Φάτνες

Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά. Οι καπιταλιστές ήταν χοντροί, κάπνιζαν πούρα και ρουφούσαν το αίμα του λαού, ενώ οι εργάτες διαδήλωναν στους δρόμους και ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας κρατώντας πορτρέτα του Λένιν. Η πάλη των τάξεων δεν κυριαρχούσε μόνο στη ζωή, αλλά και στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία. Ωσπου ήρθε ο Κώστας Μητρόπουλος και την έβαλε λεζάντα σε ένα σκίτσο όπου τσακώνονταν οι μαθητές της Β’ και της Γ’ Λυκείου.

Η αδυναμία του Αλέξη Τσίπρα για τα πούρα Αβάνας – η Ελενα Σμιθ της Guardianτην είχε διακρίνει πολύ πριν από τις παρέες του στις θαλαμηγούς – στέρησε το κόμμα του από το πιο ασφαλές σύμβολο της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο. Αλλά η προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ για τα πολιτικά πράγματα δεν άλλαξε και πολύ. Απόδειξη, οι εικόνες με τις φάτνες που ανέβασε στο Twitter ο Νίκος Παππάς. Από τη μια μεριά, όλος ο κόσμος ενωμένος κάτω από τη σκεπή του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, ο διχασμός που προκαλεί η ανάλγητη Νέα Δημοκρατία: οι λίγοι κάτω από τη φάτνη, που φωτίζεται όπως η… Βασιλίσσης Σοφίας, και οι πολλοί στην απέξω. Μα δεν θα ήταν πιο δηκτικό το σχόλιο αν οι τελευταίοι καταδιώκονταν κι από τις δυνάμεις του Χρυσοχοΐδη;

Η αλήθεια είναι πως ο πρώην υπουργός δεν χαρακτηριζόταν πάντα από τόση πολιτική αφέλεια. Υπήρξε μια εποχή που προσπάθησε ειλικρινά να εκπληρώσει το όνειρο της Μπέττυς Μπαζιάνα να πάρει το κόμμα της όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και την εξουσία. Για να πετύχει αυτόν τον ευγενή σκοπό, ήξερε ότι έπρεπε να αλώσει τα μέσα ενημέρωσης. Αλλά προσέκρουσε σε δύο τοίχους. Στον τοίχο των δικαστών, που δεν του επέτρεψαν να κάνει το μεγάλο κόλπο με τις τηλεοπτικές άδειες. Και στον τοίχο των δημοσιογράφων, που έβαλαν τις αξίες της δημοκρατίας πάνω κι από τις βιοποριστικές τους ανάγκες.

Η ενασχόλησή του με το διάστημα τον οδήγησε σε έναν ακόμη εξευτελισμό, αυτή τη φορά από τον Σταμάτη Κριμιζή που δεν άντεξε τους συριζέους ούτε έναν μήνα. Ακολούθησε η οδυνηρή εκλογική ήττα. Από υπουργός – καναλάρχης, ο Παππάς έγινε ένας απλός τομεάρχης. Μαζί μ’ αυτό, επέστρεψε και στο παλιό, καλό σχήμα της κακής Δεξιάς και της καλής Αριστεράς.

Και πάλι, θα μπορούσε να διασωθεί αν διέθετε ελάχιστο χιούμορ. Αλλά αυτό το έχει μαζέψει όλο ο Τσακαλώτος. Είπε λοιπόν να καλύψει το κενό ο Παύλος Χρηστίδης εκ μέρους του ΚΙΝΑΛ, με μια πράσινη φάτνη διπλάσια από τις προηγούμενες, που είχε και έλατο και Αγιο Βασίλη και ταράνδους και δώρα. Καλή η προσπάθεια. Μετά και την πρόσφατη ανάρτηση για την «παιδική χαρά της Φώφης», οι νέοι του ΚΙΝΑΛ δείχνουν να χαρακτηρίζονται από μια ενδιαφέρουσα χαλαρότητα. Το επόμενο στοίχημα είναι μια νότα αυτοσαρκασμού.