Μερικές αλήθειες για την κρίση στη Λιβύη και την ΕΕ

Διαβάζω κι ακούω τόσα για τις τρέχουσες εξελίξεις στη Λιβύη και τον ρόλο της Ευρώπης που αναγκάζομαι να κάνω μια ανακεφαλαίωση και να καταλήξω σε κάποια συμπεράσματα.

Στη Λιβύη κυρίαρχο ρόλο παίζουν δύο κυρίως δυνάμεις από το εξωτερικό. Η Ρωσία, που στηρίζει τις θρησκευτικά διαλλακτικότερες δυνάμεις των Σουφιστών του Χαφτάρ αλλά κι ορισμένων πολεμοχαρών σουδανών φονιάδων, και η στενή της σύμμαχος (!) Τουρκία, που βρίσκεται πίσω από τους ακραίους Σαλαφιστές Αδελφούς Μουσουλμάνους του Σαζάρ.

Και οι δύο αυτές χώρες (Ρωσία και Τουρκία) ενισχύουν με όπλα και μαχητές τις αντιμαχόμενες λιβυκές παρατάξεις. Με λίγα λόγια, και οι δύο γράφουν τις αποφάσεις του ΟΗΕ για εμπάργκο στους εξοπλισμούς στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Και οι δύο εντούτοις εμφανίζονται να νοιάζονται για την ειρήνευση στη χώρα και για την ευημερία του λαού της! Με το αζημίωτο, βέβαια, εξασφαλίζοντας ευνοϊκές συμφωνίες – για την ΑΟΖ η Τουρκία, για τα πετρέλαια η Ρωσία.

Κι έρχεται η Ευρώπη επιτέλους, μέσω Γερμανίας, να επεξεργασθεί σαν μεσολαβητής κάποια λύση… Και καλεί πρωταρχικά τη Ρωσία και την Τουρκία να συμμετάσχουν στην ειρηνευτική αυτή διαδικασία. Αποκλείοντας, αρχικά, πολλές άλλες χώρες που θίγονται από τις εξελίξεις εκεί. Και λέω «αρχικά» διότι τελικά και η Αλγερία και η Τυνησία (άσχετα αν αρνήθηκε να παραστεί) εκλήθησαν. Μονον η Ελλάδα έμεινε αποκλεισμένη. Με την εμμονή της Γερμανίας. Που αγνόησε πως η χώρα μας έχει συμφέροντα στην περιοχή. Που παραβιάζονται κυρίως από την Τουρκία. Που έχει τη δική της αντιευρωπαϊκή, κι εναντίον των Ηνωμένων Εθνών, ατζέντα!

Τι δείχνουν όλα αυτά; Πως διεκδίκηση δικαίωσης από μια γερμανοκρατούμενη Ευρώπη είναι μάταιη. Από τα χέρια μας και μόνο πρέπει να περάσει η όποια λύση των δικών μας εθνικών θεμάτων. Αρα:

* Προς τις ΗΠΑ: η ομαλή προώθηση των διμερών σχέσεων πρέπει να έρθει από σαφή στάση απέναντι στις αντιδεοντολογικές συμπεριφορές της Τουρκίας.

* Προς την Ευρώπη: δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή στάση χωρών – μελών αντίθετη με κοινές αποφάσεις της Ενωσης (κυρίως Γερμανία με North Stream κι εύνοια προς Τουρκία στο Λιβυκό).

* Προς τη Ρωσία: φιλικές σχέσεις εφόσον καθαρή στάση απέναντι σε τρίτους που υπονομεύουν συμφέροντά μας (κυρίως Τουρκία). Αφού όμως κι εμείς δείξουμε κατανόηση δικών τους ανησυχιών (sanctions, εκκλησιαστικό).

* Προς την Τουρκία: ξεκαθάρισμα πως φιλικές σχέσεις ξεκινούν από τέλος προκλήσεων. Σε τι στρατηγικά στοχεύει, να καθορίσουμε αμοιβαία στάση. Αν επιδιώκει ρήξη θα την έχει. Πρόσφυγες δεν ξαναμπαίνουν στη χώρα κι επιστρέφονται με συνολική απόρριψη ασύλου όσων βρίσκονται εδώ.

*  Προς αντιμαχόμενους στη Λιβύη: αδιαφορούμε για μεταξύ τους θρησκευτικές διαφορές κι απαιτούμε κι από τους δύο κατάργηση συμφωνίας με Τουρκία. Οποιος το αρνείται, μας βρίσκει ανοιχτά αντίθετους σε κάθε θέμα που τον αφορά. Και στον ΟΗΕ και στην ΕΕ.

* Μεταναστευτικό: Κανένα άσυλο σε όσους μπαίνουν παράνομα. Σύλληψη, περιορισμός κι επαναπατρισμός.