Δημοτικότητα

Σε κάποια υπουργικά γραφεία λέγεται ότι πανηγύρισαν διαβάζοντας την τελευταία μέτρηση της MRB. Οχι όμως γιατί η ΝΔ προηγείται 12,6% του ΣΥΡΙΖΑ στην ικανότητα διακυβέρνησης. Ούτε επειδή η συσπείρωσή της αγγίζει το 93,7% ενώ η Κουμουνδούρου έχει απώλειες προς πάσα κατεύθυνση, από τον Βελόπουλο μέχρι τον Βαρουφάκη. Οι πανηγυρισμοί, όπως επισημαίνουν όσοι έχουν γράψει έστω και λίγες εργατοώρες σε κομματικές κουζίνες, οφείλονται βασικά στις επιδόσεις τους στην ερώτηση για την εικόνα των μελών της κυβέρνησης. Τα κίνητρα, άρα, είναι κάπως πιο προσωπικά – ή για να το πούμε άκομψα, ιδιοτελή. Και για τα 22 κυβερνητικά ονόματα της λίστας, βέβαια, οι αρνητικές κρίσεις είναι αρκετά περισσότερες από τις θετικές. Στον πρώτο Χρυσοχοΐδη φθάνουν το 41,8% όταν οι θετικές είναι 33,5%. Στον τρίτο Κικίλια το 42,9% κι οι ευνοϊκές το 30,7%. Οσο παρακάτω κατεβαίνει κανείς, η ψαλίδα μεταξύ θετικών κι αρνητικών κρίσεων ανοίγει, σε κάποιες περιπτώσεις σχεδόν διπλασιάζεται. Οπως, π.χ., στου πέμπτου Γεωργιάδη, που οι ευνοϊκές είναι 28,1% κι οι αρνητικές 57,6%.

Αιτίες

Το ίδιο συμβαίνει στην αντίστοιχη ερώτηση για τους πολιτικούς αρχηγούς. Οι αρνητικές κρίσεις και για τους έξι επικεφαλής κοινοβουλευτικών κομμάτων κυμαίνονται από 49% μέχρι 73,3%. Τα παραπάνω ποσοστά φαίνεται να επιβεβαιώνουν την αίσθηση πως η κοινή γνώμη δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση το πολιτικό σύστημα. Σε αυτό υπάρχει αντίλογος που βασίζεται σε ένα κοινό μυστικό των δημοσκόπων: Η περίφημη δημοτικότητα έχει συνήθως διαφορετική έννοια για τον καθένα ξεχωριστά από τους ερωτηθέντες. Αν κάποιος είναι πολιτικοποιημένος, η κρίση που θα εκφράσει για τον Χ πολιτικό ίσως έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητά του. Αν δεν είναι, μπορεί να επηρεαστεί από το πόσες φορές τον έχει δει στα τηλεπαράθυρα. Ή είναι πιθανό να μιλήσει ευνοϊκά για κάποιον που απλά βρίσκει όμορφο πρόσωπο. Εφόσον έχει ισχυρό δεσμό με το κόμμα που ψηφίζει, ενδέχεται η γνώμη του να επηρεάζεται από την κομματική πειθαρχία που επιδεικνύει ο πολιτικός. Σύμφωνοι. Μόνο που για όποια αιτία κι αν υπερτερούν οι αρνητικές των θετικών κρίσεων, οι κρινόμενοι τελικά δεν έχουν λόγους για να πανηγυρίζουν.