Το ανέκδοτο

Συνεχίστηκε και χθες η ονοματολογία αναφορικά με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτόν δηλαδή που θα διαδεχθεί τον Προκόπη Παυλόπουλο. Αλλά το πράγμα τείνει να μετεξελιχθεί σε επεισόδιο κωμωδίας, για να μην πω σε μια σκηνή από έργο του Μάρκου Σεφερλή στο ιστορικό «Δελφινάριο». Πέφτουν ονόματα από εδώ, ονόματα από εκεί, και όλο το σκηνικό μοιάζει να έχει στηθεί πάνω στην αγωνία ορισμένων να ξεφτιλίσουν εντελώς τον θεσμό, έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα να παρουσιαστεί το όνομα του πραγματικού υποψηφίου η διαδικασία να έχει τόσο ευτελιστεί που να μην ενδιαφέρει κανέναν η πρόταση της κυβερνήσεως. Ούτε φυσικά το βάρος της προσωπικότητας που θα αναλάβει για την επόμενη πενταετία να πληρώσει τον πρώτο σε σπουδαιότητα θεσμό του πολιτεύματος.

Χθες, ας πούμε, κυκλοφόρησε, εξ εγκύρων υποτίθεται πηγών, ότι «παίζεται» το όνομα του Βαγγέλη Αποστολάκη – για να έρθει σε… δύσκολη θέση ο ΣΥΡΙΖΑ (η κωμωδία που λέγαμε). Η καλύτερη απάντηση σε αυτό θα μπορούσε να είναι «το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;». Προφανώς δεν το ξέρουν όσοι διακινούν το ανεκδοτολογικού επιπέδου προταθέν (υπό ποίου άραγε;) πρόσωπο. Ο άνθρωπος που στήριξε όσο κανείς την αλήστου μνήμης θητεία Καμμένου στο υπουργείο Αμυνας, και άνευ αυτού δύσκολα ο άλλος θα τα κατάφερνε στις πολυσχιδείς δραστηριότητές του, Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Για επιβράβευση ή για έμπρακτη αναγνώριση; Μα αν είναι έτσι, να του δώσουν δυο παράσημα ακόμα να έχει να πορεύεται. Αλλά Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Το έχουμε χάσει εντελώς σε αυτή τη χώρα; – για να ξέρω δηλαδή.

(Περί Αποστολάκη και της λαμπρής παρουσίας του στο υπουργείο Αμυνας θα αναφερθώ εκτεταμένα προσεχώς…)

Οι φήμες

Νωρίς το πρωί, δείγμα ότι η κυβέρνηση εργάζεται αόκνως και από όρθρου βαθέος, όπως θα λέγαμε παλιά, έλαβα μήνυμα του φίλου μου υπουργού Επικρατείας και γενικών καθηκόντων Γιώργου Γεραπετρίτη, ότι δεν έχει συναντήσει προσφάτως τον φερόμενο ως υποψήφιο για το προεδρικό αξίωμα Λίνο Σισιλιάνο, πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ως εκ τούτου δεν αληθεύει η φήμη, την οποία και εγώ φιλοξένησα χθες, ότι υπήρξε συνάντηση Γεραπετρίτη – Σισιλιάνου, προκειμένου ο πρώτος να βολιδοσκοπήσει τον δεύτερο περί του αξιώματος του Προέδρου της Δημοκρατίας. «Τρία χρόνια έχω να τον δω» μου ανέφερε ο υπουργός, και δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω περί της… τριετίας. Ειδικά στην εποχή μας, τι χρειάζεται μια συνάντηση όταν μπορεί να κάνει κανείς face time call από το κινητό του ή Skype call από το τάμπλετ ή τον υπολογιστή του, και να μιλήσει όσο θέλει;

(Γράφω αυτές τις εκδοχές, διότι συνάδελφος του Γεραπετρίτη υπουργού, ο οποίος με είχε ενημερώσει την Κυριακή περί της επικοινωνίας με τον κ. Σισιλιάνο, και τον οποίο εγκάλεσα άμα τη λήψει του μηνύματος Γεραπετρίτη, επιμένει ότι η επαφή έγινε κατ’ εντολήν Μητσοτάκη.)

Το μήνυμα

Από τις πολλές και διάφορες επικοινωνίες που είχα κατ’ αυτάς, δεν μπορεί να μην αναδείξω μία, με τον κ. Χρήστο Καλογρίτσα, τα πάθη του οποίου, εξαιτίας του θανατηφόρου όπως αποδείχθηκε εναγκαλισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα με το «παρεάκι» Παππά – Σπίρτζη, εν ολίγοις διεκτραγώδησα την περασμένη εβδομάδα.

Οπως μου ανέφερε, δεν χρεοκόπησε, απλώς μία των εταιρειών του βρίσκεται σε δεινή θέση, αλλά ο ίδιος δίνει τη μάχη του, διότι είναι αγωνιστής και γνωρίζει από δυσκολίες και πώς να τις αντεπεξέρχεται κ.λπ. κ.λπ.

Συμφωνήσαμε ότι κάποια στιγμή πρέπει «να μας ανοίξει την καρδιά του», και με τεκμήρια να αποκαλύψει τι του συνέβη, ποιος και γιατί τον ώθησε στον γκρεμνό, και πώς από το «εγώ ήμουν τ’ αρχοντόπουλο, με τους πολλούς παράδες» βρίσκεται σήμερα σε αυτή τη θέση.

Πότε θα συμβεί αυτό δεν γνωρίζω – από εκείνον αποκλειστικά εξαρτάται. Θα επισημάνω όμως μια αξιοσημείωτη εξέλιξη, η οποία στέλνει προς διάφορες κατευθύνσεις ένα πολυσήμαντο μήνυμα: λίαν προσφάτως ανέθεσε το σύνολο των υποθέσεων που τον αφορούν στο γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου!

(Το «Εγώ ήμουν τ’ αρχοντόπουλο, με τους πολλούς παράδες» είναι παραδοσιακό τραγούδι της Ηπείρου – φυσικά… – και συνιστώ ανεπιφύλακτα να το ακροαστείτε. Περιγράφει έναν μεγάλο έρωτα και τις επιπτώσεις του, με ολίγην από Σκόπια μέσα, διότι ο πρωταγωνιστής του τραγουδιού, το αρχοντόπουλο που λέμε, ουσιαστικά εξορίζεται στα «Μπιτόλια», το ελληνικότατο Μοναστήρι…)

Το «μαργαριτάρι»

Μου φαίνεται ότι αυτή η κυβέρνηση το έχει ρίξει στην υψηλή πολιτική και δεν βλέπει ότι διολισθαίνει στην ανοησία, στο πλαίσιο ενός βλακώδους εκσυγχρονισμού. Προσέξτε, παρακαλώ, μικρό «μαργαριτάρι» το οποίο αλίευσα εσχάτως. Ανακοινώθηκε – και πολύ σωστά – η κατάργηση διά νόμου της αργίας των Τριών Ιεραρχών – πολύ σωστά, όπως προαναφέρω, διότι σε μια πολυπολιτισμική Ελλάδα πλέον, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει μια τέτοια σχολική αργία, σε όλον τον δυτικό κόσμο, προς τιμήν τριών Ιεραρχών, τους οποίους η ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθιερώσει ως προστάτες της Παιδείας.

Και εκεί που λες «εύγε» και «κάλλιο αργά…», η αρμόδια υφυπουργός Παιδείας, η συμπαθής κατά τα άλλα Σοφία Ζαχαράκη, μας ενημερώνει ότι ναι μεν καταργείται η αργία, αλλά μάθημα στα σχολεία δεν θα γίνεται. Θα πραγματοποιούνται, λέει, εορταστικές εκδηλώσεις και ει δυνατόν εκκλησιασμός των παιδιών!

Δεν γνωρίζω αν η συγκεκριμένη ανοησία είναι κτήμα της κυρίας υφυπουργού, αλλά φρονώ ότι με κάτι τέτοια δημιουργείται η αίσθηση μιας κοροϊδίας σε έναν κόσμο που παρασύρθηκε από ορισμένες εκσυγχρονιστικού χαρακτήρα εξαγγελίες του Μητσοτάκη και πίστεψε ότι αυτοί, έχοντας παραμείνει δέκα χρόνια εκτός εξουσίας, έχουν βάλει μυαλό. Ε, δεν έχουν βάλει…

Η «διαμεσολάβηση»

Τελικά οι ΗΠΑ ανέλαβαν – ως απτό αποτέλεσμα της επίσκεψης του προέδρου Κυριάκου την περασμένη εβδομάδα στον Λευκό Οίκο – διαμεσολαβητική προσπάθεια ώστε να πέσουν οι τόνοι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, και να επανέλθει μια κανονικότητα (όση τέλος πάντων είναι δυνατόν) στις σχέσεις των δύο χωρών; Υπάρχουν δύο απόψεις, μία «ναι» και μία «όχι». Αλλά υπάρχει και ένα τεράστιο – κοινό – δημοσιογραφικό παρασκήνιο όσον αφορά αυτή την υπόθεση της «διαμεσολάβησης». Η είδηση, περί της «διαμεσολάβησης» που αναλαμβάνουν άμεσα οι Αμερικανοί, αν μπορούμε να μιλάμε περί ειδήσεως, έφτασε στην Ελλάδα μέσω μέρους των ελλήνων και ελληνοκυπρίων ανταποκριτών. Υπήρξαν όμως και ορισμένοι ανταποκριτές που έμειναν εκτός αυτής της διεργασίας. Αυτοί λοιπόν ζήτησαν πιεστικά από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών να λάβει θέση για το αν υπάρχει «διαμεσολάβηση». Και επειδή, αντί μιας ευθείας δηλώσεως, από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπήρξε μόνο ένα σχόλιο του τύπου «ναι μεν, αλλά», οι δεύτεροι των ανταποκριτών μετέδωσαν πανηγυρικά ότι δεν υπάρχει αμερικανική παρέμβαση. Οτι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διαψεύδει (με «ναι μεν, αλλά» και το οποίον, διότι υπό το φως των εξελίξεων κ.λπ. δεν διαψεύδεις τίποτε έχω να πω, αλλά τέλος πάντων). Φυσικά η είδηση έγινε ανάρπαστη στα «συριζομέσα», τα οποία δεν τα χάνουν κάτι τέτοια – αντιπολίτευση γαρ… Αρα καλόν είναι να μη βιαστούμε να βγάλουμε εύκολα συμπεράσματα και να περιμένουμε. Αυτά τα πράγματα δεν μένουν για πολύ μυστικά…