Pulp Fiction στην κεντρική λεωφόρο

Οπως εκεί που ο confused Travolta χαζεύει γύρω γύρω, περιμένοντας την Ούμαν Θέρμαν να κατέβει, να την πάει για παγωτό. Ετσι αποσβολώθηκαν οι Αθηναίοι όταν βγήκαν στις κεντρικές λεωφόρους και είδαν να τις φέγγει φως αρωστημένο. Κατά την ταπεινή μου άποψη δεν πρόκειται για καθήλωση στο παλιό από μέρους μας, ούτε για επίδειξη αλαζονείας από το δικό τους. Πολύ φοβάμαι ότι τα πράγματα είναι σοβαρότερα απ’ όσο δείχνουν. Προχείρως θα έλεγα πως οι χορηγοί της χριστουγεννιάτικης ευφορίας μας απέδειξαν πως έχουν μηδαμινή αντίληψη για ό,τι συνιστά «δημόσιο χώρο». Πρώτα απ’ όλα δεν του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι κοινόχρηστος, που πα να πει πως οφείλει να δίνει πρόσβαση και ψευδαίσθηση προοπτικής σε κάθε καρυδιάς καρύδι. Αυτή είναι η δουλειά του και αυτή είναι η ψευδαίσθηση που θα έπρεπε να εξυπηρετηθεί, ασχέτως ψευδαισθητικής μέθοδου. Προσωπικά δεν θα άφηνα απέξω την ιστορικότητα, τις αναφορές και τη μνήμη των δρόμων – την ψωνάρα τους πείτε το εσείς – γιατί και η ψωνάρα σου, αν δεν τη χαϊδέψεις, αν δεν της δώσεις δικαιώματα, τότε το επιχείρημα και το πάνω χέρι θα το πάρει δικαιωματικά η βαριοπούλα και η μολότοφ.

Δεν τελειώσαμε όμως και ούτε πρόκειται να τελειώσουμε γιατί η θεωρία και η μεθοδολογία του καπιταλισμού είναι ακόμα in progress, κι ας λέει ό,τι θέλει η αριστερή αργκό. Η νέα σπαζοκεφαλιά ονομάζεται «Εταιρική κοινωνική ευθύνη» και είναι η καταστατική υποχρέωση των επιχειρήσεων να συνεισφέρουν σε κοινωνικά ζητήματα που δεν γίνεται να επιλυθούν αποκλειστικά από κρατικούς πόρους. Γεννιούνται θαύματα στον καπιταλισμό των άλλων χάρη σ’ αυτή τη νέα ρήτρα, στον δικό μας όμως, τον βαλκανικό, γεννιούνται συνήθως βαλκανικού τύπου παρανοήσεις και βαλκανικού τύπου προύχοντες. Θυμίζω επί τροχάδην τη σιωπηρή συμβολή των παπουτσάδων και των μόδιστρων του Μιλάνου στην αναστύλωση του Κολοσσαίου, τα 300 εκατομύρια ευρώ που έδωσε ο Μπερνάρ Αρνό της Λουί Βουιτόν και τα 100 εκατομύρια που έδωσε ο βασικός ανταγωνιστής του, αυτός ο τσίπης ο Φρανσουά Πινό της Γκούτσι, της Πούμα, του Υβ Σαιν Λωράν, για την αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων, της γνωστής παλιατζούρας, αν με εννοείτε…

Θα κλείσω με μια ιστορία που μου συνέβη προ ημερών, μια νύχτα που συνόδευσα αγαπημένο μου πρόσωπο σε γενική εφημερία του «Αγία Ολγα». Εντεκάμισι το βράδυ φτάσαμε, έξι και τέταρτο το πρωί ξεμπερδέψαμε, αλλά μην ανησυχήσετε. Η εξυπηρέτηση, το καρδιογράφημα, η ακτινογραφία και οι βιοχημικές ήταν τζάμι, οπότε αποχωρήσαμε με ένα χιλιάρι ντεπόν για τον δρόμο. Ολες αυτές τις ώρες μου δόθηκε η ευκαιρία να πιάσω κουβέντα με πάμπολλους ρομά, να πάρω θάρρητα και να πω «τι το κρατάτε καλέ το τετράχρονο να κουτουλάει από τη νύστα μες στα μικρόβια» και να πάρω πληρωμένες απαντήσεις. Μου έδωσε επίσης την ευκαιρία να συμπαρασταθώ σε μια κυρία που περίμενε από την προηγούμενη ημέρα (και ξημέρωνε κιόλας η δεύτερη) ασθενοφόρο για τη μάνα της. Λεφτά για ταξί δεν υπήρχαν και τα ασθενοφόρα σπεύδουν μεν όταν πρόκειται για ασθενή, αν πρόκειται όμως για μισοθεραπευμένο πάνε όποτε ευκαιρήσουν. Εχει κι αυτό τη λογική του… Η αποκαμωμένη συνοδός κάποια στιγμή μπάφιασε και εξανέστη. «Τόσα ασθενοφόρα τους έδωσε το Ιδρυμα Νιάρχος!». Κι αν αυτό δεν είναι επιτυχημένη επικοινωνιακή εταιρική πολιτική οριζοντίως και καθέτως, εγώ να βάλω το δάχτυλό μου στην πρίζα και ν’ αναβοσβήνω σαν γιρλάντα χριστουγεννιάτικη.