Υφος

Νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο αν κάποιος φίλος, συγγενής ή σύντροφος ενημέρωνε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι μόλις πριν από έξι μήνες έχασε τις εκλογές.

Για την ακρίβεια, έχασε τέσσερις εκλογές. Τη μία μετά την άλλη.

Διότι πολύ φοβούμαι πως είτε δεν το έχουν πληροφορηθεί, είτε δεν το έχουν συνειδητοποιήσει.

Μάρτυς μου ο αρχηγός τους. Ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να μην εκπλήσσει με τη φρεσκάδα της σκέψης του. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν λέει ακραία, εξωφρενικά ή προκλητικά πράγματα (συνέντευξη Αλ. Τσίπρα στο «Βήμα της Κυριακής», 5/1).

Μια χαρά το πάει, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει. Και να κάνει τον σταυρό του.

Αλλά, την ίδια στιγμή, τα ίδια αυτά πράγματα τα λέει με ένα ύφος και έναν τόνο που κόβουν όποιες γέφυρες προσπαθεί να οικοδομήσει.

Εξ όσων γνωρίζω, είναι ο πρώτος ηττημένος αρχηγός αντιπολίτευσης που δίνει δημοσίως εντολές στον Πρωθυπουργό, και μάλιστα με ιταμό τρόπο. Λες κι ο άλλος είναι υπάλληλός του!

«Να τελειώνει εδώ», «να το αναγνωρίσει», «να συνειδητοποιήσει», «να αφήσει», «να επισπεύσει», «να επανεκλέξει», «να ζητήσει», «δεν γίνεται να μιλά», «ό,τι κι αν απεργάζεται»…

Επιπροσθέτως, είναι μάλλον ο πρώτος αρχηγός αντιπολίτευσης που διεκδικεί το δικαίωμα να επιβάλει στον Πρωθυπουργό και εκλογικό νόμο και Πρόεδρο και πολιτική της αρεσκείας του.

Παράδειγμα; Ποτέ έως τώρα στην Ελλάδα δεν πήρε η αντιπολίτευση την πρωτοβουλία να υποδείξει υποψήφιο Πρόεδρο.

Ούτε ο Αν. Παπανδρέου το 1980 και το 1990. Ούτε ο Κων. Μητσοτάκης το 1985.  Ούτε ο Μ. Εβερτ το 1995. Ούτε ο Κ. Καραμανλής το 2000. Ούτε ο Γ. Παπανδρέου το 2005. Ούτε ο Α. Σαμαράς το 2010 και το 2015. Ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας το 2014.

Κανείς και σε καμία περίπτωση.

Πάντα την πρωτοβουλία επιλογής υποψήφιου Προέδρου έχει η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν οι άλλοι συμφωνούν, τον ψηφίζουν. Αν όχι, τον καταψηφίζουν.

Ποτέ άλλοτε δεν εκλήθη η κοινοβουλευτική πλειοψηφία προτού καν εκφραστεί να υποκύψει στις επιλογές της μειοψηφίας. Και επιπροσθέτως το θρασύ αυτό τελεσίγραφο να θεωρείται «θεσμική συμπεριφορά».

Υποψιάζομαι πάντως ότι πολύ δύσκολα θα βρεθεί πρωθυπουργός να υποβάλει την παραίτησή του στον αρχηγό της αντιπολίτευσης ή, ακόμη χειρότερα, να του εκχωρήσει τον ρόλο του.

Ο Τσίπρας βεβαίως υποστηρίζει ότι για τη συναίνεση χρειάζονται δύο.

Εχει δίκιο. Αλλά δεν χρειάζονται δύο πρωθυπουργοί.

Στη δημοκρατία υπάρχει κυβέρνηση και αντιπολίτευση που προκύπτουν από εκλογές και πολιτεύονται αναλόγως. Αλλοτε συμφωνούν, άλλοτε όχι.

Σίγουρα δεν προβλέπεται μια κυβέρνηση να κάνει αντιπολίτευση. Αλλά ούτε και μια αντιπολίτευση να υποδύεται την κυβέρνηση.