Κίνδυνοι {LF}του φανατισμού

Οι φανατικοί οπαδοί του Ισλάμ δεν είναι οι μόνοι που εγκληματούν κατά του πολιτισμού και της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι περισσότερες θρησκείες, ιδιαίτερα στη φάση της προσπάθειας καθιέρωσης κι επέκτασής τους, υιοθετούν ακρότητες και παρανοϊκούς δογματισμούς.

Το Ισλάμ είναι γνωστό για τις εγκληματικές του πρωτοβουλίες προκειμένου να επεκταθεί και να επιβληθεί. Και κατά το ιστορικό παρελθόν αλλά και στη σημερινή εποχή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι η νεότερη θρησκεία. Και βλέπει τον εαυτό της σε ρόλο φανατικού νεοφώτιστου που κάνει τα πάντα για να επεκταθεί.

Τα ίδια μπορούμε να παρατηρήσουμε για το ξεκίνημα του Χριστιανισμού (βλ. σχετ. Catherine Nixey, «The Darkening Age»). Στην αρχική του πορεία κι αφού ξεπέρασε τις διώξεις και τις καταδίκες, κατέλαβε εκ των ένδον τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Δεκαετίες πριν από τους πρώτους ανεκτικούς ή χριστιανούς αυτοκράτορες (Γαλέριος, Μέγας Κωνσταντίνος, Θεοδόσιος Α’), οι φιλόσοφοι Κέλσος («Το Αληθινό Δόγμα») και Πορφύριος («Κατά Χριστιανών») προειδοποιούσαν για τους κινδύνους της νέας θρησκείας. Μάλιστα ο ιστορικός Edward Gibbon στο έργο του «The History of the Decline and Fall of the Roman Empire» επισημαίνει τον ρόλο της χριστιανικής πίστης στη διάβρωση και αποσύνθεση της Ρωμαϊκής κοινωνίας και της Αυτοκρατορίας. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που η Καθολική Εκκλησία το περιέλαβε στην επίσημη λίστα των «Απαγορευμένων Βιβλίων».

Οι μέθοδοι του Χριστιανισμού, για τη διείσδυση κι επιβολή του, μοιάζουν πολύ με τις σημερινές τακτικές κάποιων αφοσιωμένων οπαδών του Ισλάμ. Λ.χ. η επικοινωνιακή υπερπροβολή διώξεων κι εξαθλίωσης. Επίσης, όπως οι σημερινοί βομβιστές αυτοκτονίας, έτσι και τότε οι χριστιανοί πρόθυμα δέχονταν να εκτελεσθούν δημόσια, δίχως βέβαια την ταυτόχρονη δολοφονία αλλοθρήσκων. Κατά παρόμοιο τρόπο, ήταν αποφασισμένοι να εξολοθρεύσουν τους άπιστους και να καταστρέψουν οτιδήποτε θύμιζε τη λατρεία των άπιστων παγανιστών (ναούς – «Αθηνά Παλμύρας», αγάλματα – «ανάγλυφα Παρθενώνα»). Με προτροπές μάλιστα (Αγ. Αυγουστίνος) θανάτωσης των απίστων, π.χ. της μαθηματικού Υπατίας.

Και πέτυχαν απόλυτα. Η ανεκτική απέναντι σε θρησκείες και ιδέες προχριστιανική κοινωνία εξαφανίσθηκε. Οι μέχρι πρότινος κυρίαρχοι αναγκάσθηκαν να εκλιπαρούν για κάποιες δυνατότητες ελεύθερης επιλογής. Ο ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας και διανοούμενος Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος παρακαλούσε το 382 μ.Χ. τον αυτοκράτορα Γρατιανό να επιτρέψει την παραμονή τού παγανιστικού βωμού στη Σύγκλητο της Ρώμης. Χωρίς επιτυχία βέβαια (επίσης στη C. Nixey, σ. 120).

O φανατισμός είναι πάντα επικίνδυνος. Οι χριστιανοί βέβαια μετά τον Διαφωτισμό, τη Μεταρρύθμιση και την Ειρήνη της Βεστφαλίας έπαψαν να ζουν με αυστηρούς καθημερινούς θρησκευτικούς κανόνες. Δυστυχώς, για τους μουσουλμάνους, το Κοράνι και τα Χαντίντ ισχύουν σήμερα όπως τον 7ο αιώνα.