Προσγείωση

Αν κρίνω από την επανασύσταση του υπουργείου Μετανάστευσης και από την πρόσφατη διπλωματική δραστηριοποίηση της Αθήνας, ο Μητσοτάκης πρέπει να διάγει μέρες προσγείωσης.

Πόσο μακρινές κι ευχάριστες θα του φαίνονται οι αναμνήσεις του Σεπτεμβρίου, όταν μετά τη συνάντηση με τον Ερντογάν στη Νέα Υόρκη δήλωνε καθησυχαστικά «με την Τουρκία είχαμε, έχουμε και θα έχουμε προβλήματα».

Απλώς δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα, σημειώναμε τότε επιφυλακτικά.

Τέσσερις μήνες αργότερα τρέχουμε να μαζεύουμε τον Χαφτάρ, του οποίου υποθέτω πως το καλοκαίρι ούτε το όνομα δεν ήξεραν στο Μέγαρο Μαξίμου.

Προσπαθούμε να πείσουμε ότι η Κρήτη είναι πιο κοντά στη Λιβύη από την Τουρκία.

Και κυρίως πασχίζουμε να βρούμε άκρη με τη Μέρκελ, η οποία μέχρι πρόσφατα νομίζαμε ότι είναι με το μέρος μας.

Φυσικά η πραγματικότητα πάντα προσγειώνει. Και προσγειώνει πιο άγαρμπα όσους νομίζουν ότι η εξωτερική πολιτική είναι κλάδος του προσκοπισμού.

Ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να φτάσει στον Λευκό Οίκο για να προειδοποιήσει ότι η Ελλάδα αν προκληθεί θα χτυπήσει, ξέρετε γιατί; Επειδή κανένας διεθνής παράγοντας δεν πιστεύει πως η Ελλάδα αν προκληθεί θα χτυπήσει.

Ούτε ο Ερντογάν!

Μας έχουν για «προβλέψιμους». Και αυτό είναι το καλύτερο κίνητρο για όποιον ενδιαφέρεται να πουλάει τσαμπουκά εκ του ασφαλούς.

Επειδή μάλιστα ζούμε μάλλον μέρες μετάνοιας, ο Μητσοτάκης θα πρέπει να χτυπάει το κεφάλι του που στη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε κάποιον υπάλληλο του οργανισμού, και όχι ένα πρόσωπο με σοβαρό πολιτικό εκτόπισμα.

Τότε λέγαμε ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει τόσα διεθνή ερείσματα για να τα χαραμίζει με ελαφριά καρδιά. Τώρα ένα τέτοιο πρόσωπο στις Βρυξέλλες λείπει. Ιδίως όταν το βάρος της κυβέρνησης μιας χώρας μεσαίας ευρωπαϊκής κλίμακας είναι εκ των πραγμάτων επισφαλές.

Εν τω μεταξύ η σκληρή πραγματικότητα είναι απλή. Η περιφερειακή κατάσταση δεν έχει σήμερα καμία σχέση με εκείνη που συνάντησε ή προσδοκούσε ο Μητσοτάκης πριν από έξι μήνες όταν ανέλαβε Πρωθυπουργός.

Την υποτίμησε; Ενδεχομένως. Αιφνιδιάστηκε; Ισως. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο σήμερα.

Το ζητούμενο είναι κάτι που έλεγε παλαιότερα ο ίδιος. «Μπορεί να κάνω λάθη, αλλά δεν κάνω ποτέ το ίδιο λάθος».

Αν το αξίωμα ισχύει ακόμη, τότε η ευδαίμων ανεμελιά και η ευγενής ελαφράδα του περασμένου καλοκαιριού δεν αποτελούν απλώς παρελθόν, αλλά και παράδειγμα προς αποφυγή.

Οταν αρχίζουν τα δύσκολα στο ΝΒΑ, οι Αμερικανοί συνηθίζουν να λένε πως «τώρα ήλθε η ώρα να μπουν στο γήπεδο τα μεγάλα παιδιά».

Και απ’ όσο ξέρω ο Μητσοτάκης βλέπει μπάσκετ!