Φουρτούνες

Φουρτούνες

Καλά κοιμηθήκαμε το βράδυ της Πέμπτης, με «Oruc Reis» ξυπνήσαμε χθες Παρασκευή. Οπου «Oruc Reis», τουρκικό ερευνητικό σκάφος (ένα ακόμη) το οποίο εντοπίστηκε νωρίς το πρωί χθες να κόβει βόλτες μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, αυτή που έχει το Καστελλόριζο, αν και 200 μίλια μακριά. Εγινε πανικός, έφυγε φρεγάτα από την Κάρπαθο να πάει να το «συναντήσει» αυτό το «Oruc Reis», αλλά λίγο μετά έγινε γνωστό ότι το τουρκικό σκάφος απομακρύνθηκε από την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Μετά ήρθαν τα αστεία. Διά στόματος κάτι συναδέλφων του… Μάρκου Σεφερλή οι οποίοι υποδύονται τις λεγόμενες «κυβερνητικές πηγές».

Σύμφωνα με αυτές τις πηγές λοιπόν, που διακρίνονται για το υψηλής ευφυΐας χιούμορ τους (λέμε τώρα…), «από την παρακολούθηση της πορείας του πλοίου, αυτό φαίνεται να απομακρύνθηκε από την περιοχή». Οι ίδιες πηγές εκτιμούν πιθανό το πλοίο να εισήλθε εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας «λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή».

Οπου, τι καταλαβαίνουμε από όλο αυτό; Οτι οι καιρικές συνθήκες είναι κάτι που διαθέτει σύνορα, κόβεται με το μαχαίρι δηλαδή, και λέει μέχρι εκεί έχει 8 μποφόρ αέρα και πολύ ταραγμένη, τρικυμιώδη θάλασσα. Αν πας προς τα μέσα, προς τα ελληνικά δεν έχει καιρό, και όλα είναι τέλεια. Επίσης απ’ ό,τι αντιλαμβανόμαστε από τις δηλώσεις αυτών των «πηγών», το συγκεκριμένο σκάφος, το «Oruc Reis», λογικά πρέπει να είναι της πλάκας. Δεν έχει όργανα, δεν έχει πυξίδες, δεν έχει GPS, δεν διαθέτει δορυφορικά συστήματα – ένας γκαζοτενεκές είναι και τίποτε άλλο!

Τεστ αντοχής

Θέλω να ελπίζω ότι αυτά που λέχθηκαν χθες ήταν για λαϊκή κατανάλωση, για να τα φάνε οι πολλοί. Γιατί οι λιγότεροι, εκείνοι τέλος πάντων που γνωρίζουν – όπως πρώην διπλωμάτης με απόλυτη γνώση των ελληνοτουρκικών λόγω προηγούμενης θητείας – υποστηρίζουν ότι αυτό που συνέβη με το «Oruc Reis» είναι η κλασική μέθοδος της τουρκικής διπλωματίας στα ελληνοτουρκικά.

«Αντί να δημιουργεί μία μείζονα κρίση», μου είπε, «αναφορικά με τις διεκδικήσεις της, λ.χ. ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο θα επισύρει την προσοχή των Αμερικανών αλλά και των υπόλοιπων μεγάλων δυνάμεων που έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην περιοχή, δημιουργεί μικρής διάρκειας εντάσεις για να τεστάρει τις αντοχές της Ελλάδας. Τη μία στέλνει τα αεροπλάνα της πάνω από τη Λέρο ή τους Λειψούς, νησιά για τα οποία ουδέποτε έχει θέσει θέμα, μόνο και μόνο για να προκληθεί μια αερομαχία με δικά μας αεροπλάνα. Την άλλη δίνει εντολή σε μια φρεγάτα να φτάσει ως την Ανδρο, και την τρίτη ένα ερευνητικό στην υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου, και την τέταρτη κάνει και μια δήλωση ο υπουργός Εξωτερικών τους, ότι διεκδικούν τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου ή ότι το μισό Αιγαίο είναι δικό τους. Ολα είναι στη γραμμή που σας εξήγησα. Χαμηλής έντασης κρίσεις, για να μας σπάσουν τα νεύρα, και να επιμένουμε σταθερά στη γραμμή… Βασιλάκη Καΐλα»!

(τακτική «Βασιλάκης Καΐλας»: κλαιγόμαστε συνέχεια ενώπιον των συμμάχων και των διεθνών οργανισμών, ότι η Τουρκία μάς κάνει αυτό ή εκείνο…)

Σχεδιασμός στο πόδι

Δέχτηκα πολλά σχόλια για τη χθεσινή, έντονα αρνητική, στάση μου αναφορικά με το περίφημο «σχέδιο» για την εγκατάσταση του πλωτού φράγματος το οποίο θα ανακόψει υποτίθεται τις προσφυγικές ροές στο Αιγαίο. Χαρακτήρισα την κυβερνητική απόφαση ως το πιο απάνθρωπο μέσο αντιμετώπισης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς τη χώρα – και φυσικά επιμένω.

Ο διπλωμάτης που προαναφέρω, και με ενημέρωσε σχετικά με την πορεία του «Oruc Reis» εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, μου έθεσε και μία άλλη προβληματική, την οποία επίσης επιθυμώ να παρουσιάσω, διότι με τη σειρά της αποδεικνύει ότι – και αυτός – ο σχεδιασμός είναι στο πόδι!

– Σε ποια ακριβώς θέση θα τοποθετηθεί ο φράχτης; με ρώτησε.

– Στα ανοιχτά της Λέσβου. Υποθέτω στη μέση των θαλασσίων συνόρων, απάντησα αφελώς.

– Ποιων θαλασσίων συνόρων; με ρώτησε.

– Των θαλασσίων συνόρων, κύριε – τα πήρα κανονικά. Επαιζε με τα νεύρα μου και εγώ είχα δουλειά. Να καταγράψω όσα μου είχε αναφέρει προηγουμένως για το τουρκικό ερευνητικό εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

– Δεν υπάρχουν οριοθετημένα σύνορα στην περιοχή, αλλά ούτε και στο υπόλοιπο Αιγαίο. Ολα είναι επί θεωρητικής βάσεως – αυτό θέλω να σας πω, ούτε εμείς ούτε οι Τούρκοι έχουμε δεχθεί να συζητήσουμε κάτι σχετικό, ώστε να έχουμε καταλήξει στην οριοθέτηση των συνόρων. Αρα, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Αλλού θα πρέπει να τοποθετηθεί…

Σχεδιασμός στο πόδι ΙΙ

Καθώς η συζήτηση έτεινε να λάβει χαρακτήρα «κολοκυθιάς» γιατί εδώ, κι όχι εκεί, και γιατί εκεί και όχι αλλού, ζήτησα πάλι να μου αναφέρει τι εννοεί. Και εννοούσε ακριβώς αυτό: πως ούτε κοντά στις ελληνικές ακτές μπορεί να τοποθετηθεί ο φράχτης, διότι από τη στιγμή που οι βάρκες θα πλησιάσουν εκεί, είναι βέβαιο ότι οι διακινητές θα τις βυθίζουν ώστε πια η χώρα να βρίσκεται μπροστά σε κατάσταση «έρευνας και διάσωσης» και οι τοπικές Αρχές να είναι υποχρεωμένες να κάνουν οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους να διασώσουν ναυαγούς που θα έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας του φράγματος!

Ηθελα να ήξερα ποιος τα σκέφτεται όλα αυτά. Αλήθεια. Και πώς αυτός μεν που τα σκέφτεται και τα διοχετεύει στην κυβέρνηση δεν απομονώνεται από τους υπολοίπους που διαβλέπουν το ασύμφορο της υλοποίησης της πρότασης.

Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να το πάρει αλλιώς ο πρόεδρος Κυριάκος με όλα αυτά τα παλικάρια…

Η λάθος κίνηση

Η εβδομάδα που πέρασε δεν ήταν μια καλή εβδομάδα με την κυβέρνηση. Υποθέτω τη δίδαξε κάτι, ό,τι συνέβη, και κυρίως ο τρόπος που συνέβη. Και εκτιμώ ότι ειδικά για το ποδόσφαιρο, ο πρόεδρος Κυριάκος να αποκόμισε μια εμπειρία. Αλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος. Συστήνω δε τώρα που θα πραγματοποιήσει το μακρινό ταξίδι ως τη Σαουδική Αραβία και εν συνεχεία στα Εμιράτα του Κόλπου, προκειμένου να διευρύνει τα ελληνικά ερείσματα διεθνώς έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και προκλητικότητας, να πάρει μαζί του ένα βιβλίο ενός μοναχού ονόματι Προκόπιου, ο οποίος ως σύγχρονος του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, περιγράφει σε ένα βιβλίο του, υπό τον τίτλο «Η Ιστορία των Πολέμων» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη – φαντάζομαι να υπάρχει ακόμη δηλαδή), το πώς ξέσπασε η Στάση του Νίκα, το 532 μ.Χ., η οποία παραλίγο να του στοιχίσει τον θρόνο.

Διαβάζοντας τον Προκόπιο (ο οποίος περιγράφει τα γεγονότα τόσο γλαφυρά, και με τρόπο που ώρες ώρες αναρωτιέσαι αν συνέβησαν αυτά χθες, προχθές ή πριν από έναν μήνα) θα αντιληφθεί, είμαι βέβαιος, ότι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας ηγέτης είναι να ανακατεύεται στις διαμάχες των φιλάθλων, παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου. Στο τέλος θα βρεθεί να αντιμετωπίζει το μένος όλων…