Μια στο καρφί {LF}και μια στο πέταλο

«Η ομοφυλοφιλία αποτελεί τον κολοφώνα των αμαρτημάτων. Και για ποιο λόγο αποτελεί τον κολοφώνα, δηλαδή το αποκορύφωμα των αμαρτημάτων, πολύ πάνω κι από ειδεχθείς πράξεις, όπως ο φόνος π.χ.; Διότι συνιστά μία ευθεία ύβριν απέναντι στο πιο τέλειο δημιούργημα του Θεού που είναι ο άνθρωπος, ο οποίος κατ’ εντολήν του Τριαδικού Θεού επλάσθη “κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν”. Εάν ένας κοινός δολοφόνος αποσπά την ψυχή από το σώμα για μία φορά, ο εραστής της ομοφυλοφιλίας “δολοφονεί” κατ’ επανάληψη και το σώμα και την ψυχή. Συν τοις άλλοις, καταντά προδότης της ίδιας του της φύσεως, από τη στιγμή που ούτε μπορεί να αποκτήσει κατά τρόπο οντολογικό τη φύση που επιθυμεί, αλλά ούτε προσπαθεί να διατηρήσει και εκείνη που είχε…».

Το παραπάνω απόσπασμα, μεταφερμένο στα νέα ελληνικά, αποδίδεται στον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο (349-407 μ.Χ.). Μολονότι δεν το τσεκάραμε, δεν έχουμε και κάποιο ισχυρό λόγο να αμφισβητήσουμε ότι μπορεί πράγματι να έγραψε κάτι τέτοιο ή κάτι ανάλογο ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εναρμονισμένος με τα ήθη του τέταρτου μετά Χριστόν αιώνα και ταυτίζοντας τους ομοφυλόφιλους με τους κατά συρροή δολοφόνους. Αλλωστε τα Πατερικά Κείμενα βρίθουν από αντίστοιχα αποσπάσματα. Στις επιστολές, λόγου χάριν, του Αποστόλου Παύλου (5-66 μ.Χ.) σκοντάφτουμε συχνά πάνω σε μισογυνικά ή ακόμη και μισανθρωπικά εδάφια που δύσκολα σήμερα θα γίνονταν ανεκτά και από το πλέον συντηρητικό ακροατήριο. Αλλά είπαμε: τίποτε δεν πρέπει να εξετάζεται έξω από το πλαίσιο της εποχής του – πόσω μάλλον όταν αναφερόμαστε σε κείμενα γραμμένα δεκαεπτά ή είκοσι αιώνες πριν από τη δική μας εποχή.

Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που ανάλογα αποσπάσματα τυπώνονται σε φυλλάδια από παραθρησκευτικές οργανώσεις και μοιράζονται σε ανυποψίαστους μαθητές έξω από τις εκκλησίες, ύστερα από τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό την ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών (ένας εκ των οποίων, ως γνωστόν, ήταν και ο Χρυσόστομος). Είναι αλήθεια πως η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, τρομοκρατημένη από τις αντιδράσεις των συντηρητικών κύκλων, ουσιαστικά έσπευσε να ακυρώσει την κατάργηση της σχολικής αργίας των Τριών Ιεραρχών επιβάλλοντας εκδηλώσεις κι εκκλησιασμό στη μνήμη τους. Από εκεί όμως κι έως του σημείου να προπαγανδίζεται ανεμπόδιστα η προσομοίωση ενός ομοφυλόφιλου με έναν serial killer… ε, η απόσταση είναι μεγάλη, ιδίως εάν το ημερολόγιο επιμένει να δείχνει ότι ζούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα μετά Χριστόν.

Εάν παρακολουθήσει κανείς τα πεπραγμένα της Νίκης Κεραμέως στο υπουργείο Παιδείας αυτό το επτάμηνο, θα αποκομίσει την επιδερμική κι εν πολλοίς εσφαλμένη εντύπωση ότι η κυρία υπουργός διακατέχεται από οξεία κυκλοθυμική διάθεση. Τη μια μέρα στέλνει πρωτοκολλημένη εγκύκλιο στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές λυκείων της Περιφέρειας Αττικής για να παρακολουθήσουν σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας την ημερίδα μιας παραθρησκευτικής οργάνωσης, υπό τον τίτλο «Σύγχρονη Παιδεία και Ελληνορθόδοξη Παράδοση» (με θέματα όπως: «Η διαστρέβλωση της ελληνικής ιστορίας στη σύγχρονη παιδεία», «Το νέο σχολείο· αναζητώντας τη χαμένη ελληνορθόδοξή μας ταυτότητα» κ.ο.κ.) και την επόμενη μέρα, μετά τον σχετικό ντόρο, ανακαλεί την εγκύκλιο ρίχνοντας την ευθύνη στη γενική γραμματέα  που την υπογράφει. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο.

Η παραπλανητική κυκλοθυμία της Κεραμέως, εκτός των υπόλοιπων αντιφατικών μηνυμάτων που εκπέμπει, έχει και ως συνέπεια τις μονές μέρες της βδομάδας να αποθεώνεται ως η Ζαν ντ’ Αρκ των συντηρητικών κύκλων και τις ζυγές να δαιμονοποιείται ως ο Δούρειος Ιππος των προοδευτικών. Καταφέρνει έτσι να αφήνει τους πάντες δυσαρεστημένους. Οπως και να το κάνεις, είναι ένα επίτευγμα.