Το κοσμοπολίτικο κορίτσι του σινεμά

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Ελλάδα άνοιγε την πόρτα στην «τεχνικολόρ σινεμασκόπ» εποχή της. Τα παιδιά της Κατοχής και του Εμφυλίου ενηλικιώνονταν και έκαναν την μεγάλη έξοδο στον θαυμαστό, καινούργιο κόσμο. Σε μια νέα πραγματικότητα όπου άλλαζαν ήθη, ρόλοι, κανόνες, αισθητικές, συνήθειες, παραδόσεις. Στην εποχή της «Ελλαδέξ» εξωστρέφειας, η νεοαστική τάξη ανακάλυπτε την κατανάλωση, το ηλεκτρικό ψυγείο αντικαθιστούσε την παγωνιέρα, οι νοικοκυρές μαγείρευαν τις συνταγές της Χρύσας Παραδείση, οι νέοι χόρευαν τουίστ. Μέσα σε αυτό το κλίμα κατασκευής ονείρων, η ελληνική κινηματογραφική βιομηχανία γνώρισε την μεγάλη άνθηση που εξήντα, σχεδόν, χρόνια μετά εξαργυρώνεται ακόμη με υψηλά νούμερα τηλεθέασης στις επαναπροβολές των ταινιών από την τηλεόραση. Εκεί, λοιπόν, στην τοποθεσία «η χαρά της ζωής ξεπρόβαλλαν δύο κορίτσια που ενώ, ως επί το πλείστον, μόνο τραγουδούσαν και χόρευαν, πρόσθεταν στις ταινίες που συμμετείχαν έναν κοσμοπολίτικο, «ξενικό» αέρα και όχι μόνο λόγω του ονόματός τους. Η Ερρικα και η Μαργαρίτα Μπρόγιερ, με μακριές τουαλέτες, μαγιό ή στενά φορέματα με υπαινικτικά σκισίματα, ντυμένες χίππικα ή πριγκιπικά, σε κοσμικά κέντρα ή πλάι σε πισίνες, έσπαζαν τα στάνταρ καλούπια της ελληνικής καλλονής. Φυσικό, ήρεμο ξανθό, ανοιχτόχρωμα μάτια, βορειοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και σωματικές αναλογίες, φινετσάτο σεξαπίλ. Η εμφάνισή τους ήταν εκείνο το «εμβόλιμο» που ίσως δεν το αναζητούσες εκ των προτέρων σε μία ταινία αλλά, όταν το έβλεπες ένιωθες – ακόμη και χωρίς να το συνειδητοποιείς – πόσο χαρακτηριστικό ήταν.

Οπως διακριτικές και κομψές ήταν οι εμφανίσεις των αδελφών Μπρόγιερ στο σινεμά, έτσι ήταν και η εκτός πλατό ζωή τους. Πριν από λίγες μέρες, ωστόσο, το ενδιαφέρον και η συγκίνηση του κοινού που ακολούθησαν τον «διακριτικό» θάνατο της Ερρικας, μας έκανε να καταλάβουμε πόσο συντηρούμε ακόμη εντός μας τις «ανάσες» από εκείνη την εποχή της αθωότητας. Ακόμη και αυτοί που τη γνώρισαν μεταγενέστερα από τις τηλεοπτικές επαναλήψεις των ταινιών.

Η ταινία της ζωής της Ερρικας Μπρόγιερ ξεκινά το 1942 στο Στράιερ, μία μικρή πόλη της Αυστρίας. Δυόμισι χρόνια αργότερα γεννιέται η Μαργαρίτα. Ο πατέρας τους ήταν Ελληνας, ο ηθοποιός Αριστοτέλης Μαστραπάς, γνωστός ως Τέλης Ανθίδης. Και η μητέρα τους Αυστριακή, η Φρειδερίκη – Φρίτσι χαϊδευτικά – Μπρόγιερ. Το 1949 η οικογένεια μετακομίζει στην Ελλάδα και τα κορίτσια φοιτούν εσώκλειστα σε καθολικό σχολείο στα Λουτρά της Τήνου. Ακολουθεί μια ακόμη οικογενειακή μετακόμιση στην Αφρική όπου υπήρχαν συγγενείς αλλά, τελικά, επιστρέφουν στην Αθήνα.

Η Ερρικα και η Μαργαρίτα είναι πια νεαρές. Και θέλουν να ζήσουν σύμφωνα με τα ήθη της νεολαίας. Οπως βλέπουμε στις ταινίες εκείνης της εποχής. Κολύμπι, πάρτι, βερμούτ, εκδρομές, κλαμπ. Σε ένα κλαμπ στη Γλυφάδα, απέναντι από τα θρυλικά «Αστέρια», κάνουν τις πρώτες τους ερασιτεχνικές εμφανίσεις τραγουδώντας ως «Αδελφές Μαστραπά». Εκεί, το 1961, τις ανακαλύπτει ο διευθυντής των «Αστεριών», ενθουσιάζεται από τον συνδυασμό τσαχπινιάς και ευρωπαϊκής φινέτσας και υπογράφει συμβόλαιο μαζί τους. Τις βαφτίζει καλλιτεχνικά με το όνομα της μητέρας τους, αφού το Μπόγιερ είναι πιο ταιριαστό με τους πελάτες του μαγαζιού του. Οχι μόνο οι τοπ Αθηναίοι κοσμικοί αλλά και οι διεθνείς προσωπικότητες που επισκέπτονταν τότε την Ελλάδα. Οι αδελφές Μπρόγιερ τραγουδούν στο πλευρό του Γιάννη Βογιατζή και από κάτω τις ακούν ο Ωνάσης, η Κάλλας, ο Κένεντι, η Τζάκι, ο Νουρέγιεφ.

Το επόμενο βήμα είναι μοιραίο, εκείνη την εποχή, για δυο κορίτσια όπως η Ερρικα και η Μαργαρίτα. Ο κινηματογράφος. Πρώτη εμφάνιση στο «Οταν λείπει η γάτα» του Σακελλάριου με τους Βλαχοπούλου, Αυλωνίτη, Ρίζο. Από εκεί και πέρα η μία ταινία ακολουθεί την άλλη, παράλληλα με τις εμφανίσεις τους στα «Αστέρια», και οι Μπρόγιερ γίνονται «οι αδελφές Κέσλερ της Ελλάδας». Αυτές που ακόμη μπερδεύουμε όταν χανόμαστε στα πλάνα του ελληνικού κινηματογράφου. «Εγώ ήμουν η μεγάλη και η κοντή» έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή της η Ερρικα. «Ημουν η πιο τσαχπίνα αλλά η Μαργαρίτα είχε πιο ωραίο πρόσωπο». Η μεγάλη Μπρόγιερ, το 1964, θα πάρει μέρος ως ηθοποιός στην ταινία «Τα 201 καναρίνια» του Γρηγόρη Γρηγορίου σε σενάριο των Τσιφόρου, Βασιλειάδη. Πέντε χρόνια αργότερα θα υποδυθεί την αδελφή της Βλαχοπούλου, της θρυλικής «Σούζι τρως» στην «Παριζιάνα» του Δαλιανίδη. Ενω, το 1970, θα συμμετάσχει στο πρώτο σήριαλ της ελληνικής τηλεόρασης, το «Σπίτι με τον φοίνικα».

Στα κινηματογραφικά πλατό γνωρίζει, το 1963, τον τσαχπίνη εραστή του ελληνικού σινεμά, τον Κώστα Βουτσά. Εκείνος γοητεύεται από την ομορφιά και φρεσκάδα της και εκείνη από την εξυπνάδα του. Επειτα από σχέση δύο χρόνων παντρεύονται και αποκτούν μία κόρη, τη Σάντρα. Ο γάμος τους όμως δεν κρατάει πολύ. Ο Βουτσάς ήταν ανέκαθεν «ο άντρας που αγαπούσε τις γυναίκες». «Τουλάχιστον δεν το έκρυβε» έλεγε η Ερρικα Μπρόγιερ που είχε παραδεχθεί ότι αυτός ήταν ο έρωτας της ζωή της. «Μόνος του μου είχε πει, μετά το διαζύγιο, πως, όσο περνούσαν τα χρόνια, αυτή η αδυναμία του επιδεινωνόταν». Στα 50 της, θα ξαναπαντρευτεί με τον Γιάννη Μαρινάκη που έχει φύγει από την ζωή εδώ και πολλά χρόνια.

Μετά τον κινηματόγραφο, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη διδασκαλία χορού – είχε δική της σχολή και χορευτική ομάδα. Ηταν πάντα συνδεδεμένη με την αδελφή της (μητέρα της Κρίστυ Τσολακάκη – Χατζηνικολάου) και είχε υπέροχη σχέση με τη Σάντρα. Οταν τις έβλεπε κάποιος μαζί, σε διάφορα αθηναϊκά στέκια, πολύ γρήγορα αναγνώριζε πίσω από τη φιγούρα της κομψής κυρίας το κοσμοπολίτικο κορίτσι του σινεμά. Εκανε κάποιες αραιές εμφανίσεις στο θέατρο και την τηλεόραση αλλά εδώ και χρόνια είχε αποσυρθεί. Η τύχη τα έφερε έτσι και φέτος έκανε come back στη θεατρική μεταφορά, από τον Αντώνη Λουδάρο, της «Παριζιάνας» όπου το κοινό την καταχειροκροτούσε άμα τη εμφανίσει στο σανίδι. Πρόλαβε να παίξει έως τις αρχές Δεκεμβρίου. Η μάχη με τον καλπάζοντα καρκίνο κράτησε μόνο τρεις εβδομάδες. Στις οθόνες της μνήμης μας ωστόσο θα μένει πάντα λαμπερή και φινετσάτη να τραγουδάει μαζί με την αδελφή της, όπως στο «Δεσποινίς διευθυντής», σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Ντίνου Δημόπουλου «Αγγελέ μου, άγγελέ μου, άγγελε του Παραδείσου, τι δεν θα ‘δινα καλέ μου για να χόρευα μαζί σου».