Επιστροφή στη μονοτονία

Eλαβε τέλος η εποχή που ο Ντόναλντ Τραμπ για την ελληνική Αριστερά ήταν ένας διαβολικός άνθρωπος αλλά για καλό, όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Αλέξης Τσίπρας. Η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στον τυφλό αντιαμερικανισμό οριστικοποιήθηκε με τη συνάντηση Τσίπρα – Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της ενημέρωσης από τον Πρωθυπουργό των πολιτικών αρχηγών για το ταξίδι του στην Αμερική. Εκεί, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανακοίνωσε την προειλημμένη απόφαση να ζητήσει από τον Πρωθυπουργό να μην υλοποιήσει τη συμφωνία για αύξηση των διευκολύνσεων στους Αμερικανούς, την οποία είχε συνάψει η κυβέρνηση Τσίπρα.

Την ίδια στιγμή, δυνάμεις της ευρύτερης αριστερής και αριστερίστικης παράταξης διαδήλωναν εναντίον του Τραμπ και της Αμερικής, επειδή αμερικανικός πύραυλος δολοφόνησε τον ιρανό αντιστράτηγο Σουλεϊμανί στο έδαφος του Ιράκ. Εγιναν διαδηλώσεις – που ως συνήθως έγιναν αντιληπτές όχι για τον όγκο τους αλλά επειδή ταλαιπώρησαν τους κατοίκους με το κυκλοφοριακό έμφραγμα που προκάλεσαν. Ποιο είναι το βασικό σύνθημα των διαδηλώσεων αυτών; Δεν το έχετε καν φανταστεί: «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».

Στο μεταξύ, το Ιράν ορκίστηκε εκδίκηση κατά των «φονιάδων των λαών» και συντόνισε κάποιες ενέργειες. Επεσαν κάποιες ρουκέτες χωρίς στόχο, έπεσε και μία που βρήκε τον στόχο της: ένα επιβατικό αεροπλάνο των ουκρανικών αερογραμμών χτυπήθηκε από πύραυλο τον οποίο εκτόξευσε ένας φρουρός της (ισλαμικής) Επανάστασης. 176 άνθρωποι που βρίσκονταν μέσα στο αεροπλάνο, 176 απολύτως άσχετοι, πήγαν άκλαυτοι – κυριολεκτικά. Αυτούς τους νεκρούς, κατά τα ειωθότα, δεν τους υπολογίζουν οι ευαίσθητες ψυχές του αντιαμερικανισμού και γενικότερα του αντιδυτικισμού.

Διαδηλώσεις με σύνθημα για φονιάδες Αμερικανούς έκαναν, μετά τη φονική κατάρριψη του επιβατικού αεροπλάνου, φοιτητικές οργανώσεις. Ο φονικός ιρανικός πύραυλος, γι’ αυτούς, δεν υπήρχε ούτε ως υποσημείωση στα στερεότυπα της σκέψης τους, όχι των συνθημάτων τους. Κι ο Αλέξης Τσίπρας, που επισκέφτηκε την ιρανική πρεσβεία, δήλωσε το ενδιαφέρον του για το διεθνές δίκαιο που θεωρεί ότι παραβίασαν οι Αμερικανοί. Τι παραβίασαν οι Ιρανοί που σκότωσαν στην ψύχρα 176 ανυποψίαστους ανθρώπους δεν τον απασχόλησε, αφού δεν έκανε καν μια αναφορά στην κατάρριψη του ουκρανικού αεροπλάνου. Φοβερή αίσθηση δικαιοσύνης και μέτρου, από ανεύθυνες ηγεσίες – για τις οποίες το μόνο που έχει σημασία είναι η γραμμή, το στερεότυπο.

[Αν σας φαίνεται αδιανόητη η ανοχή της ελληνικής Αριστεράς στους μουλάδες και στη φονική τους επιπολαιότητα, σκεφτείτε ότι αυτό συμβαίνει επειδή κι αυτοί υπηρετούν τον κοινό στόχο: τον αντιαμερικανισμό, που είναι ισχυρότερος κι από θρησκεία. Σε άλλες φάσεις, βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα σκίζει τα ρούχα του για τη θρησκευτική ουδετερότητα της πολιτικής απέναντι στην κοινωνία – αλλά κι αυτό θα γίνεται λόγω της θρησκευτικής προσήλωσης στη γραμμή, που επιδιώκει πολιτικά οφέλη από την ευαισθησία στις μειονότητες.]

Μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει σε αυτό που ξέρει καλά. Στη διαμαρτυρία. Και για να την ενορχηστρώσει, αναζωπυρώνει τον μανιχαϊσμό της μεταπολιτευτικής κοινοτοπίας, στον οποίο η Αριστερά έχει διαπρέψει. Ο μανιχαϊσμός αυτός περιέχει, εκτός από αντιαμερικανισμό, και αντικαπιταλισμό, καταγγελία του κρατικού αυταρχισμού (κάθε αστυνομική επιχείρηση μπορεί να θεωρηθεί αυταρχισμός) και πολλές συγκεντρώσεις, από εκείνες που ταλαιπωρούν τον κόσμο για να δείξουν την αλήθεια τους. Ηδη, ο εκπασοκιζόμενος ΣΥΡΙΖΑ έχει αναγγείλει ότι θα μπει μπροστά σε γνωστούς αγώνες με κεντρικό σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» (εννοεί του δημοσίου υπαλλήλου και κάθε καλού συντεχνίτη, που έχουν ψήφους).

Επιστρέψαμε στη μονοτονία.

Ανέκδοτο

Το πιο σύντομο ανέκδοτο: ο Αλέξης Τσίπρας (που πρωτοταξίδεψε εκτός Ελλάδας με φεριμπότ για τη Γένοβα, και μάλιστα τον γύρισαν πίσω πριν φτάσει) να δίνει συμβουλές στον για πολλά χρόνια κάτοικο ΗΠΑ Κυριάκο Μητσοτάκη περί τζετ λαγκ. Το πιο αστείο ανέκδοτο: να του υποδεικνύει να κάνει γυμναστική. Αχαστα και τα δύο

Η προεδρική φλυαρία

Προσπαθώ να καταλάβω ποιον πραγματικά νοιάζει ποιος θα είναι ο επόμενος (ή η επόμενη) Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εκτός από όσες και όσους θέτουν υποψηφιότητα μέσω των ΜΜΕ, για να γίνεται τόσο πολλή συζήτηση. Οπως είπε πρόσφατα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, «είναι πολύ δύσκολο να μην είσαι επαρκής Πρόεδρος, με βάση τις αρμοδιότητες και τον ρόλο του».

Οπότε δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο γίνεται αυτή η συζήτηση, πέραν της ευκολίας οποιουδήποτε να λάβει μέρος σ’ αυτή. Νοιάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, εντάξει, αγωνιά να δείξει ότι επηρεάζει τις εξελίξεις, με αποτέλεσμα ουσιαστικά να κάνει κακό στην πιθανή υποψηφιότητα, για μία θητεία ακόμα, του Προκόπη Παυλόπουλου. Ο Μητσοτάκης, που διαφοροποιήθηκε ο ίδιος από το κόμμα του στην υπερψήφιση Παυλόπουλου το 2015, θα φανεί εξαιρετικά αδύναμος σήμερα αν δείξει ότι υποχωρεί στην απαίτηση του Τσίπρα.

Εν πάση περιπτώσει, σε λίγες μέρες τελειώνει η φλυαρία. Ο Πρωθυπουργός θα επιλέξει κάποιον ή κάποια πολίτη, κατά τεκμήριο προβεβλημένο(-η) και σοβαρό(-ή), ελπίζω με κριτήριο να συμβολίσει την προσπάθεια της χώρας να προχωρήσει μακριά από τη χρεοκοπική της κακοδαιμονία. Αν μάλιστα βγει μόνο με τις ψήφους της ΝΔ, θα τελειώσει και ένα ακόμα παραμύθι, αυτό της αυξημένης συναίνεσης στο πρόσωπό του. Μπορεί και με 158. Ας τελειώνουμε με τους τύπους κι ας πάμε στην ουσία.