Παρθενογονία

Χάος. Αυτή είναι η απόσταση που χωρίζει τις πλούσιες ομάδες της Ευρώπης από τις υπόλοιπες. Τριάντα σύλλογοι έχουν έσοδα όσα οι υπόλοιποι 682. Από τα 21 δισ. ευρώ της συνολικής πίτας το 2018 τα τρία τέταρτα – 75% – ανήκουν στα πέντε μεγαλύτερα πρωταθλήματα – Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία. Πριν από δέκα χρόνια το ποσοστό ήταν 69%. Επειτα από δέκα χρόνια θα φτάσει το 90%.

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ασφυκτιά κάτω από την μπότα των μεγάλων πρωταθλημάτων. Ο μόνος δρόμος διαφυγής είναι αυτός που δείχνουν η Πορτογαλία και το Βέλγιο, χώρες επιπέδου Ελλάδας. Πάνω από το 50% των εσόδων τους προέρχεται από τις πωλήσεις παικτών.

Οι πορτογαλικές ομάδες παρουσίασαν έσοδα 440 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων το 61% προέρχεται από τις επιτυχημένες συμφωνίες που έκαναν στις μεταγραφές. Το αντίστοιχο ποσοστό του Βελγίου είναι 50% ενώ εντυπωσιακό είναι και το ποσοστό των Γάλλων: 54%.

Από τα 137 εκατ. ευρώ που κατάφερε να συγκεντρώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο το 2018 – 17ο στον σχετικό πίνακα – μόλις το 31% προέρχεται από συμφωνίες πώλησης ποδοσφαιριστών – ήτοι 42,47 εκατ. ευρώ.

Πολύ χαμηλό είναι επίσης το ποσοστό από τα τηλεοπτικά δικαιώματα στο σύνολο των εσόδων. Αντιστοιχεί μόλις στο 18% όταν στην Αγγλία είναι 53%, στην Ιταλία 47% και στην Τουρκία 42%. Τα έσοδα των ελληνικών ομάδων από την τηλεόραση μειώθηκαν κατά 24%, το δεύτερο μεγαλύτερο μεταξύ των 20 πρωταθλημάτων με τα μεγαλύτερα έσοδα από τη συγκεκριμένη πηγή (πρωταθλήτρια είναι η Ρωσία με -26%).

Παρά τις αρνητικές συγκυρίες και την οικονομική κρίση που ταλαιπώρησε τη χώρα, η Ελλάδα κατάφερε να συμπεριληφθεί μεταξύ των 15 χωρών που εμφάνισαν αύξηση εσόδων άνω του 15%.

Είναι προφανές πως το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει τεράστιες δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης. Αν δεν μπορεί να δημιουργήσει το δικό του μοντέλο, ας αντιγράψει το πορτογαλικό που προσέλκυσε 143 εκατ. ευρώ από την τηλεόραση. Κι αυτό άλλωστε δεν προήλθε από παρθενογονία.