Οι γάμοι {LF}της μαφίας

Σιγά μη δώσουμε εμείς απάντηση στο ερώτημα αν η τέχνη αντιγράφει τη ζωή ή η ζωή την τέχνη και σιγά μην τη δώσουμε τώρα. Εξάλλου αναρωτιέμαι αν υπάρχει απάντηση. Ζωή και τέχνη – και ειδικά κινηματογράφος – είναι δοχεία συγκοινωνούντα και αλληλοτροφοδοτούμενα. Το παραμύθι, τουλάχιστον ως προς τις δραματουργικές αναφορές του, θέλει μια έστω και σχετική αληθοφάνεια. Από την άλλη, οι συναρπαστικές ζωές δεν χαρακτηρίζονται κινηματογραφικές;

Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για έναν γάμο με «τίτλους τιμής». Η κόρη του «βαρόνου» παντρεύτηκε τον ανιψιό της «αυτοκράτειρας». Αυτός ο γάμος έγινε στην πραγματικότητα. Οσο πραγματικότητα, βέβαια, μπορεί να είναι μια εκκλησία αποκλεισμένη από ένοπλους μαφιόζους και μια νύφη με αλεξίσφαιρο νυφικό. Διότι ακόμη και στον κινηματογραφικό γάμο που είναι το άλλοθι και η αφορμή για να αρχίσει να ξετυλίγεται η συναρπαστική ιστορία του πρώτου «Νονού» του Κόπολα – της σημαντικότερης, ίσως, ταινίας του νέου αμερικανικού σινεμά – υπάρχει μια επίφαση σισιλιάνικης κανονικότητας. Και τουλάχιστον η κόρη του Βίτο Κορλεόνε δεν παντρεύεται τον γιο της αντίπαλης οικογένειας, των Τατάλια. Αυτό ωστόσο συμβαίνει σε μια άλλη ταινία, επίσης για τη μαφία, τη μαύρη κωμωδία του Τζον Χιούστον «Η τιμή των Πρίτζι», όπου ο Τσάρλι Παρτάνα παντρεύεται την επαγγελματία δολοφόνο που δουλεύει για λογαριασμό της αντίπαλης εγκληματικής φαμίλιας. Βλέπετε, οι μαφιόζοι είναι συντηρητικοί. Θέλουν να το βάλουν το στεφάνι και μάλιστα με τρόπο πατροπαράδοτο κι εθιμοτυπικό.

Πέρα από όλα αυτά όμως, στο θέμα, έτσι όπως το παρουσιάζει η «Guardian»,υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Οι βαθιές ρίζες που έχουν οι εγκληματικές οργανώσεις σε φτωχές και υποβαθμισμένες κοινωνίες. Και τις οποίες φροντίζουν να τις ποτίζουν είτε, στην προκειμένη περίπτωση, με νεροκουβαλητή την Εκκλησία είτε με φιλανθρωπικό έργο. Γιατί μας κάνει όμως εντύπωση; Μήπως και αυτό δεν είναι ένα δάνειο μεταξύ τέχνης και ζωής; Δεν είναι δα και δύσκολο ένας μεξικανός μαφιόζος να βάλει την μπέρτα του «συμπατριώτη» του Ζορό.