Οι μεγάλες προκλήσεις για {LF}την ανάπτυξη

Είναι σαφές: Ζούμε πέρα από τα όρια του πλανήτη μας. Αν δεν αλλάξουμε κάτι, οι συνέπειες θα είναι κακές. Πρέπει αυτό το κάτι να είναι η προσοχή μας στην οικονομική ανάπτυξη; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο στόχος της Συμφωνίας του Παρισιού για τον περιορισμό της παγκόσμιας υπερθέρμανσης μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την παύση της οικονομικής επέκτασης. Ωστόσο, υπάρχει αρκετό περιθώριο για να αλλάξει η ποιότητα της ανάπτυξης και να μειωθούν σημαντικά οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις χωρίς να καταδικαστούν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε ζωές με ελλείψεις αγαθών.

Η αλλαγή του κλίματος αντιπροσωπεύει τον σημαντικότερο κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε και ήδη βλέπουμε το κόστος. Και στο «εμείς» συμπεριλαμβάνω τους Αμερικανούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ένα σημαντικό πολιτικό κόμμα κυριαρχείται από τους αρνητές της κλιματικής αλλαγής, είναι ο υψηλότερος κατά κεφαλήν παραγωγός αερίων του θερμοκηπίου και η μόνη χώρα που αρνείται να τηρήσει τη συμφωνία του 2015 για το Παρίσι. Υπάρχει λοιπόν κάποια ειρωνεία στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν επίσης καταστεί μία από τις χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα υλικών ζημιών που συνδέονται με ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως πλημμύρες, πυρκαγιές, τυφώνες, ξηρασίες και μεγάλο κρύο.

Πρέπει να αναλάβουμε έντονη δράση τώρα για να αποφύγουμε την κλιματική καταστροφή στην οποία οδεύει ο κόσμος. Είναι θετικό που τόσο πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες καταβάλλουν προσπάθειες για να εξασφαλίσουν ότι ο κόσμος θα είναι ουδέτερος από άποψη εκπομπών άνθρακα μέχρι το 2050.

Ομως χωρίς οικονομική ανάπτυξη, δισεκατομμύρια άνθρωποι θα παραμείνουν χωρίς επαρκή τροφή, στέγαση, ένδυση, εκπαίδευση και ιατρική περίθαλψη. Αλλά υπάρχει αρκετός χώρος για να αλλάξει η ποιότητα της ανάπτυξης, να μειώσει σημαντικά τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Για παράδειγμα, ακόμη και χωρίς σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις, μπορούμε να επιτύχουμε την ουδετερότητα στις εκπομπές άνθρακα μέχρι το 2050. Αλλά αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του και δεν θα συμβεί αν το αφήσουμε στα χέρια των αγορών. Αυτό θα συμβεί μόνο εάν συνδυάσουμε υψηλά επίπεδα δημόσιων επενδύσεων με ισχυρό εποπτικό πλαίσιο. Η περιβαλλοντική βιωσιμότητα μπορεί να επιτευχθεί μόνο παράλληλα με τις προσπάθειες για την επίτευξη μεγαλύτερης κοινωνικής δικαιοσύνης.

O Τζόζεφ Στίγκλιτς είναι κάτοχος Νομπέλ στα οικονομικά, καθηγητής στο Columbia University και επικεφαλής οικονομολόγος στο Roosevelt Institute