς όχι γιατί υπογραμμίζουν την αυταπόδεικτη ανάγκη των συριζαίων να προσεγγίσουν τους κεντροαριστερούς, αλλά επειδή αποκαλύπτουν κάτι για αρκετούς από εκείνους που αυτοσυστήνονται ως «Ανανεωτική Αριστερά» – ανεξαρτήτως της κομματικής στέγης που τους φιλοξενεί σήμερα, συριζαϊκής ή κιναλίτικης: Πως έχουν ανεξάντλητη προσαρμοστικότητα. Μπορούν να ταιριάξουν μέσα στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ, μπορούν να εξοικειωθούν και με τη νέα κατάσταση στην Κουμουνδούρου ξεχνώντας τα σημάδια του αριστερού εμφυλίου της μνημονιακής περιόδου. Μπορούν ακόμη και να αποπειραθούν να ενώσουν τα δύο κόμματα που τους προσάρτησαν αφού αναγνωρίζουν οι πρώτοι την προσαρμοστικότητα των δεύτερων, και το αντίστροφο. Αρα, για να το πούμε παραφράζοντας ελαφρώς τον Λεωνίδα Κύρκο, δίνουν την εντύπωση να τους απασχολεί περισσότερο να τους παντρευτούν επιτέλους κάποιοι, όχι απλά να τους αγαπούν λίγοι.