«Η τρομοκρατία {LF}της απόλυτης ησυχίας»

Φανταστείτε τη σκηνή. Είστε μόνοι σας στο σπίτι σας και τραγουδάτε μπροστά από τον καθρέφτη με μια βούρτσα στο χέρι. Ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα και στέκεται να σας κοιτάζει ένας άγνωστος. Πώς αισθάνεστε; Αμηχανία, ντροπή ή μήπως ότι η ζωή σας βγαίνει από την κλειδαρότρυπα στα μάτια των άλλων; Αυτή την περίπλοκη εικόνα επιχειρεί να αναπαραστήσει στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου ο Γιώργος Χρυσοστόμου στην παράσταση «Μute» την οποία σκηνοθετεί παρέα με τη Σοφία Πάσχου.

Eνας άνθρωπος που κυνηγάει το μυαλό του, ένας άλλος που αρνείται τις λέξεις, ένας μαέστρος, ένας φοβιτσιάρης, ένας γυμναστής, ένας σεξομανής, ένας γκαντέμης, ένας ηλικιωμένος, συναντιούνται όλοι στο πλαίσιο μιας πολυκατοικίας. «Προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τον κόσμο και τη ζωή αλλά κανένας δεν μπορεί να μιλήσει. Oχι όμως γιατί είναι μουγκοί. Υπάρχει ένα no man’s land όπου οι άνθρωποι δεν μιλάνε με φωνητικές χορδές. Βάζουν ο ένας στον άλλον ένα ραδιοφωνικό κομμάτι για να του πουν “φέρε μου τα κλειδιά μου από εκεί”. Βρίσκεις ένα τραγούδι για να πεις στον άλλον “σε μισώ” ή “μ’ ενοχλείς”. Δεν του το λες με λόγια», αναφέρει ο Χρυσοστόμου μιλώντας στο «Νσυν».

Η ιδέα ξεκίνησε πριν από δύο δεκαετίες, όταν ήταν ακόμα στη δραματική σχολή «επειδή ακούω όλη μέρα μουσική και είμαι αντικοινωνικό ον και δεν επικοινωνώ με τους ανθρώπους πολύ και τώρα το μαθαίνω αυτό να το κάνω», παραδέχεται ο ίδιος. Πήρε τη μορφή της παράστασης ωστόσο χάρη στην Πάσχου και τώρα παρουσιάζεται επί σκηνής με μουσική αλλά χωρίς μουσικούς και με λέξεις χωρίς λέξεις. «Είναι ήρωες που επικοινωνούν μόνο μέσω της μουσικής. Και ξεκινάει από πολύ αστεία πράγματα και φτάνει σε πολύ σκοτεινά. Το ενδιαφέρον που έχει αυτό το πράγμα είναι ότι τα διαμερίσματα αυτής της πολυκατοικίας είναι τα κουτιά που έχω στο μυαλό μου, τα οποία δεν είναι πάντοτε φωτεινά. Εχω και πολύ σκοτεινά κουτιά μέσα στο μυαλό μου και τα δείχνω στο κοινό. Ενιωσα για πρώτη φορά κι εγώ την ανάγκη να πω τι σημαίνει καλλιτεχνική ανάγκη να εκφράσω μια καλλιτεχνική ανάγκη. Πρώτη φορά μού συμβαίνει αυτό που πολύ καιρό άκουγα σε συναδέλφους και σκηνοθέτες “αχ, αυτό θέλω να το πω, να το δείξω”. Τώρα καταλαβαίνω μ’ έναν τρόπο τι είναι αυτό το πράγμα», επισημαίνει ο ίδιος.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ. Στον πυρήνα των σκετς που ντύνονται με άγνωστες κατά βάση μουσικές και κίνηση, βρίσκεται η έννοια της μοναξιάς την ώρα που οι άνθρωποι μπαίνουν στο σπίτι τους, ένα αίσθημα που συχνά δεν αντέχουν και παλεύουν να διώξουν ανάβοντας την τηλεόραση, το ραδιόφωνο ή στήνοντας απλά αφτί στον καβγά της γειτόνισσας. «Η τρομοκρατία της απόλυτης ησυχίας είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Κάτι που εμείς στην πόλη το έχουμε ξεχάσει μιας και αν σταματήσει η Μεσογείων να κινείται λες κάποιος έρχεται, κάποιος πόλεμος. Ενώ κανονικά ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει στους ήχους της φύσης. Αγγίζουμε βεβαίως και λίγο την καμία επικοινωνία στην απόλυτη social media επικοινωνία, αλλά δεν είναι αυτό το κεντρικό νόημα της παράστασης.  Είναι μια κλειδαρότρυπα του τι έκανα εγώ μόνος μου στο σπίτι 20 χρόνια», δηλώνει ο ηθοποιός και συνεχίζει. «Αυτήν την περίοδο δεν είμαι μόνος μου αλλά αισθάνομαι έτσι. Και δεν το κάνω όπως παλιά από επιλογή και καλά ότι είμαι μοναχικός καβαλάρης. Τώρα πραγματικά νιώθω μόνος μου. Και μ’ έπιασε ένα άγχος μπας και πρέπει να μπω στα social ν’ αρχίσω να επικοινωνώ με κάποια κοπέλα. Αλλά το συζήτησα με κάποιον φίλο και με ταρακούνησε λίγο γιατί τελικά ούτε κι εκεί δεν είναι μόνοι τους.  Επειδή μετακινούμαι με το μετρό, με πληγώνει το γεγονός ότι είμαι αναγνωρίσιμος και δεν με παίρνει κανένας χαμπάρι γιατί δεν κοιτάει ευθεία. Αυτό είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Είναι ένα αυχενικό προς τα κάτω. Σε Candy Crush, σε Facebook, σε βιβλίο ή μουσική. Κι εγώ με μουσική πάω και προσπαθώ να εθελοτυφλώ σε σχέση με την πραγματικότητα, αλλά έτσι φεύγεις από το τι συμβαίνει».