Τομείς υπάρχουν

Υπάρχει ένα παλιό σκίτσο στον New Yorker, όπου ο εργοστασιάρχης δείχνει τον χώρο εργασίας σε έναν φίλο του. Οι εργάτες δουλεύουν σκληρά στη γραμμή παραγωγής, αλλά είναι όλοι χαμογελαστοί. «Πώς τα καταφέρνεις;» ρωτά ο επισκέπτης. «Εύκολα. Τους έχω κάνει όλους προέδρους».

Ισως να είναι αυτός ο λόγος που το Κίνημα Αλλαγής συγκρότησε 37 τομείς πολιτικών όπου θα συμμετέχουν πάνω από 1.300 στελέχη του κόμματος: να είναι όλοι απασχολημένοι σε θέσεις ευθύνης και να μη βυσσοδομούν. Oι τομείς αυτοί, μάλιστα, μπορεί στη συνέχεια και να αυξηθούν, ώστε να κινητοποιηθούν και τα υπόλοιπα στελέχη και μέλη του κινήματος.

Επισήμως, πάντως, ο σκοπός αυτού του τεράστιου οργανωτικού εγχειρήματος είναι να βρίσκεται το κόμμα δίπλα στην ελληνική κοινωνία με «προτάσεις που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και της χώρας απέναντι σε συντηρητικές πολιτικές». Μια φράση που τα λέει όλα – ή δεν λέει τίποτα. Ιδέες υπάρχουν. Το θέμα είναι πώς τις αξιοποιείς, τις αξιολογείς και τις «επικοινωνείς», για να μην την πατήσεις όπως το Ποτάμι.

Ηδη πριν από τις εκλογές είχε φανεί ότι το μεγάλο στοίχημα θα ήταν αν το ΚΙΝΑΛ θα επωφελούνταν από την γκρίνια που μοιραία θα ξεσπούσε στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα ή ο Τσίπρας θα κατάφερνε να παρουσιάσει το κόμμα του ως τη μόνη εναλλακτική λύση απέναντι στον «νεοφιλελευθερισμό». Οι αντιπαραθέσεις που εκδηλώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ με διάφορες αφορμές, από την κατεύθυνση της περιβόητης διεύρυνσης μέχρι την αποτίμηση της διακυβέρνησης Σημίτη και τον χειρισμό των ελληνοτουρκικών, δείχνουν ότι είναι όλο και πιο δύσκολη η συνύπαρξη διαφόρων τάσεων τώρα που δεν υπάρχει πια ο συγκολλητικός ιστός της εξουσίας. Το επόμενο στάδιο, όμως, θα είναι μάλλον μια βαθμιαία «αποπολακοποίηση», παρά η απώλεια δυνάμεων προς το Κέντρο.

Η μεγάλη πρόκληση έτσι για τη Φώφη Γεννηματά, τώρα που εξασφάλισε την παραμονή της στην ηγεσία μέχρι το σημαδιακό 2021, εξακολουθεί να είναι να αποδείξει ότι το κόμμα της έχει λόγο ύπαρξης σε ένα περιβάλλον ισχυρού διπολισμού. Και το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιεί είναι ο ισαποστακισμός. Καταγγέλλει την ανομία στα πανεπιστήμια, αρνείται όμως να ψηφίσει την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Κατηγορεί και τα δύο μεγάλα κόμματα για την πολιτική τους στο Προσφυγικό, ζητώντας «λύσεις τώρα». Στηρίζει – φυσικά – Σημίτη όταν δέχεται επιθέσεις από ακροδεξιούς και ακροαριστερούς, πετάει όμως και διάφορες υπερπατριωτικές κορώνες. Χαρακτηρίζει λανθασμένη την απεργιακή κινητοποίηση στο μετρό, καταγγέλλει όμως προκαταβολικά και τις νομοθετικές παρεμβάσεις που ετοιμάζει ο Μητσοτάκης.

Θα οδηγήσει αυτή η πολιτική στην πολυπόθητη απογείωση του κόμματος; Δύσκολο. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι πολίτες κουράστηκαν με τον καταγγελτικό λόγο και θέλουν λύσεις. Μήπως τις δώσουν οι 37 τομείς; Δύσκολο κι αυτό. Γιατί οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης ότι οι πολίτες θέλουν συντηρητικές πολιτικές…