Ο κάβουρας

Πριν από τρεις σχεδόν αιώνες, στη «Σεμνή Πρότασή» του, ο Τζόναθαν Σουιφτ είχε προτείνει να σφάζονται τα παιδιά των φτωχών σε ηλικία ενός έτους και να δίνονται ως έδεσμα στους πλουσίους. Ετσι θα γλίτωναν και τα ίδια από τη φτώχεια και οι γονείς τους από τα έξοδα της ανατροφής τους, ενώ οι πλούσιοι θα είχαν μια «γευστική, θρεπτική και υγιεινή τροφή». Κατάσταση win-win, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Επρόκειτο φυσικά για σάτιρα. Κάποιος οικονομολόγος όμως θα μπορούσε τις ημέρες της οικονομικής κρίσης να σκεφτεί την ιδέα σοβαρά. Κάποια οργάνωση να πληρώσει μια σχετική διαφημιστική εκστρατεία στις στάσεις του μετρό. Και κάποιοι φιλελεύθεροι να την υποστηρίξουν στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης.

Το παράδειγμα είναι βέβαια υπερβολικό. Και ο κανιβαλισμός παράνομος (αν και αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, οι νόμοι αλλάζουν). Ας κάνουμε λοιπόν μια άλλη υπόθεση. Μια άλλη οργάνωση, εμπνεόμενη από τον Σαλβίνι, πληρώνει, στο μετρό πάντα, μια καμπάνια κατά του εμβολιασμού των παιδιών. Με άφθονη τρομολαγνεία, αποκαλυπτικές φωτογραφίες και πλούσια «επιστημονικά» στοιχεία (πολλά από τα οποία μπορεί να είναι ψευδή, αλλά στην εποχή της μετα-αλήθειας αυτό δεν έχει σημασία). Ξεσπούν διαμαρτυρίες, αλλά το αντεπιχείρημα είναι ατράνταχτο: δηλαδή να μην ακουστεί η αντίθετη άποψη; Θα αφήσουμε το κίνημα πολιτικής ορθότητας να καθορίσει τη συζήτηση;

Ακουγα χθες στο Θέμα 104,6 τον βουλευτή της ΝΔ Κωνσταντίνο Μπογδάνο να διαφωνεί με την απόσυρση των αφισών για τις αμβλώσεις με το επιχείρημα ότι δεν έλεγαν ψέματα ούτε προέτρεπαν σε παρανομία. Το ίδιο θα υποστήριζε, φαντάζομαι, αν άλλες αφίσες προπαγάνδιζαν τη θανατική ποινή για τους παιδεραστές. Είπαμε εμείς να σκοτώνει ο κόσμος όποιον βιάζει ένα παιδάκι; Γιατί όμως να μην το κάνει το κράτος; Γιατί να μη γίνει δημόσιος διάλογος γι’ αυτό το θέμα; Και ενδεχομένως ένα δημοψήφισμα;

Και ο μεν Μπογδάνος μπορεί να ζήλεψε τη δόξα του Αδωνη που είχε ταχθεί υπέρ εκείνου του πρωτοσέλιδου της αθλητικής εφημερίδας για την Ημέρα του Αγέννητου Παιδιού: το ακροδεξιό ακροατήριο δεν ξέρεις στις μέρες μας από πού να το πιάσεις. Η ελευθερία της έκφρασης όμως (στις στάσεις του μετρό) δεν έχει σχέση με αυτή τη συζήτηση. Ούτε βέβαια η σύγκριση που έκαναν κάποιοι υπερφίαλοι της ΣΤΑΣΥ ανάμεσα στις αφίσες για τις αμβλώσεις και σε εκείνες για το Athens Pride, υποστηρίζοντας ότι σήμερα επιτρέπονται ενώ κάποτε απορρίπτονταν.

Διότι για κάποιον περίεργο λόγο, που ενδεχομένως δεν καταλαβαίνουν ούτε ο συγκεκριμένος βουλευτής ούτε οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι, οι κοινωνίες των ανθρώπων δεν είναι σαν τον κάβουρα. Βαδίζουν προς τα μπρος, όχι προς τα πίσω. Απορροφούν, κατακτούν, μαθαίνουν και προχωρούν. Προβληματίζονται φυσικά διαρκώς. Οχι όμως για το αν είναι καλή ιδέα να δίνουν τα παιδιά τους ψητά στους πλούσιους.

Ούτε για το αν είναι καλή ιδέα να ορίζουν οι γυναίκες το σώμα τους.