Το χρονικό ενός βιβλίου {LF}που δεν γράφτηκε ποτέ

Στην εποχή της απόλυτης ιντερνετικής δικτύωσης, ακόμη και η είδηση ενός θανάτου διαχέεται με όρους διαφημιστικής καμπάνιας. Ενα παγκόσμιο κοινό, έτοιμο να πιάσει το μήνυμα στον αέρα και να το διαδώσει, αναδεικνύοντας πάνω-κάτω τα ίδια σημεία, με ιλιγγιώδη, γεωμετρική πρόοδο. Πολύ περισσότερο όταν ο θάνατος είναι απροσδόκητος και δραματικός. Δηλαδή, κινητοποιεί εκείνο το «γιατί σε αυτόν, γιατί τώρα;». Και αναδεικνύει την απόλυτη φθαρτότητα η οποία, όταν αγγίζει τους ισχυρούς και τους διάσημους αυτού του πλανήτη, είναι, κατά κάποιον τρόπο, παρηγορητική για τους υπόλοιπους. Το «Μπορεί να είχε κάνει συμβόλαια με τις μεγαλύτερες ομάδες και εταιρείες στον κόσμο αλλά, όπως όλοι μας, δεν μπορούσε να κάνει συμβόλαιο με τη μοίρα του» που είδα κάπου ως σχόλιο για τον θάνατο του Κόμπι Μπράιαντ είναι ακριβώς αυτό.

Πριν καλά-καλά συμπληρωθούν τρεις ημέρες από τον θάνατο του κορυφαίου μασκετμπολίστα και, ήδη, ο θάνατός του είναι μεγαλύτερος θρύλος από τη ζωή και τις επιτυχίες του. Και ο θρύλος θα μεγαλώνει όσο θα προστίθενται λεπτομέρειες, όλα αυτά τα «αχ!» για όσα είχε αρχίσει και δεν πρόλαβε να τελειώσει. Ενα τέτοιο «αχ!» έρχεται και από τον Πάουλο Κοέλιο. Ο βραζιλιάνος πρώην διαφημιστής που έγινε συγγραφέας για να κάνει φιλοσοφικές αναρωτήσεις και στοχασμούς «πενηνταράκια» και να τα επικοινωνεί ως διαφημιστικά σλόγκαν κερδίζοντας εδώ και χρόνια ένα τεράστιο αλλά και αναπάντεχο κοινό, μίλησε προχθές, από το σπίτι του στη Γενεύη, στο Associated Press της πατρίδας του. Και αναφέρθηκε στο βιβλίο που είχε αρχίσει να γράφει με τον Κόμπι Μπράιαντ.

Ο 72χρονος συγγραφέας εξομολογήθηκε ότι αυτή η συνεργασία είχε, ως ιδέα, ξεκινήσει από το 2016. Από τότε δηλαδή που ο Κόμπι είχε κρεμάσει τα παπούτσια του ύστερα από καριέρα μιας εικοσαετίας στα παρκέ του ΝΒΑ. Αρχισαν όμως να γράφουν εδώ και μερικούς μήνες. Πώς ακριβώς γινόταν αυτό δεν είπε. Αν δηλαδή έγραφαν μαζί ή αν αντάλλασσαν τα κείμενά τους. Αυτό που ξεκαθάρισε πάντως είναι ότι, μόλις πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου του Μπράιαντ, αποφάσισε να διαγράψει τα σχετικά αρχεία. Το θεωρεί πιο σωστό και πιο έντιμο από το να συνεχίσει το βιβλίο χωρίς αυτόν. Κυρίως διότι επρόκειτο για κάτι που είχε να κάνει με παιδιά. Ενα βιβλίο από τον Κόμπι, όχι για τον Κόμπι.

«Δεν έχει νόημα πλέον διότι δεν αποκαλύπτει στοιχεία που δεν ξέραμε γι’ αυτόν ή την οικογένειά του» είπε ο Κοέλιο. «Ωστόσο, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα γράψω σίγουρα κάτι σχετικό με όλα όσα μου έμαθε αυτός ο πολύ σπουδαίος άνθρωπος που ξεπέρασε τα όριά του». Βέβαια, τα σόσιαλ μίντια του Κοέλιο κατακλύστηκαν αμέσως από μηνύματα απογοητευμένων θαυμαστών του Μπράιαντ που του ζητούσαν να δημοσιοποιήσει έστω και τα προσχέδια γραφής του βιβλίου.

Ο ΚΟΜΠΙ ΚΑΙ Ο «ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ». Η «σχέση» του κορυφαίου μπασκετμπολίστα με τον Κοέλιο είχε αρχίσει πριν από πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα από τότε που ο Κόμπι πρωτοδιάβασε τον «Αλχημιστή» (στην ουσία πρόκειται για ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης σε μορφή ονειρικού μυθιστορήματος που, αν είχε κυκλοφορήσει την εποχή της έκρηξης των σόσιαλ μίντια, θα είχε σπάσει ρεκόρ πωλήσεων μεγαλύτερα ακόμη και από τα δεκάδες εκατομμύρια που έχει έως τώρα πουλήσει). Ηταν το αγαπημένο του βιβλίο και το σύστηνε σε όλους. Από τον συμπαίκτη του, τον Ιρβινγκ, έως τον πρώην ατζέντη του, τον Ρομπ Πελίνκα. Ο Πελίνκα μάλιστα, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου, είχε διαβάσει στους αθλητικογράφους ένα απόσπασμα από το βιβλίο. Ενώ, λίγες ημέρες αργότερα, ο ΛεΜπρον Τζέιμς είχε φωτογραφηθεί να διαβάζει επίσης τον «Αλχημιστή» λίγο πριν από έναν αγώνα.

Ο Κοέλιο, στη συνέντευξή του στο Associated Press, διευκρίνισε ότι η ιδέα πίσω από το βιβλίο που επρόκειτο να γράψουν ήταν να εμψυχώσουν και να εμπνεύσουν τα μη προνομιούχα παιδιά ώστε, μέσω του αθλητισμού, να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες. «Ηθελε πολύ να λειτουργήσει ως ένα θετικό παράδειγμα για τα παιδιά που ξεκινούν τη ζωή τους από το περιθώριο» είπε, έχοντας προφανώς στο μυαλό του τα παιδιά στις βραζιλιάνικες φαβέλες.

Το πρότζεκτ αυτής της συνεργασίας παρέμενε, ωστόσο, για πολύ καιρό στον αέρα, για αρκετούς μήνες μάλιστα οι δύο άνδρες δεν είχαν καμία επικοινωνία. Εως τον περασμένο Αύγουστο που ο Κόμπι έστειλε ένα μήνυμα στον Κοέλιο: «Ας γράψουμε λοιπόν μαζί αυτό το βιβλίο». Στο πρώτο μήνυμα μάλιστα είχε γράψει «right» αντί «write». Στη συνέχεια το διόρθωσε. «Και έτσι σιγά-σιγά ξεκινήσαμε» λέει ο διάσημος συγγραφέας, χωρίς ωστόσο να αποκαλύπτει πόσες σελίδες θα είχε το βιβλίο ή αν είχαν καταλήξει σε κάποιον τίτλο. «Τον είχα συναντήσει αρκετές φορές και είμαι σίγουρος ότι είχε στο μυαλό του πολλά πράγματα εκτός από το μπάσκετ και το σκληρά ανταγωνιστικό επαγγελματικό του περιβάλλον. Ο τραγικός θάνατός του έδειξε πόσο σημαντικός ήταν, όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά για ολόκληρο τον κόσμο. Αφησε πίσω του μια “κληρονομιά” που θα μας απασχολεί για πολλά χρόνια, και όχι μόνο για τις αθλητικές του επιδόσεις».