Νεκρή πόλη{CR}

Οταν το 1974 τα τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αμμόχωστο, στην Ελλάδα είχαμε χούντα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε γεννηθεί, ο Πιερ Τριντό (πατέρας του Τζάστιν) έκανε την πρώτη του θητεία ως πρωθυπουργός του Καναδά, η Μέριλ Στριπ έτρωγε πόρτα στα χολιγουντιανά κάστινγκ διότι τη θεωρούσαν άσχημη και ο Πελέ έπαιζε ακόμη ποδόσφαιρο. Σαράντα πέντε χρόνια μετά όλα έχουν αλλάξει και μόνο το Βαρώσι (η πόλη της Αμμοχώστου) παραμένει μια νεκρή πόλη. Σαν σκηνικό από θρίλερ, σοφά μελετημένο αφού πάνω από τους χορταριασμένους δρόμους, γύρω από τα υπό κατάρρευση κτίρια και έξω από τα μαγαζιά – φαντάσματα πλανάται η υποψία του κοσμοπολιτισμού που κάποτε χαρακτήριζε την πιο τουριστική πόλη της Κύπρου. Η τελευταία πράξη, ωστόσο, με τον προκύψαντα, από το 1571, ιδιοκτήτη της Αμμοχώστου Λαλά Μουσταφά Πασά, κάνει το θρίλερ ταινία οθωμανικής φαντασίας.

Οι προοδευτικοί Ευρωπαίοι πανηγυρίζουν από προχθές τον συμβολισμό του ότι η 34χρονη πρωθυπουργός της Φινλανδίας είναι παιδί ενός ζευγαριού ομοφυλόφιλων γυναικών. Και γυρίζουν αδιάφορα την πλάτη στο ότι σε ένα ευρωπαϊκό κράτος υπάρχει εδώ και σαράντα πέντε χρόνια μια πόλη – φάντασμα, λίγα χιλιόμετρα μάλιστα από μια διχοτομημένη πρωτεύουσα. Τι σημαίνει, επί της εικόνας και επί της ουσίας, αυτό; Συρματόπλεγμα. Οχι αυτά τα θεωρητικά «συρματοπλέγματα γύρω από τις καρδιές των ανθρώπων». Συρματόπλεγμα κανονικό.

«Η φύση κατασπαράζει την πόλη» λένε όσοι έχουν επισκεφτεί τον τελευταίο καιρό την Αμμόχωστο. Κατασπαράζει και τα αρχαία μνημεία της περιοχής αφού κανείς δεν φροντίζει για τη συντήρησή τους. Νομίζω ότι βολεύει έτσι. Οσο παραμένει «νεκρή» η πόλη, παρατείνεται και η νεκροφάνεια του προβλήματος. Αυτού που, όσο περνούν τα χρόνια, όλο και λιγότερες είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να λυθεί. Ετσι συμβαίνει συνήθως. Εκεί που χάνουν οι λαοί (διότι, αν βγάλουμε τις παρωπίδες, έναν «διχοτομημένο» λαό θα δούμε όπου άλλοι μιλούν ελληνικά και άλλοι τουρκικά) κερδίζει η πολιτική.