Οι ΗΠΑ, {LF}ο Τραμπ και {LF}η δημοκρατία

Η απόφαση της Γερουσίας να μην εξετασθούν μάρτυρες στην περιβόητη δίκη του Ντόναλντ Τραμπ είναι, κατά τη γνώμη μου, πιο ανησυχητικό φαινόμενο από αυτή καθαυτή την εκλογή του ως προέδρου των ΗΠΑ. Διότι η κάθε εκλογή είναι αποτέλεσμα συγκυριών που επηρεάζουν όχι μόνο την κρίση αλλά και το θυμικό του εκλογικού σώματος. Το οποίο παρασύρεται, κολακεύεται, φανατίζεται, βαυκαλίζεται. Ενα ποσοστό του, μικρό αλλά ικανό να αλλάξει τις ισορροπίες, μπορεί επηρεασθεί από συνθήματα ή γεγονότα ελάσσονος σημασίας πλην όμως μέγιστου επικοινωνιακού αποτυπώματος (τα περίφημα events), να μεταστραφεί ευκαιριακά και ύστερα από λίγο καιρό να αλλάξει και πάλι ιδέες και ρότα. Αυτό τουλάχιστον μας λέει, όσο πιο ξεκάθαρα μπορεί, η Ιστορία.

Το δίχτυ ασφαλείας για αυτού του είδους τις εξάρσεις του εκλογικού σώματος είναι οι θεσμοί. Η δημοκρατία σε μια χώρα δεν κινδυνεύει από μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφους που σήμερα θα πάνε από ‘δώ και αύριο από ‘κεί, απειλείται όμως όταν αρχίζουν να τρίζουν οι θεσμοί. Και αν κάτι μας άρεσε (και ευελπιστώ ότι θα συνεχίσει να μας αρέσει) στις ΗΠΑ είναι η λειτουργία των θεσμών – αν μη τι άλλο όσον αφορά το εσωτερικό της χώρας – ανεξαρτήτως προέδρου η κυβερνώντος κόμματος. Θυμόμαστε όλοι, τότε με το σκάνδαλο Λεβίνσκι, τον Μπιλ Κλίντον να ψελλίζει σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση, κατά πόσον ακριβώς σεξ ήταν το σεξ με την υπάλληλο του γραφείου του.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι ανησυχητικό, στην προκειμένη περίπτωση, το στραβοκοίταγμα της Γερουσίας. Μοιάζει σαν δολιοφθορά στα θεμέλια ενός είδους «πολιτικού προτεσταντισμού» που διέπει τις ΗΠΑ. Ο οποίος δεν δαιμονοποιεί a priori την εξουσία εφόσον όμως μπορεί να την ελέγχει και να την εγκαλεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και μέσα από τις ίδιες διαδικασίες που θα εγκαλούσε για να λογοδοτήσει τον οιονδήποτε πολίτη. Διότι κάτι άλλο που μας διδάσκει η Ιστορία είναι ότι οι δημοκρατίες απειλούνται εκ των έσω, όχι από εξωτερικούς εχθρούς.