Εμπρηστικά

Το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης για τη ρύθμιση που έφερε χθες άρον-άρον στη Βουλή, και τις αυστηρές προειδοποιήσεις περί κομματικής πειθαρχίας που τη συνόδευσαν, ήταν αποτροπή ενός αχρείαστου διχασμού για ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα. Και ο βασικός λόγος που θεωρεί ότι έχει δίκιο είναι ότι δέχεται επίθεση και από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές.

Το δεύτερο δεν αντέχει σε κριτική. Τίποτα δεν αποκλείει ΚΑΙ να έχεις άδικο ΚΑΙ να στην πέφτουν όλοι. Η μέση λύση μπορεί να είναι βολική και χρήσιμη, αλλά δεν είναι αναγκαστικά και δίκαιη. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν μοιάζει να είναι και πολλαπλώς αντισυνταγματική. Το επιχείρημα όμως περί διχασμού σηκώνει πολλή συζήτηση. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι στο όνομα της «εθνικής ενότητας» κουκουλώνει τα προβλήματα αντί να δίνει λύσεις.

Το ζήτημα δεν είναι (μόνο) ποδοσφαιρικό. Δεν είναι καινούργιο. Δεν αποτελεί ελληνική αποκλειστικότητα. Και ασφαλώς δεν είναι ήσσονος σημασίας. Γιατί αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη διαφορετική άποψη, είτε είναι της πλειοψηφίας είτε της μειοψηφίας ή απλώς μια άποψη που διαφέρει από τη δική μας. Το ζήσαμε με τα Μνημόνια, όταν οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες μούτζωναν τη Βουλή. Το ζήσαμε με το Μακεδονικό, όταν οι υποστηρικτές της συμφωνίας των Πρεσπών χαρακτηρίζονταν προδότες. Το ζούμε σήμερα με το ποδόσφαιρο, όταν οι βουλευτές λάμβαναν απειλητικά μηνύματα στα κινητά τους για να προσέξουν τι θα ψηφίσουν. Θα το ζήσουμε χωρίς αμφιβολία το επόμενο διάστημα και με τα ελληνοτουρκικά: ήδη έχει ξεκινήσει μια υπόγεια ή λιγότερο υπόγεια επίθεση εναντίον όσων τάσσονται υπέρ της Χάγης. Οι χαρακτηρισμοί είναι γνωστοί, είναι βίαιοι και πρέπει να καταδικαστούν όσο είναι νωρίς.

Με άλλα λόγια, οι κινήσεις για τη διαφύλαξη της κανονικότητας και την περιθωριοποίηση των εξτρεμισμών δεν μπορεί να είναι α-λα καρτ. Ούτε να γίνονται μόνο αφού ξεσπάσει μια κρίση. Ως αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να υπερηφανεύεται για τη στάση της στο Μακεδονικό: πολλά στελέχη της ξεπέρασαν τα όρια. Ως κυβέρνηση, έχει πολύ μεγαλύτερες ευθύνες. Και ο τουλάχιστον ατυχής τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε την τελευταία κρίση δεν προοιωνίζεται καλά πράγματα για τις επόμενες.

Υπάρχει ένα πρόσωπο που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Είναι πρώην πρωθυπουργός. Εχει ρίξει ήδη μια κυβέρνηση – της οποίας ηγούνταν κατά σύμπτωση ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού. Εχει παίξει εμπρηστικό ρόλο στο Μακεδονικό. Περιφρόνησε το κόμμα του στην ψηφοφορία για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και το περιφρόνησε άλλη μια φορά χθες στην ψηφοφορία για την πολυιδιοκτησία των ποδοσφαιρικών ομάδων, όπου επικαλέστηκε προσωπικούς λόγους για την απουσία του.

Δεν δικαιούνται οι πολίτες να μάθουν ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Είναι βέβαιος ο Πρωθυπουργός ότι θα μπορέσει να συνεχίσει να σφυρίζει αδιάφορα;