Αποκαθιστώντας {LF}την αξιοπιστία των κεντρικών τραπεζών

Τα πρόσφατα άλματα στις τιμές των μετοχών και στις αποδόσεις των ομολόγων δείχνουν ότι οι φόβοι ύφεσης υποχωρούν. Αλλά η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα και όταν θα έλθει η επόμενη ύφεση οι κεντρικές τράπεζες μπορεί να μην είναι επαρκώς προετοιμασμένες για να ανταποκριθούν. Η ενίσχυση της αξιοπιστίας των κεντρικών τραπεζών για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της νομισματικής πολιτικής αποτελεί επομένως επείγουσα προτεραιότητα.

Οταν ο πληθωρισμός είναι πολύ χαμηλός, είναι πιο δύσκολο να πιεστούν κι άλλο προς τα κάτω τα πραγματικά επιτόκια, ιδίως αν οι πολίτες αντιταχθούν στα αρνητικά ονομαστικά επιτόκια. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μια κεντρική τράπεζα που δεν επιθυμεί να δεσμευτεί για τον στόχο της για τον πληθωρισμό παραιτείται εν μέρει από το σημαντικότερο εργαλείο της πολιτικής της: τη δυνατότητα να μειώσει τα πραγματικά επιτόκια σε περίπτωση ύφεσης.

Μια πιο χαλαρή νομισματική πολιτική είναι λιγότερο πιθανό να υποτιμήσει το νόμισμα και να ενισχύσει τις καθαρές εξαγωγές εάν οι άλλες κεντρικές τράπεζες κάνουν το ίδιο. Και ενώ οι χαλαρές νομισματικές πολιτικές ενδέχεται να αυξήσουν τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων (μετοχών κ.λπ.), η κατανάλωση δεν θα αυξηθεί πολύ εάν τα οφέλη αφορούν μόνο τους πλούσιους. Οταν θα έλθει η επόμενη επιβράδυνση θα είναι πολύ αργά για να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις των κεντρικών τραπεζών. Αλλά κάνοντας από πριν αλλαγές που είναι απαραίτητες, οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία τους. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ θα μπορούσε να ανακοινώσει άμεσα μια νέα δέσμευση ότι θα κάνει «οτιδήποτε χρειάζεται» προς έναν συμμετρικό στόχο πληθωρισμού και στη συνέχεια να υποστηρίξει τη δέσμευση αυτή με έναν γύρο χαλάρωσης. Με το να γίνει αυτό καθώς θα επιστρέφει η εμπιστοσύνη στην ανάπτυξη, θα σταλεί ένα ισχυρό μήνυμα ότι η αλλαγή πολιτικής είναι διαρθρωτική και όχι απλώς μια πυροσβεστική δράση.

Οι κεντρικοί τραπεζίτες θα πρέπει επίσης να επανεξετάσουν τους νομικούς περιορισμούς και τους περιορισμούς που επιβάλλουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους, που θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν την ευελιξία άσκησης πολιτικής σε διάφορα σενάρια. Με το να αποδειχτεί ότι υπάρχει προθυμία να ληφθούν μέτρα πριν από την άφιξη της κρίσης, οι κεντρικές τράπεζες έχουν έναν απλό τρόπο να διαφυλάξουν το σημαντικότερο πλεονέκτημά τους: την πεποίθηση του κόσμου ότι ξέρουν τι κάνουν.

Ο Λάρι Χάθεγουεϊ είναι επικεφαλής επενδυτικών λύσεων και επικεφαλής οικονομολόγος στην GAM