Αριστα δέκα

Δύσκολο πράγμα να διοικείς μια χώρα. Για πολλούς λόγους – αλλά και επειδή πρέπει να τοποθετείς τα σωστά πρόσωπα στις σωστές θέσεις. Μεγάλα τα διλήμματα. Κι αν ο άνθρωπος που επιλέξεις κριθεί ακατάλληλος; Κι αν υπάρχουν πολύ ικανότεροι από αυτόν;

Η πρώτη επιλογή που έκανε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το νέο δίδυμο δηλαδή για το Μεταναστευτικό, είναι συζητήσιμη, καθώς ανταποκρίνεται περισσότερο σε σκοπιμότητες παρά σε ικανότητες. Η δεύτερη επιλογή του όμως, με τον ισχυρό συμβολισμό που μεταφέρει, είναι κυριολεκτικά συναρπαστική.

«Μέσα από μια θάλασσα μιζέριας, ίντριγκας και διχασμού, ξεπρόβαλε ξαφνικά μια νησίδα σοβαρότητας, μαχητικότητας και συνέπειας»: αυτά έγραφα σε αυτήν ακριβώς τη θέση τον Οκτώβριο του 2018 όταν ο τότε πρωθυπουργός, διαψεύδοντας τα προγνωστικά, ανακοίνωσε για την προεδρία του Συμβουλίου της Επικρατείας την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου. Οχι (μόνο) επειδή η νέα πρόεδρος ήταν μια ανεξάρτητη προσωπικότητα. Ούτε (μόνο) επειδή ήταν γυναίκα. Αλλά και επειδή είχε υπερασπιστεί χωρίς φόβο και πάθος τον ορθολογισμό σε όλες τις μεγάλες μάχες του ΣτΕ: όταν απαγορεύτηκε η υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες (τάχθηκε με την πλειοψηφία), όταν κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διατάξεις για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς (τάχθηκε με τη μειοψηφία), όταν κρίθηκε αντισυνταγματικό το έργο της εκτροπής του Αχελώου (ήταν εισηγήτρια), όταν η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός κέρδιζε τις προσφυγές της για τις εργασίες στις Σκουριές (ήταν εισηγήτρια σε δέκα από αυτές), όταν παραιτήθηκαν δύο μέλη της Ενωσης Δικαστών σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη ματαίωση της Ολομέλειας για τις τηλεοπτικές άδειες (ήταν η μία από τους δύο).

Και για έναν ακόμη λόγο: επειδή ήταν ένας «κανονικός» άνθρωπος, με ενδιαφέρον για το θέατρο, τη ζωγραφική και τον κινηματογράφο, σε μια χώρα που ξεχείλιζε από τοξικότητα.

Ο Πρωθυπουργός δεν ήταν υποχρεωμένος να καταλήξει σε μια τέτοια λύση. Μπορούσε να υποκύψει στις πιέσεις για μια κομματική επιλογή. Μπορούσε να προβεί σε μια ανώδυνη επιλογή από τον χώρο της διανόησης. Μπορούσε, με απλά λόγια, να επιλέξει κάποιον «του χεριού του». Δεν το έκανε. Σεβάστηκε τον θεσμό, αρνήθηκε να παίξει πολιτικά παιχνίδια και πρότεινε ένα πρόσωπο που η αντιπολίτευση θα πρέπει πράγματι να αιτιολογήσει γιατί να ΜΗΝ το ψηφίσει. Δύσκολα δεν του βάζεις άριστα δέκα.

Υπήρχε ένας άνθρωπος ακόμη καταλληλότερος για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Είναι εκείνος που όταν είχε ρωτηθεί γιατί δεν περιέλαβε στο βιογραφικό του την αντιδικτατορική του δράση είχε απαντήσει πως δεν το θεώρησε συναφές. Εκείνος για τον οποίο η Σακελλαροπούλου είχε γράψει πως τη συγκινούσαν η μοναδική σχέση του με τους φοιτητές του και η σχέση επικοινωνίας με τις κατσικούλες του στον Μόλυβο. Δυστυχώς ο Σταύρος Τσακυράκης δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά πόσο θα καμάρωνε χθες το βράδυ για τη φίλη του…