Στου Μίκη

Κοντοστάθηκαν στις σκάλες μετρώντας τες: σαν να θέλαν να υπολογίσουν αν μπορούν να τις νικήσουν, ή αν θα νικούσαν αυτές. Ηταν πολλά τα σκαλοπάτια όπως κι εκείνοι είχαν μεγαλώσει πολύ. Επιασε ο άντρας τη αριστερή κουπαστή και η γυναίκα τη δεξιά. Αρχισαν να κατεβαίνουν κοιτώντας εχθρικά τα σκαλιά που στα μάτια τους έκρυβαν τόσους κινδύνους. Είχαν προ πολλού περάσει τα 80 και οι δυο.

Οταν επιτέλους κατέβηκαν τη σκάλα, πιάστηκαν από το χέρι. Οχι γιατί αγαπιούνταν, αλλά για να στηρίζουν ο ένας τον άλλο. Η ταξιθέτρια του Μεγάρου τούς βοήθησε να βρουν τις θέσεις τους, ήταν στην ίδια σειρά με μένα. Σηκώθηκα να περάσουν, στριμωχτήκαμε, με τσαλαπάτησαν ελαφρώς και μου ζήτησαν συγγνώμη λίγο συνεσταλμένα. Σπάνιο, πολύ σπάνιο. Σηκώνεσαι, περνάν σε ξενυχιάζουν, σου τραβάν και καμιά αγκωνιά κι ούτε να σε φτύσουν.

Ηταν στην όμορφη «Ομορφη Πόλη» την παράσταση στο Μεγάρο για τον Μίκη Θεοδωράκη. Το ζευγάρι δίπλα δεν είχε έρθει για κανένα μέγαρο, για το Μίκη είχε έρθει. Ποιος ξέρει ποιοι ήταν, συναγωνιστές παλιοί, κουκουέδες πιστοί, η νεολαία του 114, σύντροφοι που αλλαξοπίστησαν; Τα ρούχα τους πρόδιδαν μεροκάματο και σύνταξη της πείνας. Η γυναίκα είχε καστανά μαλλιά με λευκή ρίζα. Φορούσε μια πανάρχαιη γούνα, καφέ και σκοροφαγωμένη. Λείψανο λησμονημένο από τα χρόνια που οι γυναίκες είχαν ακόμα πεθαμένα ζώα στη ντουλάπα τους. Ο άντρας το σακάκι το καρό και μια πλεχτή γραβάτα. Δεν μιλούσαν μεταξύ τους, όλα πια είχαν ειπωθεί εδώ και καιρό. Τα σημεία στίξης είχαν μπει προ πολλού. Εκτός από την τελευταία, την οριστική τελεία.

Ολα τα τραγούδια τα ήξεραν. Ολους τους στίχους συλλαβή προς συλλαβή. Τραγουδούσαν μαζί με τον Κότσιρα και τον Μπάση τα στεφάνια, τα γεράνια, τις γειτονιές που μοσχοβολούν γιασεμί κι εκείνη τη μικρή Λενιώ τον Απρίλη τον ξανθό και τον Μάη τον μυρωδάτο. Κι εκεί στου φινάλε τα «σώπα όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», βούρκωσαν. Γιατί αυτές τις καμπάνες περίμεναν από νέα παιδιά. Και δεν σήμαναν ποτέ. Ούτε το χώμα έγινε ποτέ δικό τους και δικό μας. Δικό τους παρέμεινε νυν και αεί και εσαεί.

Στην υπόκλιση όρθιοι χειροκροτούσαν κι έκλαιγαν. Οταν φεύγαμε πια, τους είδα ξανά στην κουπαστή της σκάλας. Ο ένας από τα δεξιά κι ο άλλος από αριστερά. Βήμα βήμα, σκαλί σκαλί. Οταν έφτασαν στην ευθεία αμίλητοι πάντα πιάστηκαν από το χέρι.

Οχι για να στηριχτούν. Γιατί αγαπιούνταν.