Θεματοφύλακας

Αφήνοντας στην άκρη τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης επέμβασης στο συγκεκριμένο κτίριο, βλέπουμε να αποκρυσταλλώνονται στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό τρεις βασικές απόψεις για τη βία. Η μία εκπροσωπείται, για την οικονομία της συζήτησης, από τον Μάκη Βορίδη. Είναι η περίφημη «αναγκαστικότητα του ξύλου», την οποία ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης συνδέει ευθέως με την ανατροπή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς. Η επιβολή του νόμου και της τάξης αποτελεί επιθυμία και εντολή του ελληνικού λαού, είπε χθες από το βήμα της Βουλής. Και αυτή δεν γίνεται με τριαντάφυλλα. Με άλλα λόγια, αν στο πλαίσιο μιας αστυνομικής επιχείρησης φάει και ένας περαστικός καμιά ψιλή, ή καμιά χοντρή, δεν χάλασε κι ο κόσμος. Σημασία έχει να αλλάξει το ιδεολογικό πρότυπο.

Η δεύτερη άποψη είναι του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα που δικαιολόγησε τη βία όταν στρεφόταν κατά των αντιπάλων του, την ανέχθηκε στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του και έλαβε κάποια μέτρα για την αντιμετώπισή της μόνο όταν έπεσαν θύματα και δικά του στελέχη, βλέπει στο δόγμα Χρυσοχοΐδη την αναβίωση της χούντας και της αστυνομοκρατίας. Αυτό που παρακολουθούμε – λέει – δεν είναι μεμονωμένα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας, αλλά μια επίδειξη αυταρχισμού με βασικό στόχο να καταπνιγεί κάθε αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και στις παλινωδίες της.

Υπάρχει, τέλος, ο Νίκος Αλιβιζάτος. Η ιδιότητα που του αποδίδει ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» είναι – σε δικά του ελληνικά – «πρόεδρος της Επιτροπής για την παρακολούθηση των πορισμάτων του μηχανισμού διερεύνησης περιστατικών αυθαιρεσίας, που υπάγεται στον Συνήγορο του Πολίτη σχετικά με πειθαρχικά παραπτώματα της αστυνομίας». Κάτι σαν επόπτης, δηλαδή. Ο ίδιος ο διακεκριμένος συνταγματολόγος βλέπει τον ρόλο του περισσότερο ως θεματοφύλακα του κράτους δικαίου. Αφού διαπιστώνει στη χθεσινή του επιστολή «αύξηση των περιστατικών αυθαίρετης αστυνομικής βίας», δηλώνει κατηγορηματικά ότι η Επιτροπή «δεν μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη ως άλλοθι για τέτοιου είδους απαράδεκτες συμπεριφορές».

Ο υπουργός ψέγει τον καθηγητή για πλημμελή ενημέρωση. Ο ίδιος όμως παραδεχόταν προχθές στη Βουλή ότι έχουν υπάρξει περιστατικά αστυνομικής βίας και προειδοποιούσε τις μονάδες ασφαλείας ότι αν δεν έχουν αυτοσυγκράτηση δεν κάνουν γι’ αυτή τη δουλειά. Στην απάντησή του μάλιστα στην επιστολή Αλιβιζάτου, προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και δέχθηκε ότι από τη στιγμή που υπάρχει καταγγελία για παραβίαση δικαιωμάτων, η υπόθεση δεν παραπέμπεται προς διερεύνηση μόνο στον Συνήγορο, αλλά και στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων Σωμάτων Ασφαλείας.

Για το σκληρό κομμάτι της ΝΔ, η αστυνομική αυθαιρεσία είναι κάτι σαν παράπλευρη απώλεια. Ο Χρυσοχοΐδης είναι πρακτικός, θέλει αποτελέσματα πάση θυσία, και γρήγορα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ανέκαθεν διάκριση ανάμεσα στην «καλή» βία και την «κακή» βία. Και ευτυχώς έχουμε τον Αλιβιζάτο. Που μας θυμίζει ότι στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται εκπτώσεις για κανέναν λόγο. Και βάζει ως εγγύηση την προσωπικότητά του.