Η ειρήνη και {LF}η σταθερότητα{CR}

Τι θα βγάλει η συνάντηση Μητσοτάκη – Τραμπ; Από ό,τι σταθμίζω εξ όσων μαθαίνω, ό,τι βγει θα είναι απαραίτητο για τις ελληνικές θέσεις.

Ο έλληνας Πρωθυπουργός επρόκειτο να επαναβεβαιώσει την πρόσδεση της Ελλάδας στις συμμαχίες της, μεταξύ των οποίων και με τις ΗΠΑ. Την εγγύηση της ασφάλειας και της σταθερότητάς της χάρη και σε αυτές τις συμμαχίες. Την πεποίθηση ότι ο δυτικός κόσμος, η Δύση, είναι η κοιτίδα, πολιτιστική και στρατηγική, χάρη στην οποία απολαμβάνουμε την ευημερία.

Αναμενόταν να θέσει το ζήτημα της σχέσης της χώρας μας με την Τουρκία, των διαφορών μας, επιβεβαιώνοντας τη γενική πεποίθηση ότι η Ελλάδα είναι μια φιλειρηνική δύναμη στην περιοχή κι ότι τα συμφέροντά της είναι, πρωτίστως, συνυφασμένα με τις σχέσεις καλής γειτονίας και την αναπτυξιακή στρατηγική της.

Και ήταν εύλογο να επιδιώξει να λάβει τη διαβεβαίωση ότι η Αμερική λειτουργεί ως εγγυήτρια της σταθερότητας στην περιοχή, κι ότι τη σταθερότητα θα επιμένει να τη διασφαλίζει σε κάθε περίπτωση, ιδίως αν μονομερώς μια αναθεωρητική δύναμη όπως η Τουρκία φανεί ότι απεργάζεται τη διασάλευσή της.

Είναι προφανώς γνωστό ότι ειδικά ο πρόεδρος Τραμπ έχει τέτοια σχέση με τον Ταγίπ Ερντογάν, που δεν διασφαλίζει ακριβώς την ουδετερότητα του αμερικανού προέδρου – είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν έχει απευθείας τηλεφωνική πρόσβαση στον Τραμπ οποτεδήποτε το θελήσει. Αλλά, από την ελληνική πλευρά, τα βήματα δεν αλλάζουν, όπως δεν είναι δυνατόν να αλλάξει η διεκδίκηση: η Αμερική πρέπει να συνεχίσει να παραμένει εγγυήτρια των ισορροπιών στην περιοχή μας.

Ακόμα κι αν τα συμφέροντα της χώρας, όπως τα αντιλαμβάνεται ο πρόεδρος Τραμπ, έχουν μεγάλο βαθμό ταύτισης με την Τουρκία και τα πολυδιάστατα ανοίγματά της σε σημεία όπου σοβούν κρίσεις, στη Λιβύη και στη Συρία, στο Ιράν και στο Ιράκ, η Ελλάδα οφείλει να βρίσκεται στη λίστα με τις φιλικές χώρες. Τις χώρες από τις οποίες η Αμερική, το ΝΑΤΟ (όσο το ΝΑΤΟ συνεχίζει να παίζει ρόλο) και γενικώς το πλέγμα των συμφερόντων της Δύσης αναμένουν ανταπόκριση και βοήθεια.

Η ελληνική σχέση με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και γενικώς τον δυτικό κόσμο δεν προκύπτει από κανενός είδους χρησιμοθηρική αναπροσαρμογή της πολιτικής του λόγω της τωρινής έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αντίθετα, είναι πάγια πολιτική, είναι η εθνική γραμμή η οποία τηρείται τα τελευταία χρόνια με μεγάλη συναίνεση. Στο πλαίσιο της γραμμής αυτής, η Ελλάδα παρέχει στρατιωτικές και άλλες διευκολύνσεις στις αμερικανικές και στις νατοϊκές δυνάμεις. Το πλέγμα των σχέσεών μας με τις άλλες χώρες ολοκληρώνεται από τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτό το πλέγμα σχέσεων, μας θωρακίζει με ισχύ, χωρίς να έχουμε ανάγκη να ανακατευόμαστε σε κρίσεις τρίτων χωρών, όπως π.χ. η Λιβύη.

Υπό αυτό το πλαίσιο, η προσηλωμένη στις δυτικές αξίες ελληνική πλευρά είναι εύλογο να διεκδικήσει την εύνοια των ΗΠΑ στην προσπάθειά της, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, για διαπραγμάτευση, συνεννόηση ή παραπομπή των ελληνοτουρκικών διαφορών που η χώρα μας αναγνωρίζει, της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Χάγης.

Η Ελλάδα συνεχίζει να επενδύει στην ειρήνη και στη σταθερότητα. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.