Αυταπάτες

Θέλω να πιστεύω ότι η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και η γενικότερη κατάσταση στην Aνατολική Μεσόγειο θεωρούνται από όλους μια σοβαρή υπόθεση.

Κaι ότι ως εκ τούτου η αποτίμησή τους θα γίνει (αν δεν γίνεται ήδη…) με σοβαρότητα σε όλα τα επίπεδα.

Νηφάλια και ψύχραιμα, αλλά χωρίς αυταπάτες και φούμαρα. Με γνώση του αντικειμένου, με αίσθηση των πραγμάτων, αλλά μακριά από τους επαρχιωτισμούς της ελληνικής πολιτικής και δημοσιογραφίας.

Και κυρίως χωρίς κουτσαβακισμούς του τύπου έπρεπε να του τρίψει τη μούρη! – κατά προτίμηση μπροστά στις κάμερες.

Διαβάζω τώρα ότι μετά την επίσκεψη Μητσοτάκη οι ΗΠΑ «θα αναλάβουν πρωτοβουλία για ανάσχεση της τουρκικής προκλητικότητας». Δεν ξέρω ποιος τα διακινεί αυτά, αλλά ελπίζω κανείς σοβαρός να μην τα παίρνει στα σοβαρά.

Αφενός επειδή οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν ότι υπάρχει κάτι που ονομάζεται «τουρκική προκλητικότητα».

Υποθέτω πως αν εντόπιζαν κάτι τέτοιο, θα μας το είχαν πει. Και εφόσον δεν αναγνωρίζουν ότι υπάρχει πρόβλημα, δεν βλέπω για ποιον λόγο θα αναλάβουν πρωτοβουλία να το λύσουν.

Να είμαστε βέβαιοι ότι ο Τραμπ απέφυγε να κάνει την παραμικρή δήλωση επί όλων αυτών για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ήθελε να κάνει καμία δήλωση. Οχι επειδή τον πήγε μαλακά ο Μητσοτάκης, ούτε επειδή το ξέχασε.

Τα περί «τουρκικής προκλητικότητας» άλλωστε είναι οιμωγές που καταναλώνονται κυρίως μεταξύ μας για λόγους εθνικού φίλτρου και εγχώριας φιλαυτίας. Ο επαρχιωτισμός, που λέγαμε.

Αφετέρου επειδή η μεταπολεμική αμερικανική πολιτική ισορροπιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει ανατραπεί ριζικά υπέρ της Τουρκίας, αλλά όχι συμπτωματικά, ούτε κατά λάθος. Ανατράπηκε επειδή η Ουάσιγκτον το επέλεξε για λόγους που την αφορούν.

Η προσδοκία κάποιας πρωτοβουλίας σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα παραδεχτούν πως έκαναν λάθος και ότι θα διορθώσουν ένα λάθος το οποίο προφανώς δεν θεωρούν ότι διέπραξαν.

Το πιθανότερο λοιπόν είναι ότι οι ΗΠΑ δεν θα κάνουν τίποτα εναντίον της Τουρκίας διότι αποτελεί πολιτική τους επιλογή να μην κάνουν τίποτα εναντίον της Τουρκίας. Εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά κυρίως τώρα.

Γιατί τα λέω αυτά; Επειδή θεωρώ ότι ο μόνος τρόπος να κάνεις σοβαρή πολιτική είναι να απαλλαγείς από ψευδαισθήσεις και παραμύθια.

Αντί λοιπόν να ψάχνουμε προστασία σε δηλώσεις του Λευκού Οίκου ή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (όπως περίπου ζήτησε η αντιπολίτευση…) οφείλουμε να οργανώσουμε εμείς την προστασία μας με κάθε τρόπο.

Ετσι ώστε να αντιμετωπίσουμε όχι κάτι που μεταξύ μας ονοματίζουμε «τουρκική προκλητικότητα», αλλά εκείνο που πραγματικά είναι η τουρκική πολιτική.