Αριστερά

Ισως η πιο αδιάφορη συζήτηση προϋπολογισμού των τελευταίων ετών έκρυβε τελικά ένα ιδιότυπο ενδιαφέρον. Οχι τόσο ως προς την πολιτική της κυβέρνησης. Αλλά ως προς τη ρητορική της αντιπολίτευσης.

Η κυβέρνηση ούτε είπε, ούτε έκανε άλλα από όσα η σημερινή κυβερνητική παράταξη επαναλαμβάνει τα τελευταία χρόνια. Γνωστά πράγματα.

Από την αντιπολίτευση όμως ομολογώ ότι βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την ομιλία του Τσακαλώτου. Μια ομιλία συγκροτημένη και αποκαλυπτική ταυτοχρόνως.

Συγκροτημένη γύρω από ένα (ελαφρώς παλαιομοδίτικο) αριστερό ρεπερτόριο για ανισότητες, δικαιώματα, κράτος, αστυνομική βία, κινήματα και τα συναφή.

Αποκαλυπτική επειδή αυτό ακριβώς το ρεπερτόριο αποδοκιμάζεται σε ολόκληρη την Ευρώπη με τελευταίο παράδειγμα το Ηνωμένο Βασίλειο.

Αν κάποιος θέλει να είναι αριστερός, ο Τσακαλώτος λέει τα σωστά πράγματα. Απλώς τα πράγματα που λέει ο Τσακαλώτος δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν πλέον πολύ κόσμο πέρα από έναν κύκλο παλαίμαχων συζητητών της Αριστεράς και μερικούς άεργους νεαρούς ακτιβιστές.

Γι’ αυτό όμως δεν φταίει ο Τσακαλώτος. Είναι η κοινωνία που έχει αλλάξει.

Τελευταίο παράδειγμα; Το σόου που έστησαν χθες οι καταληψίες του Κουκακίου και οι γονείς ήταν τόσο φθηνό που εύκολα αποδείχτηκε φαιδρό.

Καλώς ‘ή κακώς, σε καμία κανονική ευρωπαϊκή δημοκρατία το σκετσάκι με «τη βασανισμένη μάνα του βασανισμένου καταληψία» δεν κόβει εισιτήρια.

Για να μην πω ότι η ιστορία με τους δύο εξεγερμένους νεαρούς που ζούσαν σε κατάληψη δίπλα στο σπίτι της μαμάς και του μπαμπά τους μοιάζει περισσότερο με ανέκδοτο.

Ο μέσος πολίτης αντιλαμβάνεται κυρίως ότι προέχει να τελειώνουμε με τις καταλήψεις, τις εστίες βίας κι αναταραχής, τον προκλητικό «ετσιθελισμό» αμφιλεγόμενων κοινωνικών στοιχείων. Με το ρεμπελιό της διπλανής πόρτας.

Αλλά αντιλαμβάνεται επίσης ότι τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται με γλυκόλογα, ούτε με επιτροπές καθηγητών.

Μεταξύ μας το βρίσκω λογικό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζούμε στην κοινωνία με τις μικρότερες ανισότητες και τα περισσότερα δικαιώματα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Και στις οποίες η κοινωνική συνοχή απειλείται πολύ λιγότερο από την αστυνομική καταστολή (αν και όταν υπάρχει…) παρά από τη γενικευμένη παραβατικότητα, τις συμμορίες και τον τραμπουκισμό όσων αντιμάχονται τη δημοκρατική τάξη.

Ο Τσακαλώτος λοιπόν υπερασπίζεται με εντιμότητα μια πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα που είναι εκτός εποχής ή έστω εκτός των προτεραιοτήτων της εποχής.

Αλλά ακριβώς επειδή είναι έντιμος, την υπερασπίζεται ακόμη κι όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν πουλάει πια.

Καμία αντίρρηση. Αυτός τουλάχιστον δεν αναζητεί πλοίο με σημαία ευκαιρίας για να επιβιβαστεί. Ούτε καίγεται να βρει δουλειά σε άεργους νταραβεριτζήδες του παλαιού ΠΑΣΟΚ.