Προσχήματα

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να κόψουμε τις παλαβομάρες.

Διαβάζω ότι «στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας συμβολίζεται η ευρύτερη ενότητα του έθνους».

Να το δεχτώ. Μόνο που κατά τη θητεία του απερχόμενου Προέδρου εκδηλώθηκαν δύο αντικειμενικά διχαστικές εθνικά πρωτοβουλίες, το δημοψήφισμα του 2015 και οι Πρέσπες.

Δεν μπαίνω στην ουσία της μιας ή της άλλης. Ούτε εξετάζω ποιος είχε δίκιο κάθε φορά. Αλλά τον διχαστικό χαρακτήρα και των δύο πρωτοβουλιών ουδείς μπορεί αμφισβητήσει.

Τι έκανε το σύμβολο της ευρύτερης ενότητας του έθνους για να τις αποτρέψει; Τίποτα. Θα δεχτώ καλοπροαίρετα ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι διότι δεν του έδινε τέτοια δυνατότητα το Σύνταγμα.

Καμία αντίρρηση. Αλλά αν «το σύμβολο της ενότητας του έθνους» δεν μπορεί να κάνει κάτι για να περιφρουρήσει την εθνική ενότητα και να αποτρέψει τον διχασμό, τότε τι σόι σύμβολο της ενότητας του έθνους είναι; Για τους εκκλησιασμούς και τα τσάμικα;

Ακούω ότι «συντηρείται έμμεσα πλην σαφώς πολιτική αποδοκιμασία στα πεπραγμένα και στον ίδιο τον κ. Παυλόπουλο, πράγμα το οποίο θεωρώ απαράδεκτο» (Ν. Βούτσης, 13/1).

Μπα; Πού ξανακούστηκε σε καθεστώς δημοκρατίας ότι η πολιτική κριτική των πεπραγμένων ενός ανώτατου πολιτειακού παράγοντα είναι απαράδεκτη; Εγώ θα την έλεγα επιβεβλημένη – εδώ τον Τραμπ τον τραβάνε (και) στα δικαστήρια.

Εξ όσων θυμάμαι μόνο στην Ιαπωνία δεν κρινόταν κάποτε ο αυτοκράτορας. Α, και ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης…

Ακούω ότι υπάρχει κάτι που λέγεται «θεσμική πρακτική» να δίνεται η δυνατότητα και «για μια δεύτερη θητεία σε έναν καλό Πρόεδρο» (Μ. Ξενογιαννακοπούλου, 13/1).

Ενδεχομένως το είδε στον ύπνο της. Από τους πέντε προκατόχους του σημερινού Προέδρου οι δύο είχαν δεύτερη συνεχόμενη θητεία (Κ. Στεφανόπουλος, Κ. Παπούλιας), αλλά οι τρεις δεν είχαν (Κ. Τσάτσος, Κ. Καραμανλής, Χρ. Σαρτζετάκης).

Στην περίπτωση μάλιστα του Καραμανλή τη δεύτερη συνεχόμενη θητεία αρνήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αν τον έχει ακουστά η Ξενογιαννακοπούλου.

Ακούω (από διάφορες πλευρές) ότι η «ονοματολογία» πλήττει τον θεσμό. Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί πλήττεται ένας θεσμός όταν υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι να τον καλύψουν.

Στις ΗΠΑ, όπου ο θεσμός της προεδρίας είναι απείρως σημαντικότερος του δικού μας, τον διεκδικούν επί μήνες και σχεδόν πόρτα πόρτα καμία εικοσαριά λεβέντες άντρες – και γυναίκες!

Δεν είδα να πλήττεται κανένας θεσμός κι άλλωστε η δημοκρατία απεχθάνεται τους «μοναδικούς υποψηφίους».

Θα ήταν χρήσιμο λοιπόν να αφήσουμε στη άκρη τις προσχηματικές ανοησίες. Να περιμένουμε να δούμε ποιον θα προτείνει ο Μητσοτάκης που έχει τη σχετική πρωτοβουλία.

Και να κρίνουμε.