«Κορεκτίλας {LF}το ανάγνωσμα»{CR}

Και όχι, δεν ήταν αφορμή ο κ. Σαμαράς που αποκάλεσε τους εισερχόμενους εκ Τουρκίας στον ελλαδικό χώρο «λαθρομετανάστες».

Ηταν αυτό το μικρό παιδί που έβλεπα μέσα από το ταξί να παίζει με ένα αυτοσχέδιο σπαθί, καθισμένο ανακούρκουδα στη λάσπη. Πήγε να μου ξεφύγει ένα «κοίτα χαρά το γυφτάκι», έκανα να το μαζέψω και αμόλησα άνετα το «κοίτα χαρά το τσιγγανάκι», αλλά αμέσως δαγκώθηκα με το θανάσιμο λάθος μου και για να το σώσω λέω στον οδηγό «τώρα αυτό που είπα δεν ήταν και τόσο πολιτικά ορθόν».

«Ούτε και ξαπλωμένο» μου απαντά και ξεσπάει σε κάτι γέλια με το αστείο του που να μην τον σταματάει τίποτα. Φταίω εγώ τώρα να τον αποκαλέσω «ταρίφα» και να τον βάλω στη θέση του;

Αλλά πάλι μήπως είχε δίκιο ο άνθρωπος; Να ζητάω συγγνώμη που είπα το γυφτάκι τσιγγανάκι; Δηλαδή πώς να το έλεγα; «Κοίτα χαρά που κάνει ο μικρός Ρομά»; Δεν μου πάει το στόμα.

Κι άντε στη σημερινή κουβέντα να το Ρομα-τζάρουμε το πράγμα, αλλά αυτά που χρόνια λέμε; Να τα ξεμάθουμε; Αφού πάει μόνη της η γλώσσα, εκεί που κάθεσαι σου φεύγει μόνο του, το «κάτι τρέχει στα γύφτικα» πώς το μαζεύεις; Το «γύφτικο σκεπάρνι» τι το κάνεις; Υπογλώσσιο;

Και τι δηλαδή; Δεν θα τραγουδήσω εγώ τα «τραγούδια της γυφτιάς»; Το «Τρελέ τσιγγάνε, για πού τραβάς»; Ή το «Γύφτισσα τον εβύζαξε»;

Και τα τσιγγάνικα βιολιά πώς να τα πω; Ρομά βιολιά;

Ασε το «μαύρος» (δεν φτάνω στο αράπης για θα με συλλάβουνε), αλλά το «νέγρος»;

Τον «Νέγρο τον Γουίλι από το Τζιμπουτί», κοτζάμ Καββαδία, θα μας τον κόψει η λογοκρισία; Δεν είπα εγώ να τον πεις «σκυλάραπα», που τον έλεγε σ’ ένα θεατρικό ο Σακελλάριος, ούτε για τη μικρή απ’ τ’ Αλγέρι που γουστάρει τον αράπη, τον σκύλο, τον μπλακ, τον ταμ ταμ ταμ, αλλά έστω αφήστε μου έναν «αράπη», μια «αραπίνα» να τους έχω πλύνε – βάλε. Να ‘ρθω μια φορά κι εγώ στο κέφι να το λαλήσω το «Αραπίνες λάγνες, ερωτιάρες, με ουίσκι, με γλυκές κιθάρες, γλέντι και πιοτό».

Σας μιλάω με καημό, με σπαραγμό. Πιστέψτε με. Αυτό το πολιτικά ορθόν εδώ μου κάθεται. Πρώτα πρώτα σου απαγορεύει να περιγράψεις έναν άνθρωπο. Διότι απαγορεύονται το «κοντός», το «μακρύς», το «ψηλός» (καλά, το «ψηλέας» ούτε συζήτηση), το «χοντρός» και τα συμπαρομαρτούντα.

Τι ωραία κάποτε στις μπουάτ, στις Εσπερίδες συγκεκριμένα, καθισμένοι σε κάτι τόσο δα καρεκλάκια, τα αγόρια με τα γόνατα στο σαγόνι και τα κορίτσια, μόλις είχαν βγει τα μίνι, έτσι και σηκωνόντουσαν, ανάγλυφη η ψάθα του καρεκλακίου πίσω στα μπούτια… και να τραγουδάμε όλοι μαζί με τον Γιώργο Ζωγράφο όξω φωνή «Μια χοντρή απ’ το Βισμπάντεν / τους Ρωμιούς τούς αγαπάει / γιατί ξέρουν στο κρεβάτι / να ‘ναι ντούροι και βαρβάτοι» χωρίς καμία ενοχή.

Αντε να το πεις τώρα. Κι εγώ σου λέω μην πεις αυτό με τη χοντρή απ’ το Βισμπάντεν, που δεν το ξέρεις κι ούτε και θέλεις να το μάθεις. Αλλά δεν θες να τραγουδήσεις τον «Αδωνη»; Τον «Αδωνη» να πας για καφέ «που πηγαίνει και μία χοντρή, νευρικιά, Κυριακή, να της φύγει το στρες»;

Οχι, τη θες τη χοντρή τη νευρικιά, πώς να το κάνουμε.

Γιατί αν τα σβήσουμε όλα αυτά θα καταντήσουμε να μιλάμε σαν τις «Ειδήσεις»:

Συνελήφθη ένας 42χρονος, ο οποίος είχε κλέψει μια 84χρονη και τον 90χρονο σύζυγό της σε συνεργασία με την 24χρονη αλλοδαπή οικιακή βοηθό, με την οποία είχε σχέση, και τα κλοπιμαία τα είχαν πουλήσει σ’ έναν 50χρονο παλαιοπώλη που διατηρούσε με τον 22χρονο γιο και τη 18χρονη κόρη του κατάστημα που ανήκε σε έναν 65χρονο συνταξιούχο.

Κατανοητό;

Ωραία τότε. Καλά Χριστούγεννα.