Πολιτική της κλειδαρότρυπας

Κάποτε τα ταμπλόιντ ήταν μια λύση στην άγουρη επικοινωνία. Ησουν πολιτικός και ήθελες να ενισχύσεις το ανθρώπινο προφίλ σου; Μια φωτογραφία στο ραντεβού με τη γυναίκα σου ήταν αρκετή. Ενα ποτό στο χέρι, ένα μαγιό, μια άδετη γραβάτα, ένα μωρό στο καρότσι. Αυτό ήταν, το πρόβλημα είχε λυθεί – κι ας σου έμεναν αμανάτι οι πηχυαίοι τίτλοι. Οι πολιτικοί είχαν πάντα την επιλογή να κρατήσουν τα προσωπικά τους για τον εαυτό τους. Ηξεραν, όμως, πως αν ήθελαν να τους μάθουν με το μικρό τους όνομα, είτε έπρεπε να παραδώσουν το κλειδί της ιδιωτικότητάς τους είτε να μείνουν σιωπηλοί όταν τους το άρπαζαν με το ζόρι. Αλλωστε, η κλειδαρότρυπα έχει μια γοητεία που δύσκολα μπορείς να απαρνηθείς, ακόμα κι όταν πέφτεις θύμα της. Εχει δύναμη η άτιμη, κάποιες φορές περισσότερη απ’ όση έχει μια πολιτική απόφαση. Ακουσες για εκείνον που, πάνω στην απόφαση να οδηγήσει μια χώρα σε δημοψήφισμα, έχασε τα γενέθλια του παιδιού του;

Η ώρα ήταν περασμένη, η συζήτηση έγινε στον ενικό. Ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλυψε (ΑΝΤ1) πως, όταν είχε επισκεφτεί την Ουάσιγκτον, έπιασε κουβέντα με τον Ντόναλντ Τραμπ για τα «ψιλοπροβληματάκια με τα μίντια». Και εκείνος του απάντησε πως δεν τον νοιάζει όσο κι αν τον βρίζουν. Εχει, του είπε, το κινητό του στο χέρι και με ένα τιτίβισμα μπορεί να αλλάζει την καθημερινή ατζέντα. Εντάξει, ίσως ο αμερικανός πρόεδρος δεν είναι ο πιο κατάλληλος σύμβουλος σε τέτοια θέματα: τα μίντια που τον έβριζαν κέρδισαν δημοσιογραφικά βραβεία για τις αποκαλύψεις εναντίον του, ενώ ο ίδιος παραπέμφθηκε σε δίκη. Σε ένα, όμως, έχει δίκιο. Το σωτήριο έτος 2020 ένας πολιτικός δεν μπορεί απλά να ορίζει μόνος του την εικόνα του, θέλει να το κάνει. Λίγη νεανική νοσταλγία και μια πρέζα έρωτας είναι το κατάλληλο επιδόρπιο ύστερα από μια εκλογική μάχη – ειδικά όταν στο κόμμα αυξάνονται τα εσωτερικά προβλήματα.