Το Paokpoli των ψευδοδιλημμάτων

Από το Calciopoli στο Paokpoli, μια νομοθετική ρύθμιση δρόμος. Δυστυχώς για την Ελλάδα ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης μπορεί να διορθώνει τα «κακώς κείμενα» που αφορούν μόνο την ελληνική  γλώσσα.

Μακάρι να υπήρχε ένας καθηγητής και για το ελληνικό ποδόσφαιρο μήπως επιτέλους διορθώνονταν οι ανορθογραφίες του που βγάζουν μάτι.

Αν ασχολούταν πάντως με το θέμα σε επίπεδο γλωσσολογίας θα παρατηρούσε πως ο νεολογισμός Calciopoli είναι σύνθετος. Προέρχεται από τις λέξεις «calcio» που σημαίνει ποδόσφαιρο και την «poli» από την ελληνική λέξη «πόλη» η οποία κατά τους Ιταλούς παραπέμπει στο Μιλάνο, «την πόλη των δωροδοκιών».

Προς Θεού, με το Paokpoli δεν υπαινισσόμαστε πως η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των δωροδοκιών. Το σκάνδαλο της πολυϊδιοκτησίας που συνταράσσει το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ωστόσο το ίδιο σοβαρό, ίσως και περισσότερο από το αντίστοιχο της Ιταλίας που οδήγησε μια από τις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου, τη Γιούβε, στον υποβιβασμό.

Σ’ εκείνη την ιστορία των τριγωνικών σχέσεων με τους διαιτητές ήταν μπλεγμένες και οι Μίλαν – του τότε απερχόμενου πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι -, Φιορεντίνα, Λάτσιο, Ρετζίνα.

Το σκάνδαλο ξέσπασε λίγες εβδομάδες πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας.

Η Γιουβέντους είχε αναδειχτεί ήδη πρωταθλήτρια και οι παίκτες της Σκουάντρα Ατζούρα είχαν ξεκινήσει προετοιμασία για το Μουντιάλ.

Παρά τα όσα διακυβεύονταν για το ιταλικό ποδόσφαιρο εκείνες τις ημέρες κανείς δεν τόλμησε από την πολιτική ηγεσία, τους δημάρχους ή τους πανίσχυρους ποδοσφαιρικούς παράγοντες να εξαπολύσει απειλές και ύβρεις. Οι διεθνείς πηγαινοέρχονταν μεταξύ ανακριτή και προπονητικού κέντρου, ενώ η πρόταση του ποδοσφαιρικού εισαγγελέα για υποβιβασμό όλων των εμπλεκόμενων ομάδων έγινε στις 4 Ιουλίου, την ημέρα που η Σκουάντρα Ατζούρα αντιμετώπιζε τη Γερμανία στον ημιτελικό του Μουντιάλ. Αποτέλεσμα: η Ιταλία αναδείχτηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια και η Γιούβε άρχισε να ανεβαίνει τον Γολγοθά της. Δύο γεγονότα ορόσημα του ιταλικού ποδοσφαίρου που όμως διατήρησαν τα διαχωριστικά τους γιατί η κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι δεν έβαλε στη ζυγαριά το πολιτικό κόστος και ψευδοδιλήμματα διχασμού αφήνοντας τη δικαιοσύνη να κάνει απερίσπαστη τη δουλειά της.