Ξαφνικά εκείνο {LF}το καλοκαίρι…

Η ζωή μας μετριέται με τα καλοκαίρια. Γιατί αυτά μας παίρνουν τα μυαλά. Φτάνουν, λοιπόν. Δεν πρέπει να τα βλέπουμε ως κρίκους μιας αλυσίδας. Ούτε να τα μπλέκουμε με τα άλλα που περνούν. Ολα είναι ξεχωριστά – έχουν τις δικές τους ιστορίες, τα δικά τους «θέλω».

Οπως ήταν ο καυτός Ιούλιος του 2011. Μέχρι τότε, όλοι γνώριζαν πως η Ελλάδα βγάζει ταλαντούχα παιδιά στο πόλο. Ενίοτε δε και πρωταθλητές. Αλλά γοργόνες; Ε, αυτό πια, κανείς δεν το περίμενε. Η Αθήνα είχε τη γνωστή καλοκαιρινή της κίνηση, λιγότερη σε σύγκριση με τον μουντό χειμώνα, ωστόσο εκεί προς το μεσημέρι ο κόσμος αραίωνε. Εντελώς αιφνιδιαστικά, μια αόρατη δύναμη οδηγούσε αρκετούς να δουν τηλεόραση, να ψάξουν, να μάθουν τι έκαναν τα κορίτσια του Γιώργου Μορφέση, η εθνική ομάδα πόλο γυναικών. Στη Σαγκάη έδινε τις μάχες της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και στον τελικό «έπνιξε» τη γηπεδούχο ομάδα της Κίνας. Το τελικό 9-8 δεν ήταν απλά ένας θρίαμβος για την παρέα της φοβερά παθιασμένης Αντιγόνης Ρουμπέση και της συναρπαστικής φουνταριστής Αλεξάνδρας Ασημάκη, καλύτερης παίκτριας του κόσμου τότε, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: έκανε τη γυναικεία εθνική ομάδα του πόλο, τη μοναδική που κατέκτησε μετάλλιο σε όλες τις σπουδαίες διοργανώσεις. Ευρωπαϊκό, Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Χρόνια μετά, το 2016, ξανά καλοκαίρι ήταν όταν οι επιτυχίες ξεκλείδωσαν και σταμάτησαν το ρολόι του χρόνου. Το μακρινό Ρίο της Βραζιλίας ισοδυναμούσε με προορισμό που είχε πολλές προοπτικές. Ενα ωραίο ταξίδι που έταξε η ζωή σε παιδιά που συχνά παλεύουν υπό αντίξοες συνθήκες. Οι Ολυμπιακοί της Βραζιλίας ήταν σταθμός για την ελληνική συμμετοχή. Μετά τη για πολλούς φούσκα του 2004, προέκυψε ξανά μεστή συγκομιδή. Τρία χρυσά, ένα ασημένιο με γεύση γλυκόπικρη επειδή χάθηκε η πρωτιά, αλλά και δύο χάλκινα. Η Στεφανίδη μονομιάς έγινε πριγκίπισσα των αιθέρων. Ο Πετρούνιας άρχοντας των κρίκων. Ο Κορακάκη με το σταθερό της χέρι σημάδεψε τον στόχο και με το χαμόγελο τις καρδιές μας. Ο Γιαννιώτης, ένα «αχ» για μια χεριά. Και οι Μάντης – Καγιαλής, αληθινοί σύγχρονοι Ποσειδώνες. Τα εξώφυλλα, τα πρωτοσέλιδα, η χαρά εκείνων των στιγμών και σε μια περίοδο που όλη η Ελλάδα είχε ανάγκη κάποιος να της απλώσει μια αγκαλιά. Το έκαναν τα αγόρια και τα κορίτσια που ύψωσαν τη σημαία μας στο Ρίο. Ολες αυτές οι θύμησες έπιασαν στασίδι στις αποθήκες της μνήμης. Και όταν κάποιος τις ρωτά, απαντούν, λένε ιστορίες από τους θριάμβους και υπόσχονται νέα μεγαλεία στο Τόκιο. Σε αυτή μάλιστα τη γενιά των εκπληκτικών πρωταθλητών, προστέθηκε και ο Στέφανος Τσιτσιπάς, ένας τενίστας από το μέλλον, ένας αθλητής που γεφυρώνει το σήμερα με το αύριο του αθλήματος και μας κάνει να αγαπάμε σφόδρα και το τένις…