«Επαναστάτες» του καπνού

Στιγµιότυπο 1o: Η κόρη φίλης μου – «παιδί» του Δεκεμβρίου του 2008, τώρα κοντά στα 30 και εργαζόμενη σε μεγάλη εταιρεία – αλλάζει τη φωτογραφία της στα σόσιαλ μίντια με μία που καπνίζει επιδεικτικά κάτω από σήμα που απαγορεύει το κάπνισμα.

Στιγμιότυπο 2o: Η πατέντα (μούφα ή αληθινή) κάποιου που με ένα σύστημα από καλαμάκια και τσιμπίδες αυτός είναι μέσα στην καφετέρια, το τσιγάρο του όμως έξω, άρα είναι τυπικά νόμιμος, διακινείται στο Διαδίκτυο ως ευφυές δείγμα ελληνικής εφευρετικότητας και μεσογειακής επαναστατικότητας.

Στιγµιότυπο 3ο: Βρέθηκα τις προάλλες σε ένα εστιατόριο. Παρατήρησα αυξημένη κίνηση πελατών από και προς τις τουαλέτες. Οταν πήγα προς τα εκεί, διαπίστωσα ότι ο ιδιοκτήτης είχε μετατρέψει μια απόμερη γωνιά του καταστήματος σε περιοχή καπνιζόντων. «Του Ελληνα ο τράχηλος ζυγός δεν υπομένει» μου είπε, κλείνοντάς μου το μάτι, ένας από τους καπνίζοντες και οι υπόλοιποι τον ανακήρυξαν «βασιλιά για μια νύχτα».

Οι παραπάνω αναφορές κινούνται στα όρια του κωμικού ή, ακόμη χειρότερα, του γραφικού. Αποτυπώνουν ωστόσο μια περιρρέουσα άποψη που συνδέει την επαναστατικότητα, την αντισυστημικότητα και τον μπερέ του Τσε Γκεβάρα με την καταπάτηση του αντικαπνιστικού νόμου. Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τα άρματα, κρεμούν οι νεοέλληνες τα τασάκια. Σε μια χώρα που, συχνά, το νόμιμο θεωρείται και αφελές. Πιάνει λοιπόν ο άλλος το τσιγάρο και ζει την ονειροφαντασίωση ότι πιάνει το Καλάσνικοφ. Οτι πάει κόντρα στο σύστημα. Οτι βάζει μπουρλότο στα θεμέλια του καπιταλισμού. Οτι αν η μισή του καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, στο ψητοπωλείο «Του Κίτσου η μάνα κάθονταν», η άλλη μισή στις πλατείες του Σαντιάγκο βρίσκεται. Πόσο γλυκό όμως! Να εκμεταλλεύεσαι την αγωνία του καταστηματάρχη (αυτός θα πληρώσει το μεγάλο πρόστιμο) για το πεντάευρο του καφέ σου ή το δεκαπεντάευρο της μπριζόλας σου ώστε να νιώσεις για λίγο «ο Καραγκιόζης επαναστάτης».

ΥΓ.: Είμαι καπνίστρια, δεν με ενοχλεί ο καπνός και μπορώ να κοιμηθώ με ένα τασάκι αποτσίγαρα δίπλα στο μαξιλάρι μου.