«Το ποτήρι και πόσο γεμάτο είναι»

Δεν γνώριζα πολλά για την προτεινόμενη από τη Νέα Δημοκρατία για το προεδρικό αξίωμα, αλλά απ’ ό,τι άκουσα και διάβασα στον Τύπο μάλλον σαν μια αρκετά καλή κίνηση το βλέπω. Ακόμα κι αυτά τα ανθρωποφάγα κοινωνικά δίκτυα σαν λίγο μαζεμένα τα είδα. Θέλω να είμαι αισιόδοξος και πάντως όχι απ’ αυτούς που διαλαλούν πως την «έφερε» ο κ. Μητσοτάκης στην αντιπολίτευση και ειδικά στον κ. Τσίπρα.

Το είδα περισσότερο σαν μια προσπάθεια – κι απ’ ό,τι κατάλαβα επιτυχημένη – να ενώσει όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου για έναν τέτοιο θεσμό.

Και μακάρι στη φοβερά δύσκολη εποχή που διανύουμε να το πετύχει και στα άλλα φλέγοντα ζητήματα. Χάρηκα και με το διάγγελμα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως και την αντίστοιχη δήλωση της κυρίας Γεννηματά.

Το μόνο αγκάθι υπήρξε για μία ακόμη φορά ο κ. Βαρουφάκης με την προσπάθειά του να καπηλευτεί μια προσωπικότητα του αναστήματος της κυρίας Μάγδας Φύσσα. Εκεί πρέπει να πω πως, ό,τι άποψη και να έχω για τον κύριο που έπαιζε στα ζάρια μια ολόκληρη χώρα με τον γιακά σηκωμένο και την κόκκινη φόδρα, τέτοιο αποτρόπαιο θράσος με άφησε άφωνο. Να τολμάς να προτείνεις, και μάλιστα εν αγνοία της, τη μητέρα ενός δολοφονημένου για να πουλήσεις μόστρα, με ξεπερνάει.

Τα υπόλοιπα, όπως οι δηλώσεις Κατρούγκαλου και Παπαδημούλη, τα βρίσκω γραφικά και άνευ σημασίας. Ηρθε η ανακοίνωση του κ. Τσίπρα και τους έβαλε στη θέση τους.

Επίσης θα ήθελα να συγχαρώ (αν και δεν το κάνω συχνά) τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για τον τρόπο που επέβαλε σιωπή στον κ. Πολάκη. Προς το παρόν τουλάχιστον, σιγήν ιχθύος ο λεβέντης. Οντως μεγάλο κατόρθωμα.

Τελικά αυτή η επιλογή του κ. Μητσοτάκη, για να επανέλθω, σκέπασε όλα τα προβλήματα που και πολύ σοβαρά είναι και επείγοντα. Το θέμα με την Τουρκία δεν ξεπερνιέται εύκολα, και με τον τρόπο που μας φέρεται η Ευρώπη – να μιλήσουν για το θέμα του Ερντογάν με τη Λιβύη μαζευτήκανε όλοι κι εμείς απέξω – δύσκολα τα πράγματα.

Βέβαια, το ότι, πριν πάει στη διάσκεψη του Βερολίνου, ο Χαφτάρ θα δει τον έλληνα Πρωθυπουργό κάτι λέει. Αλλά και πάλι, όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια.

Αν καταφέρει η κυβέρνηση να ενώσει την αντιπολίτευση (όπως έκανε με την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας) για μια κοινή αντιμετώπιση και του Τουρκικού αλλά και του Μεταναστευτικού, τότε σίγουρα θα μιλήσουμε για μια σοβαρή πιθανότητα μιας κάποιας λύσης. Νομίζω όμως πως για αυτά τα προβλήματα χρειάζεται ένας πιο ήπιος τόνος απ’ όλες τις μεριές και δεν ξέρω μέσα στην οχλοβοή του πολιτικού σκηνικού αν υπάρχει χώρος για κάτι τέτοιο.

Αλλά, είπαμε, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο ακόμα κι αν μερικές φορές βρίσκω τη ζωή μας άδεια.

Με την άδειά σας.