Ο ακτιβισμός για το κλίμα

Το 1988, το «Time» είχε επιλέξει ως Πρόσωπο της Χρονιάς τη «Γη που κινδυνεύει». Αυτόν τον Δεκέμβριο, 31 χρόνια αργότερα, επιφύλαξε την ίδια τιμή στην Γκρέτα Τούνμπεργκ. Το νόημα της άσκησης του περιοδικού είναι να παίρνει ένα περίπλοκο ζήτημα και να εντοπίζει ένα πρόσωπο μέσω του οποίου μπορούμε να το κατανοήσουμε καλύτερα. Το 1988, η αναζήτηση μιας ανθρώπινης περιβαλλοντικής ιστορίας σταμάτησε στην τροχιά. Σήμερα είναι εύκολος ο εντοπισμός της.

Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό ούτε καν πέρυσι. Το μεγαλύτερο στόρι σε ό,τι αφορά την κλιματική αλλαγή το 2019 είναι ο τρόπος με τον οποίο, αφού πέρασε χρόνια μαραζώνοντας εκτός του μέινστριμ, ο ακτιβισμός για το κλίμα κατάφερε επιτέλους να σπάσει τον τοίχο. Αναδρομικά, μοιάζει προφανές ότι το κλειδί ήταν τα παιδιά. Αυτοοργανωμένα, σοβαρά, σπαρακτικά ειλικρινή όσον αφορά την οργή τους που βλέπουν το μέλλον τους να μπαίνει υποθήκη από πολιτικούς που δεν θα ζουν καν για να δουν τις συνέπειες, προσέφεραν μια ισχυρή ηθική ώθηση σε ολόκληρο το κίνημα.

Οι διαδηλώσεις για το κλίμα δεν είναι κάτι καινούργιο, απέκτησαν όμως φέτος έναν νέο επείγοντα χαρακτήρα. Η σύνδεση ανάμεσα στην κλιματική έκτακτη ανάγκη και τις ζωές μας ουδέποτε έμοιαζε περισσότερο ξεκάθαρη. Επιτέλους, η μία δημοσκόπηση μετά την άλλη δείχνουν πως η ανησυχία των πολιτών και η επιθυμία τους για δράση έχουν φτάσει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.

Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η ατίθαση φύση των διεθνών διαπραγματεύσεων για το κλίμα. Η φετινή COP στη Μαδρίτη δεν ήταν η χειρότερη, έμοιαζε όμως αλλόκοτα αποκομμένη από τα υπόλοιπα γεγονότα της χρονιάς, σαν να είχαν οι σύνεδροι ταξιδέψει στον χώρο και τον χρόνο απευθείας από την περσινή διάσκεψη στο Κατόβιτσε, παρακάμπτοντας όλο το κύμα διαμαρτυριών και την τεράστια μετατόπιση της κοινής γνώμης – σαν να έρχονταν, βασικά, από άλλον πλανήτη.

Ο Στίβεν Μπιουράνι είναι συγγραφέας ειδικευμένος στην επιστήμη και στο περιβάλλον