Τι έγινε ο Αυτοκράτορας;

Κοιτάς τη βαθμολογία και καλά καλά δεν το πιστεύεις. Οχι την πρωτιά του Παναθηναϊκού, ούτε τις απανωτές κατοστάρες που ρίχνει το Τριφύλλι. Αναμενόμενη αυτή η εικόνα, μετά την εκούσια αποχώρηση του Ολυμπιακού από τα σαλόνια της Α1.

Ωστόσο, ποιος θα το έλεγε ότι ο Αρης θα έμενε στον βυθό; Δεν πρόκειται για αστείο. Είναι πραγματικότητα. Ο πάλαι ποτέ Αυτοκράτορας κινδυνεύει όχι να μείνει εκτός play offs, αλλά να πέσει κατηγορία. Και όχι από επιλογή. Συμβαίνει αυτό με βάση τις αγωνιστικές του επιδόσεις.

Ναι, η ΑΕΚ πήρε πρώτη ευρωπαϊκό τρόπαιο το ’68 (Κύπελλο Κυπελλούχων), ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός μετείχαν στην εξάδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όποιος όμως αγνοεί την επιρροή που είχε ο Αρης κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 στα αθλητικά δρώμενα μάλλον δεν αντιλαμβάνεται τι συνέβη εκείνα τα χρόνια. Το να ειπωθεί ότι σταματούσε η κυκλοφορία στους δρόμους κάθε Πέμπτη όταν αγωνίζονταν οι Γκάλης και Γιαννάκης, συνιστά μια κοινοτοπία. Το να πει ο οποιοσδήποτε ότι όλες οι τηλεόρασεις «έπαιζαν» Αρη, το έχουμε ακούσει πολλές φορές. Δεν είναι μυστικό όλα αυτά. Ωστόσο, ο Αρης ισοδυναμούσε περίπου με ένα αθλητικό κίνημα! Αλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιμετώπιζε τον αθλητισμό και δη το μπάσκετ. Με όχημα την ομάδα και μηχανοδηγό τον σούπερ Νικ, ανέβηκε το κασέ παικτών αλλά και δημοσιογράφων που ακολουθούσαν ή κάλυπταν το ρεπορτάζ. Οι γυναίκες άρχισαν να κλείνουν το μάτι με τσαχπινιά στο αθλητικό κομμάτι και δεν αποκαλούνταν πλέον τολμηρές όσες επισκέπτονταν συχνά τα γήπεδα. Ηταν κάτι το φυσιολογικό. Η διαφημιστική πίτα μεγάλωσε, ένα άθλημα που υπήρχε, αλλά σε δεύτερο ή τρίτο πλάνο, μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και παράλληλα έριξε τους σπόρους για την εκτόξευση της εθνικής ομάδας στην κορυφή της Ευρώπης το ’87. Ολα αυτά επειδή ήταν ο Αρης. Και επειδή έριξε τα τείχη και γεφύρωσε αποστάσεις. Δημιούργησε μια μόδα που συζητείται ακόμη και σήμερα.

Και τώρα τι συμβαίνει; Τα πιτσιρίκια εκείνης της εποχής έγιναν μεσήλικοι, αλλά γαλούχησαν τα παιδιά τους με τα ιδανικά μιας ομάδας που ήταν σχεδόν… οικουμενική. Βλέπεις τώρα νεαρούς να πηγαίνουν στο Αλεξάνδρειο και αναρωτιέσαι τι γνωρίζουν από (μπασκετική) ιστορία και τι έχουν ακούσει. Κι όμως, τα πρόσωπά τους μαρτυρούν την αγωνία για την επόμενη ημέρα, άρα καταλαβαίνουν τι ήταν και τι είναι ο Αρης. Ας μην προδώσει κανείς άλλο τους πιστούς. Οσοι μπορούν να καθορίζουν τις τύχες της ομάδας αξίζει να παλέψουν ώστε η κιτρινόμαυρη σημαία να κυματίσει εκ νέου υπερήφανη στο μπάσκετ. Να είναι ξανά στην κορυφή. Και όχι να χρειάζεται να… γυρίσεις ανάποδα τον βαθμολογικό πίνακα ώστε να δεις τον Αρη ψηλά!