Το μεγάλο δώρο του Ερντογάν στην Ελλάδα

Η αδιανόητη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης για τις ΑΟΖ έκανε δύο πολύ μεγάλα καλά στην Ελλάδα. Πρώτον, κατέστησε πλέον αδύνατον το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων για το Αιγαίο. Στέρησε οριστικά και αμετάκλητα τη δυνατότητα οποιουδήποτε στην Ελλάδα να κρυφοκοιτάζει προς το λεγόμενο package deal με την Τουρκία, επιστρατεύοντας έωλα, αφελή και υποκριτικά επιχειρήματα ότι δήθεν μπορούμε να τα βρούμε με τους Τούρκους στη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και σε μια «συνολική συμφωνία» που θα αντικαταστήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης και που είναι προϋπόθεση για κάτι τέτοιο. Οι πλάνες περί δήθεν ηρεμίας και οικονομικής αξίας μιας τέτοιας προσέγγισης που προπαγανδίστηκαν επί χρόνια δείχνουν τώρα τι σημαίνουν. Ολοι όσοι υποστήριζαν τέτοιου είδους απόψεις θα πρέπει πλέον να δεχθούν ότι η Κρήτη όχι απλώς δεν είναι ελληνική, αλλά δεν υπάρχει καν στον χάρτη, όπως φυσικά και το Καστελλόριζο. Γιατί αυτό προϋποθέτουν τα όσα συμφώνησαν η Τουρκία με τη Λιβύη. Αυτή είναι η βάση και η λογική τους. Αντε τώρα να εμφανιστεί κανείς ξανά στην Ελλάδα και να ξαναπεί ότι θέλει τη συνεκμετάλλευση. Χρωστάμε στον μεγαλομανή τούρκο δικτάτορα ότι τελειώσαμε επιτέλους με όλα αυτά στο εσωτερικό – και δεν είναι λίγο με τέτοια ορμή που είχαν οι υποστηρικτές αυτών των αδιανόητων απόψεων.

Δεύτερον και πιο σημαντικό ακόμα και από το προηγούμενο είναι το γεγονός ότι με τον πιο επίσημο και αποτελεσματικό τρόπο η Τουρκία μετέτρεψε μόνη της μια πάγια διεκδίκησή της εις βάρος της Ελλάδας σε μεγάλο, οξύ περιφερειακό ζήτημα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Οσα δεν καταφέραμε εμείς τόσα χρόνια προσπαθώντας να το εξηγήσουμε σε διάφορους ξένους, τα πέτυχε η συμφωνία της Αγκυρας με την Τρίπολη μέσα σε ένα πρωί. Για διαφορετικούς λόγους μεταξύ τους, μια σειρά από πολύ σημαντικά κράτη επηρεάζονται αρνητικά σοβαρά και άμεσα από αυτή τη νομικά γελοία συμφωνία: οι ΗΠΑ, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Γαλλία, η Ιταλία και όχι μόνον. Η συμφωνία είναι μια ισχυρή συγκολλητική ουσία για όλες αυτές τις χώρες στο εν λόγω ζήτημα και ένας πολύ στέρεος λόγος να αντιδράσουν σκληρά έναντι της Αγκυρας. Η συμφωνία ενισχύει όσο τίποτε άλλο το κεφάλαιο των συμμαχιών της Ελλάδας που δεν είναι πλέον αντιμέτωπη μόνο με την εις βάρος της τουρκική απειλή, αλλά και το πεδίο που θα κριθεί αν η Δύση θα επιτρέψει την ανασύσταση μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το πρώτο βήμα έγινε με την εισβολή στη Συρία. Τώρα, αυτό που ακολουθεί είναι απείρως σοβαρότερο και θίγει πολύ πιο άμεσα όχι απλώς τη διεθνή νομιμότητα, κάτι που μικρή σημασία δυστυχώς έχει, αλλά ζωτικά συμφέροντα αυτών των κρατών με τρόπο που δεν έχει προηγούμενο. Μέσα σε μία μέρα, η Ελλάδα κέρδισε πολλά από αυτό – αρκεί να αποδειχθεί σε θέση και να το χειριστεί αποτελεσματικά από εδώ και πέρα.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει να εναποθέτει τις ελπίδες της στην ανύπαρκτη ΕΕ, αλλά να κάνει δύο πράγματα: πρώτον, να κινηθεί προς νέου επιπέδου διμερείς διπλωματικές συνεννοήσεις με όλα τα παραπάνω κράτη. Και να δηλώσει την αποφασιστικότητά της να μην επιτρέψει την παραμικρή προσπάθεια της Τουρκίας να μεταβάλει de facto το status quo. Δεύτερον, να αποφασίσει, επιτέλους, ότι όποτε αυτό απαιτηθεί, η στρατιωτική σύγκρουση θα είναι μονόδρομος, από τον οποίο αποκλείεται πλέον να παρεκκλίνει.