Σπορ

Ενας από τους πιο σταθερούς κανόνες της δημοκρατικής πολιτικής είναι ότι οι χαμένοι φεύγουν. Δεν πάνε απαραιτήτως σπίτι τους αλλά παίρνουν κάποιες αποστάσεις από τα πράγματα – ακόμη κι αν ελπίζουν να επανέλθουν αργότερα…

Με τα χρόνια συνειδητοποιώ γιατί ο κανόνας αυτός είναι ορθός. Επειδή μηδενίζει το κοντέρ. Ο χαμένος παίρνει μαζί του την ήττα.

Ενώ αν ο χαμένος δεν φύγει τότε αναγκάζεται να λέει ότι δεν υπάρχει ήττα ή ότι κακώς έχασε ή ότι φταίνε άλλοι. Ανόητες δικαιολογίες, δηλαδή.

Χθες στον ΑΝΤ1 ο πρώην πρωθυπουργός επιβεβαίωσε τη δυσκολία του (κάθε) ηττημένου. Παίνευε πεπραγμένα για τα οποία καταψηφίστηκε πρόσφατα, έκανε αντιπολίτευση στην προηγούμενη αντιπολίτευση και μιλούσε για τον εαυτό του.

Σχεδόν επί μία ώρα δεν είπε ούτε ένα καινούργιο πράγμα. Φτου και πάλι το μέρισμα και η 13η σύνταξη και οι Πρέσπες και το «μαξιλάρι ρευστότητας», όλα αυτά δηλαδή για τα όποια πριν από έξι μήνες έφαγε μαύρο σε τέσσερις κάλπες.

Μόνο ο πρωτοεμφανιζόμενος Ινδαρές ανανεώνει κάπως το αριστερό μαρτυρολόγιο. Αλλά φτωχή συνεισφορά. Η εποχή δεν προσφέρεται για δωρεάν θύματα και για επαγγελματίες υπερασπιστές.

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας εγκλωβίστηκε σε μια μπαρούφα.

Οπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στην Αριστερά, οι δικοί του δεν κατάλαβαν ούτε ότι έχασαν, ούτε πώς έχασαν, ούτε γιατί έχασαν. Και τον ανακήρυξαν περίπου «άχαστο ηττημένο».

Αποφάσισαν δηλαδή ότι ηττήθηκε μεν αλλά δεδομένων κάποιων συνθηκών την ήττα θα τη μετράμε εφεξής για νίκη.

Παλαιό αριστερό σπορ. Μετά τον Γράμμο ο Ζαχαριάδης διακήρυξε ότι οι οπαδοί του θα μείνουν με «το όπλο παρά πόδα» παρόλο που οι εν λόγω οπαδοί δεν είχαν πια όπλα και μερικοί ούτε καν πόδια.

Υποθέτω ότι η θεωρία του «άχαστου ηττημένου» άρεσε του Τσίπρα. Και την αγόρασε χωρίς πολλά παρακάλια.

Ταυτοχρόνως όμως αγόρασε κι έναν ιδιαίτερα δύσκολο ρόλο. Ο τελευταίος που τον εκπλήρωσε επιτυχώς λεγόταν Λάζαρος, συνέβη στην Ιουδαία πριν από δυο χιλιάδες χρόνια κι ο «υιός του Θεού» χρειάστηκε να βάλει το χέρι του.

Αντί λοιπόν ο Τσίπρας να πάρει αποστάσεις από τα πεπραγμένα του για να κάνει έναν ψύχραιμο εσωτερικό απολογισμό, αντί να δει πρώτα με τον εαυτό του τι έφταιξε και τι λάθεψε, παίρνει βόλτα τα κανάλια και τις ταβέρνες να πει πάλι πόσοι πήραν το μέρισμα πέρυσι και πόσοι φέτος.

Δεν θέλω να στενοχωριέται γιορτιάρες μέρες αλλά ίσως περισσότερο τον βοηθούσε αν καταλάβαινε ότι στην πολιτική χάνει εκείνος που οι ψηφοφόροι θέλουν να φύγει.

Τόσο απλό. Οσο μέρισμα κι αν μοιράσει ή δεν μοιράσει.