Δύσκολα

Το πρόβλημα με τον Ερντογάν είναι εξαιρετικά απλό αλλά λύνεται πολύ δύσκολα.

Η Τουρκία επιδιώκει να αναγορευτεί σε περιφερειακή δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο, ενδεχομένως και τη Μέση Ανατολή.

Τα τελευταία χρόνια όλες οι προσπάθειες εκπολιτισμού της μέσα από μια πρόσδεση στο ευρωπαϊκό σύστημα έχουν αποτύχει. Καλώς ή κακώς, η Τουρκία παραμένει Τουρκία.

«Περιφερειακή δύναμη» σημαίνει με απλά λόγια ότι όλα τα περιφερειακά ζητήματα θα περνούν από τα χέρια της. Κι ότι σε όλα τα περιφερειακά ζητήματα η Τουρκία θα είναι μέρος της διαπραγμάτευσης και της λύσης.

Αυτό προσπαθεί να επιβάλει στο Κυπριακό, στο Αιγαίο, στις ΑΟΖ, στις εκμεταλλεύσεις των κοιτασμάτων, στα νησιά, στη Συρία, στην ανατολική Μεσόγειο, στη θάλασσα και στη στεριά, παντού.

Σε αυτές τις συνθήκες, όσες φορές κι αν συναντήσει ο Μητσοτάκης τον τούρκο πρόεδρο, ό,τι κι αν του πει, ό,τι κι αν ακούσει, η ουσία των πραγμάτων θα παραμείνει αναλλοίωτη με δεδομένους τους συνομιλητές.

Οταν λοιπόν το Μέγαρο Μαξίμου μιλούσε χθες για «ανοιχτή, ειλικρινή και δύσκολη συζήτηση», αυτό σημαίνει κυρίως ότι η συζήτηση ήταν πολύ δύσκολη. Η δήλωση Μητσοτάκη που ακολούθησε δεν μας προϊδέασε για κάτι πιο θετικό.

Αν τον ερμηνεύω σωστά μάλλον δεν υπήρξε καν σημείο επαφής μέσα σε ένα βαρύ κλίμα που αποτυπώθηκε και στις τηλεοπτικές εικόνες από τη συνάντηση του Λονδίνου.

Διότι η ουσία είναι ότι η Τουρκία διατυπώνει πλέον ένα αίτημα ηγεμονίας. Αυτό που εμείς ονομάζουμε «προκλήσεις» δεν είναι παρά σκαλοπάτια για να πετύχει τον στόχο της.

Οσο ευγενικά ή επιθετικά κι αν το εκφράζει, μέσα από κάθε εύλογη ή παράλογη απαίτηση, η περιφερειακή κυριαρχία είναι ο σταθερός στόχος της τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια υπό την ηγεσία του Ερντογάν.

Ενας στόχος που ορθώνεται απέναντι σε μια διστακτική Ευρώπη, με μια αλλοπρόσαλλη Αμερική και μέσα σε ένα ΝΑΤΟ το οποίο κατά τη διατύπωση του Μακρόν είναι «εγκεφαλικά νεκρό».

Ως εκ τούτου το ερώτημα είναι απλό. Ποιος είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί μια τέτοια επιδίωξη της Τουρκίας; Αν υπάρχει κάποιος, να σηκώσει το χέρι.

Αλλά επειδή δεν βλέπω πολλά χέρια σηκωμένα, το βέβαιο είναι ότι κάτι πρέπει να γίνει. Η πολιτική μας απέναντι στην Τουρκία χρειάζεται να σχεδιαστεί σχεδόν από την αρχή, με ψυχραιμία, ωριμότητα, ρεαλισμό αλλά χωρίς αυταπάτες.

Αν ήμασταν μια κανονική χώρα, το πρόβλημα θα μας είχε απασχολήσει εδώ και καιρό. Αλλά επειδή δεν είμαστε, έχουμε θέμα με τις σπουδές του Διαματάρη.