Αναθεώρηση Συντάγματος: καλή, αλλά ανεπαρκής

Κύριε Διευθυντά,
Δυστυχώς η μεγάλη ευκαιρία για την αναγκαία επικαιροποίηση του Συντάγματος της χώρας μας χάθηκε! Οι τροποποιήσεις που έγιναν είναι ασφαλώς προς το καλύτερο, αλλά εντελώς ανεπαρκείς και δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της χώρας.
Η μεγάλη ευθύνη ανήκει ασφαλώς στον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, που, ως κυρίαρχοι της προηγούμενης ( προτείνουσας) Βουλής, δεν έδωσαν τη δυνατότητα στην παρούσα αναθεωρητική Βουλή να ασχοληθεί με βασικά άρθρα του Συντάγματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επίσης μεγάλη ευθύνη γιατί δεν υποστήριξε πολλές σωστές προτάσεις της ΝΔ ώστε να λάβουν την αναγκαία πλειοψηφία. Το κόμμα αυτό επιθυμεί προφανώς η χώρα να εισέλθει σε αριστεροαναρχικό καθεστώς όπου θα κυριαρχούν οι συντεχνίες και ο λαϊκισμός, με ισοπέδωση των πάντων, κατάργηση της αξιοκρατίας και εξαφάνιση της μεσαίας και ανώτερης τάξης. Είναι σε όλους γνωστά τα πρότυπα των κρατών που ονειρεύεται και το κατάντημά τους.
Μεγάλη ευθύνη έχει και το ΠΑΣΟΚ (ή αν θέλετε ΚΙΝΑΛ), γιατί τίποτε δεν διδάχτηκε από τα μοιραία λάθη του που οδήγησαν στα Μνημόνια, και δεν φρόντισε να συνεργαστεί με τη ΝΔ ώστε αφενός να αναθεωρηθεί η διάταξη του Συντάγματος που προβλέπει ότι το εκλογικό σύστημα μπορεί να αλλάζει κάθε φορά, αρκεί η αλλαγή να ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, και δεν φρόντισε μαζί με τη ΝΔ να εκπονήσουν ένα εκλογικό σύστημα που θα είναι πάγιο, θα περιληφθεί στο Σύνταγμα και θα αλλάζει μόνο με τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος.
Η ΝΔ, τέλος, κατά την άποψή μου, δεν επέδειξε την αναγκαία τόλμη και διάθεση να επεξεργαστεί και να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό συγκεκριμένες προτάσεις, ανεξάρτητα από την αποδοχή τους από τα άλλα κόμματα. Εχω την εντύπωση ότι η προσπάθειά της ήταν να προτείνει διατάξεις που θα εξασφάλιζαν τη συναίνεση των άλλων κομμάτων και την ικανοποίηση των κομματικών στελεχών της, παρά τις ανάγκες του λαού και της χώρας.
Για το άρθρο 86 π.χ. δεν κατανοώ γιατί δεν πρότεινε την ολοσχερή του κατάργηση. Για το εκλογικό σύστημα γιατί δεν παρουσίασε στον λαό μία συγκεκριμένη πρόταση. Για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας γιατί δεν πρότεινε την αναβάθμιση των αρμοδιοτήτων του, ώστε να συμβάλει στη διάκριση των εξουσιών, με την οποία σημειωτέον δεν ασχολήθηκε καθόλου. Επίσης δεν κατανοώ γιατί πρότεινε το συγκεκριμένο τρόπο εκλογής του, που είναι χρονοβόρος, και δεν πρότεινε τη διεξαγωγή δύο μόνο ψηφοφοριών, την πρώτη μεταξύ υποψηφίων που θα πρότειναν όλα τα κόμματα, και τη δεύτερη μεταξύ των δύο πρώτων και την εκλογή εκείνου που θα πλειοψηφούσε.
Στο σημείο αυτό θέλω να παρατηρήσω ότι με την, επιβαλλόμενη κατά τα άλλα, αποσύνδεση εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διενέργεια εκλογών, περιορίστηκαν στην ουσία οι αρμοδιότητες του Προέδρου, αφού μέχρι τώρα, με την παραίτησή του, μπορούσε να αποτρέψει την ψήφιση νομοσχεδίων και άλλες ενέργειες της εκάστοτε κυβέρνησης, που θα είχαν τεράστιες καταστροφικές εθνικές συνέπειες (όπως π.χ. η Συμφωνία των Πρεσπών), άλλο αν κανείς Πρόεδρος μέχρι τώρα δεν είχε την ευαισθησία και την τόλμη να το κάνει.
Τέλος, δεν θέλω να ασχοληθώ με το ΚΚΕ, γιατί αυτό ζει στον μικρόκοσμό του, που ανήκει σε άλλες εποχές. Ούτε επίσης αξίζει να ασχοληθεί κανείς με τα άλλα μικρότερα κόμματα, είτε εντός είτε εκτός Βουλής, γιατί αυτά είναι ευκαιριακά και απλά εκφράζουν την ανωριμότητα του λαού μας, και τις ατέλειες του εκλογικού μας συστήματος.
Εν κατακλείδι, με το υπάρχον Σύνταγμα, ακόμα και όπως διαμορφώθηκε, η χώρα μας δεν πρόκειται ποτέ να ξεφύγει από τη νοοτροπία της «ψωροκώσταινας» και να καταλάβει τη θέση που της ανήκει ανάλογα με την ιστορία της, τον πολιτισμό της και τις δυνατότητες του λαού της
Ιωάννης Γ. Κουλούρης
Δρ μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος ΕΜΠ

Ανεκλήθη
η επαίσχυντη προϋπόθεση!
Κύριε Διευθυντά,
Χιλιάδες προϋποθέσεις – εμπόδια έψαχναν να βρούνε οι συντάκτες των όρων παραχωρήσεως του Κοινωνικού Μερίσματος και καθημερινώς επί πολλές ημέρες έθεταν κάποιες προϋποθέσεις και σε ολίγον τις άλλαζαν. Τελικώς έφτασαν στην «αρίστην» προϋπόθεση. Ορισαν με εμφανή ικανοποίηση.
Κοινωνικόν Μέρισμα δικαιούνται οικογένειες με άτομον ΑμεΑ του οποίου η ηλικία να μη είναι μεγαλυτέρα των 24 ετών!!!!!
Ποίος ήταν ο πάνσοφος και άκρως ευαίσθητος στις ευπαθείς ομάδες που εισηγήθη αυτό το θαύμα;; Πράγματι πρόκειται για θαύμα γιατί μετά το 24ον έτος της ηλικίας πάντες οι ΑμεΑ θεραπεύονται και δεν έχουν ανάγκην βοηθήματος!!
Την περίπτωση αυτήν άκουσα την 5ην Δεκεμβρίου στις βραδινές ειδήσεις. Την επομένην έγραψα πλήρης αγανακτήσεως σχετικόν σχόλιον με τον τίτλον «ΑμεΑ: Μετά το 24ον έτος είναι όλοι υγιείς» και το έστειλα στους παραλήπτες μου με Ηλεκτρονικές Διευθύνσεις. Μερικές ιστοσελίδες και έντυπες εφημερίδες το κατεχώρισαν και είναι άξιες γι΄ αυτό γιατί διέβλεψαν το αίσχος και την μεγάλην αδικίαν σε βάρος των ΑμεΑ!! Τηλεοράσεις και Αθηναϊκές εφημερίδες, που το έλαβαν καθώς και ένιοι Βουλευτές δεν του έδωσαν προσοχήν! Στις 11 Δεκεμβρίου σε πολιτικήν εφημερίδα εγένετο επίκριση σε ευρωβουλευτήν για την αδιαφορίαν του ως προς την παραχώρηση του Κοινωνικού Μερίσματος σ’ όλους τους ΑμεΑ.
Στις 13 Δεκεμβρίου ανεκοινώθη ότι «οικογένειες με ΑμεΑ άνευ ορίου ηλικίας» δικαιούνται το μέρισμα!!!!
Οφείλομεν να ευχαριστήσομεν αλλά και να συγχαρούμεν εκθύμως τις εφημερίδες ηλεκτρονικές και μη που κατεχώρισαν εγκαίρως το άρθρον μας, όπερ σημαίνει ότι γνωρίζουν το καθήκον τους, συγκριτικώς με τους σοφούς οι οποίοι αντελήφθησαν, το λάθος τους και το εφήρμοσαν μετά επταήμερον, μάλλον κατόπιν υποδείξεως!!
Μιχαήλ Στρατουδάκης
Ο Οσκαρ Ουάιλντ και
οι δημόσιες συγκοινωνίες
Κύριε Διευθυντά,
Επανελθών προσφάτως εις το κλεινόν άστυ από την ελληνική ύπαιθρο, διεπίστωσα, για μία ακόμη φορά, ότι όσοι ατυχείς Αθηναίοι χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους τα δημόσια λεωφορεία και τρόλεϊ, καθημερινώς υφίστανται ιδιαίτερα για να επιστρέψουν οίκαδε, έναν, ούτως ειπείν, μικρό γολγοθά. Τούτο διότι υπόκεινται, κυριολεκτικώς, εις τας ορέξεις οργανωμένων μειοψηφιών ανηκουσών, κατά το πλείστον, εις ποικιλώνυμες ομάδες της αριστεράς των «δικαιωμάτων» (άνευ όμως ουδεμιάς απολύτως υποχρεώσεως), οι οποίες (ομάδες) διαδηλώνουν ακαταπαύστως, επικαλούμενες «συνταγματικά δικαιώματα», αποκλείουν το κέντρο της πόλης και κατα-ταλαιπωρούν, θα έλεγα μετά σαδισμού, χιλιάδες συμπολίτες μας, οι οποίοι βεβαίως ανήκουν, κατά πλειοψηφία εις τα πτωχότερα και πιο αδύναμα στρώματα των κατοίκων της πρωτευούσης και αδυνατούν να επιστρέψουν στις εστίες τους με άλλο μέσο, παρά μόνον με τις δημόσιες συγκοινωνίες.
Οι διαδηλώσεις αυτές κατακλύζουν την πόλη ακόμη και τα Σάββατα. Υποτίθεται ότι το πράττουν για την επίλυση κάποιων αιτημάτων τους. Το μόνο όμως που κατορθώνουν είναι, ως προελέχθη, να καταταλαιπωρούν κυρίως τους εργαζομένους για τους οποίους, τόσο, υποτίθεται κόπτονται… Ετσι, θα έλεγα, επαληθεύεται κατά κάποιον τρόπο, ο δηκτικός υπαινιγμός του βετανού αριστοκράτη, Οσκαρ Ουάιλντ, κατά τον οποίον «κάποτε υπήρξαν μεγάλες προσδοκίες για τη δημοκρατία, αλλά αυτή απλώς σημαίνει τον εκφοβισμό (θα προσέθετα και την ταλαιπωρία) του λαού, από τον λαό, διά του λαού».
Αντώνης Ν. Βενέτης,
Μοναστηράκι Δωρίδος