Ευθύνη

Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα για να μη μας μπερδεύουν.

Πρώτον, στη δημοκρατία η αμφισβήτηση της δημοκρατίας δεν αποτελεί θεμιτή δραστηριότητα. Αν εκδηλώνεται με μεθόδους πολιτικής βίας, τότε είναι και παράνομη.

Αντιμετωπίζεται αναλόγως.

Δεύτερον, στη δημοκρατία η επιβολή του νόμου και της τάξης δεν αποτελεί προαιρετική δραστηριότητα των Αρχών. Είναι υποχρέωσή τους.

Και προφανώς η επιβολή του νόμου και της τάξης δεν υπόκειται στην έγκριση εκείνων που αμφισβητούν τον νόμο και απειλούν τη δημόσια τάξη.

Κανόνας που ισχύει για όλους. Για τη «Χρυσή Αυγή», τους «αντίφα» και τους «αντιεξουσιαστές», τους οπαδούς διαφόρων ομάδων που πλακώνονται μεταξύ τους και τις συμμορίες του υποκόσμου.

Τρίτον, στη δημοκρατία η προστασία της δημοκρατίας εναπόκειται σύμφωνα με το Σύνταγμα στον πατριωτισμό κάθε πολίτη. Πρακτικά όμως αρμόδιοι για την προστασία της είναι η αστυνομία και η Δικαιοσύνη.

Αν αρνηθούμε στη δημοκρατική πολιτεία το δικαίωμα της έννομης προστασίας της, τότε θα πιάσει ο καθένας μας ένα κουμπούρι ή μια μολότοφ και θα γίνουμε Φαρ Ουέστ.

Τέταρτον, αν υπάρξουν παρεκτροπές από όργανα της δημοκρατίας τότε πάλι η δημοκρατία είναι αρμόδια να τις αντιμετωπίσει.

Υπάρχουν δικαστήρια, ανεξάρτητες Αρχές, πειθαρχικά και διοικητικά όργανα στα οποία ο κάθε πολίτης μπορεί να προσφύγει αν θεωρεί ότι αδικήθηκε ή ταλαιπωρήθηκε.

Νομίζω ότι κάπως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι Γάλλοι δεν πλάκωσαν τα «Κίτρινα Γιλέκα» με γλυκόλογα. Οι Ισπανοί δεν κατέβασαν τα χέρια όταν οι Καταλανοί αποφάσισαν να αποσχιστούν. Κι η ισλαμική τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται πουθενά με ευχές και προσευχές.

Την κρίσιμη στιγμή λοιπόν το ερώτημα είναι ένα και απλό: Ποιος θα πάει με τη δημοκρατία και ποιος όχι.

Και για να προλάβω διάφορους σαχλαμάρες, η δημοκρατία δεν είναι αφηρημένη, ούτε υποκειμενική έννοια. Δεν την προσδιορίζει ο καθένας κατά πώς του γουστάρει. Είναι εκείνη που προκύπτει από το Σύνταγμα και λειτουργεί ως συντεταγμένη πολιτεία στα πλαίσια ενός κράτους δικαίου.

Αποκλείεται δηλαδή να μπερδευτούν αν ψάχνουν ειλικρινά τι να υποστηρίξουν. Αν μας κοροϊδεύουν είναι άλλη υπόθεση.

Ας μη σταθώ λοιπόν στα καλαμπούρια περί «άγριας καταστολής» (τόσο άγρια που είχε όλους κι όλους έντεκα συλληφθέντες!), «ντελίριο αστυνομικής αγριότητας» (Παπαδημούλης) ή «κράτος Βορίδη» (Ραγκούσης).

Στην πολιτική, η εγγενής ανοησία πρέπει να εκλαμβάνεται ως ελαφρυντικό και ευκαιρία κατανόησης.

Θα σταθώ όμως στην ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες αποτελούν μέρος της δημοκρατίας. Και οι οποίες την κρίσιμη στιγμή πρέπει κι αυτές να επιλέξουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.

Με τη δημοκρατία ή με τους άλλους;