Η κλεψύδρα μετράει αντίστροφα

Παρά την εμμονή της κυβέρνησης να απαντά στα φλέγοντα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας με τη μόνιμη επωδό της «κανονικότητας», σε εναλλαγή με το ρεφρέν του «επιτελικού κράτους», επί της ουσίας, «σιγή ασυρμάτου».

Στους επτά μήνες της νέας διακυβέρνησης της χώρας, ούτε η «κανονικότητα» ούτε το «επιτελικό κράτος» φαίνεται να βοήθησαν ώστε να αισθανθούμε φρέσκο αέρα στο πολιτικό σκηνικό.

Αντίθετα, τα σύννεφα πυκνώνουν. Στη διπλωματία λάθη χειρισμού κρίσιμων θεμάτων, στο Μεταναστευτικό κάθε μέρα τα νούμερα ζαλίζουν, στην Υγεία ένα πραγματικό χάος – ακόμα και με τους καρκινοπαθείς στις ουρές ενός σύγχρονου Αουσβιτς -, στην Παιδεία εξοφλούνται γραμμάτια, ενώ ακόμα και το ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε πολιτικό ασθενή, και μάλιστα με σοβαρή… ρήξη χιαστού.

Οι μεταρρυθμίσεις μετατρέπονται σε διευθετήσεις και η περίοδος χάριτος μάλλον εκπνέει άδοξα.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση ανοίγει το θέμα των αγροτικών συνεταιρισμών, με έναν νέο νόμο που διεκδικεί, όπως λέει, «να λύσει ζητήματα και να δώσει πνοή στην ύπαιθρο». Η ύπαιθρος όμως είναι υποψιασμένη και όποτε ακούει… πνοή τρέχει. Πολλές πνοές φύσηξαν κατά καιρούς και την πούντιασαν! Ομως είναι αλήθεια ότι η νέα μεταμνημονιακή οικονομία ή θα δημιουργηθεί με βασικό πυλώνα τον αγροτικό τομέα ή δεν θα υπάρξει καθόλου.

Στη χώρα μας τα τελευταία 104 χρόνια ο νόμος για τους συνεταιρισμούς έχει αλλάξει επτά φορές και έχει υποστεί περίπου 950 τροποποιήσεις.

Τώρα ήρθε η νέα κυβέρνηση, που θέλει κι αυτή να αλλάξει τον προηγούμενο νόμο, ο οποίος κρίθηκε προβληματικός. Αυτό είναι το δέντρο – δεν είναι όμως το δάσος.

Η πολιτική παραδοχή ουσίας είναι ότι χρειαζόμαστε επειγόντως έναν θεσμικό νόμο-πλαίσιο για τους συνεταιρισμούς, με έξυπνη δομή και επιχειρηματική ευελιξία. Εναν νόμο γενικό, λιτό, εύκολα εφαρμόσιμο, που να μην τροποποιείται κάθε δύο χρόνια. Κακά τα ψέματα. Κανείς δεν πρόκειται να εμπιστευθεί και να στηρίξει το νέο συνεταιριστικό εγχείρημα χωρίς εγγυήσεις σταθερότητας και προοπτικής.

Στη χώρα μας έχουμε ένα κακό παρελθόν από το συνεταιριστικό κίνημα, το οποίο παρά τις βαθιές του ρίζες απαξιώθηκε.

Η μετατροπή των συνεταιρισμών, πλην λαμπρών εξαιρέσεων, σε χώρους επιρροής και εξουσίας και η πρόσδεσή τους σε κομματικά φέουδα, τα φαινόμενα κακοδιαχείρισης και κατασπατάλησης πόρων, όπως είναι λογικό, εξαφάνισαν τον συνεργατισμό και τραυμάτισαν σοβαρά τον κοινωνικό ιστό του αγροτικού χώρου.

Ο πρωτογενής τομέας αλλάζει ραγδαία παγκοσμίως, ωθούμενος από ποικιλόμορφους παράγοντες. Σε αυτό το ρευστό τοπίο, ωστόσο, η χώρα μας παραμένει στάσιμη και απροετοίμαστη.

Το ΠΑΣΟΚ διαχρονικά υπήρξε το Κίνημα που εκπροσώπησε με αξιώσεις τον έλληνα αγρότη και την ελληνίδα αγρότισσα, βγάζοντάς τους από το περιθώριο. Η εμπειρία μας αυτή δείχνει ότι τώρα απαιτείται τόλμη. Να τελειώνει η ιστορία με τους συνεταιρισμούς-σφραγίδα. Να νομοθετηθεί η επίσπευση όλων των διαδικασιών εκκαθάρισης των κατά τόπους χρεοκοπημένων Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών και να αποδοθούν οι εγκαταστάσεις και τα κτίρια-φαντάσματα. Να τολμήσουμε να διαχειριστούμε τη δημόσια γη, καθιστώντας τη, μαζί με τους παραγωγούς, εύφορη. Να δώσουμε κίνητρα στους παραγωγούς, να πείσουμε ότι πλέον δεν μπορεί κανείς μόνος του, μέσα στο έντονα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον. Να συνδέσουμε τους κρίκους της αλυσίδας της παραγωγής με την πιστοποίηση, την τυποποίηση, τη μεταποίηση, την προβολή και την εμπορία των προϊόντων.

Η ταφόπλακα για το συνεταιριστικό κίνημα θα είναι ο νέος νόμος να χρησιμοποιηθεί ως «φερετζές» για να ενισχύσει το ιδιωτικό κεφάλαιο, χωρίς κανένα πολιτικό σχέδιο. Πάλι διευθετήσεις, πάλι χωρίς όραμα. Η κλεψύδρα όμως τώρα μετράει αντίστροφα.

Η Ευαγγελία Λιακούλη είναι βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής του Νομού Λάρισας