Οι κεντρικές τράπεζες και {LF}η κλιματική αλλαγή

Οι κεντρικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν το ερώτημα της αλλαγής του κλίματος καλούνται επίσης να αντιμετωπίζουν ορισμένες προκλήσεις που συνδέονται με το θέμα αυτό. Πρέπει οι νομοθέτες νομισματικής πολιτικής (και άλλοι οικονομικοί ρυθμιστές και εποπτικές αρχές) να επικεντρωθούν στις συνέπειες της αλλαγής του κλίματος σε σχέση με τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα; Πρέπει να αντιμετωπίσουν την αλλαγή του κλίματος ως πιθανή απειλή για την ικανότητά τους να επιδιώξουν τις μακροοικονομικές τους εντολές πλήρους απασχόλησης ή / και σταθερότητας των τιμών; Πρέπει ο μετριασμός των δυσμενών συνεπειών της κλιματικής αλλαγής να αποτελέσει σαφή στόχο νομισματικής πολιτικής;

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δύο διαφορετικοί τύποι οικονομικών κινδύνων συνδέονται με την κλιματική αλλαγή. Ο πρώτος περιλαμβάνει τους κινδύνους μετάβασης ή μετριασμού που συνδέονται με την επιτυχή μετάβαση σε ένα μέλλον με χαμηλότερα επίπεδα άνθρακα. Για παράδειγμα, οι πολιτικές για την πράσινη ενέργεια θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε προβλήματα, π.χ. μειώνοντας την αξία στοιχείων ενεργητικού που συνδέονται με αποθέματα ορυκτών καυσίμων. Η δεύτερη κατηγορία χρηματοοικονομικού κινδύνου αφορά την αποτυχία να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η κλιματική αλλαγή. Υπάρχουν φυσικοί κίνδυνοι που συνδέονται με την προσαρμογή σε ένα μέλλον με περισσότερους ρύπους, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής πραγματικών εμπορικών και φυσικών περιουσιακών στοιχείων, καθώς και του ανθρώπινου κεφαλαίου. Eνα ευρύ φάσμα φυσικών καταστροφών θα απειλούσε υποδομές, άλλες ιδιωτικές και δημόσιες δομές, γη και υδάτινους πόρους. Και οι αυξημένοι κίνδυνοι για τους ανθρώπους από τραυματισμό, θάνατο ή απώλεια οικονομικού δυναμικού θα μπορούσαν να έχουν δυσμενείς οικονομικές συνέπειες όχι μόνο για όσους επηρεάζονται άμεσα, αλλά και για τους ασφαλιστικούς φορείς και άλλους εμπλεκομένους.

Σε μια πρόκληση τόσο μεγάλη όσο η κλιματική αλλαγή, υπάρχουν οικονομικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τη μεταστροφή προς μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και υπάρχουν κίνδυνοι που συνδέονται με την αδράνεια. Επομένως, οι κεντρικές τράπεζες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να εστιάσουν περισσότερο στο θέμα, με ή χωρίς την επέκταση των παραδοσιακών εντολών χάραξης πολιτικής τους.

Ο Βίλεμ Μπούιτερ είναι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος στη Citigroup και καθηγητής στο Columbia University