Κηπουροί{CR}

Ενα ασήμαντο περιστατικό αποκάλυψε μια μεγάλη αλήθεια. Σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή ο Σκουρλέτης χαρακτήρισε τον Γιώργο Παπανδρέου «τοξικό» και είπε ότι δεν θέλει κανένα νταραβέρι μαζί του.

Καμία αντίρρηση. Κάποιοι θα συμφωνούσαν μαζί του, κάποιοι άλλοι όχι.  Ο Σκουρλέτης όμως αυτά έλεγε πάντα, αυτά μάλλον πίστευε, αυτά ενδεχομένως πιστεύει και τώρα.

Ο Γιώργος Πεταλωτής που διετέλεσε υφυπουργός της κυβέρνησης Παπανδρέου ανακάλεσε στη μνήμη μας μέσω Διαδικτύου ένα βίντεο του Ιουνίου 2011. Σε αυτό, ένας έξαλλος Σκουρλέτης παρομοίαζε τον Παπανδρέου με τον Πινοτσέτ, αποκαλούσε την κυβέρνησή του «χούντα» και χαρακτήριζε τον ίδιο τον Πεταλωτή, που ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος, «ναζί».

Τι δουλειά έχει με τέτοιους παλιανθρώπους ο Σκουρλέτης;

Το πρόβλημα προκύπτει επειδή στην ίδια χουντική κυβέρνηση, με τους ίδιους ναζί και υπό τον ίδιο Πινοτσέτ πρωταγωνιστούσαν τότε ο Ραγκούσης, η Ξενογιαννακοπούλου, η Βάρτζελη, η Τζάκρη, ο Μωραΐτης και πολλοί άλλοι που τώρα έχουν γίνει ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί όμως δεν έβγαλαν κιχ για όσα είπε ο Σκουρλέτης.

Ισως σκιάχτηκαν. Ισως αναρωτήθηκαν πως αν ο Παπανδρέου είναι «τοξικός», τότε τα πρωτοπαλίκαρά του τι είναι; Ισως σκέφτηκαν «άσε τώρα που βρήκαμε επιτέλους μαγαζί, μη μας την πέσει ο Σκουρλέτης και γυρίσουμε στα αζήτητα!».

Η σκέψη δεν είναι κουτή. Ούτε είναι άλλωστε τυχαίο πως οι περισσότεροι από εκείνους που είδαν το φως πάνω από τη φάτνη κι έγιναν ΣΥΡΙΖΑ ανήκαν στην προσφιλή κατηγορία των λεγόμενων «κηπουρών του Γιώργου».

Ο όρος δεν εννοούσε απαραιτήτως ότι ο Ραγκούσης ή η Μαριλίζα καλλιεργούσαν μπιγκόνιες στο Καστρί. Παρέπεμπε απλώς στην παλαιά σύγχυση μεταξύ αυλής και κυβέρνησης που επέτρεπε στον βασιλιά να διορίζει στην κυβέρνηση ακόμη και τον κηπουρό του.

Οι «κηπουροί του Γιώργου» δεν προέρχονταν από κάποια πολιτική δεξαμενή, ιεραρχία, πλαίσιο ή επετηρίδα. Δεν είχαν αναγνώριση, κύρος ή προσόντα. Μετείχαν στην εξουσία μόνο και μόνο επειδή ο Παπανδρέου είχε επιλέξει αυτούς κι όχι κάποιους άλλους για να μετέχουν.

Συνήθως με τραγικά αποτελέσματα.

Πράγμα που εξηγεί ίσως για ποιον λόγο ακόμη κι ο Λουδοβίκος ΙΔ’ δεν έκανε ποτέ υπουργό τον κορυφαίο κηπουρό των Βερσαλλιών Αντρέ λε Νοτρ. Υποθέτω ότι σκέφτηκε πως υπουργούς βρίσκεις με το τσουβάλι, αλλά καλό κηπουρό πολύ δύσκολα.

Σε τελευταία ανάλυση το προσόν του καλού κηπουρού στην πολιτική είναι να λουφάρει στα δύσκολα, να καταριέται τους εχθρούς του ευεργέτη και να δοξάζει απλώς τον εκάστοτε ευεργέτη του.

Θεός ο Γιώργος; Θεός! Τοξικός ο Γιώργος; Τοξικός! Θεός ο Τσίπρας; Θεός!

Θεός κι ο Σκουρλέτης; Εντάξει, όχι υπερβολές. Ας πούμε ημίθεος.