Η σύγχυση της τριχοτόμησης

Η μία ψήφος, εκείνη της αποχής, δικαιολογείται – πού να ξέρει ο Αλέξης Γεωργούλης τι να ψηφίσει. Η δεύτερη, η θετική του Πέτρου Κόκκαλη, είναι μάλλον αδιευκρίνιστη. Αλλά η αρνητική ψήφος των υπόλοιπων ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον έτσι όπως την αιτιολόγησε ο Δημήτρης Παπαδημούλης, περιβάλλεται από ένα παράδοξο.

Ο Παπαδημούλης και οι υπόλοιποι καταψήφισαν επειδή, εξήγησε ο ίδιος ο Παπαδημούλης, «δεν θέλει η Κομισιόν να είναι όμηρος των κυρίων Ορμπαν και Σαλβίνι». Μόνο που είναι ακριβώς αυτή η Κομισιόν που καταψηφίστηκε από τα κόμμματα του Ορμπαν και του Σαλβίνι. Πώς γίνεται η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή να είναι όμηρος αυτών που τη μαύρισαν; Και πώς γίνεται εκείνοι που καταγγέλλουν την ομηρεία να τηρούν την ίδια στάση – εκτός από τον Γεωργούλη που δεν ήξερε και τον Κόκκαλη που δεν έχει και τόση σημασία – με τους υποτιθέμενους απαγωγείς των ομήρων;

Αν θα μπορούσε να εξαγάγει κανείς ένα συμπέρασμα από τη στάση των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην προχθεσινή ψηφοφορία του Ευρωκοινοβουλίου για τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αυτό είναι πως οι τριχοτομήσεις φύονται σε περιβάλλον απόλυτης σύγχυσης. Δεν είναι η πρώτη φορά. Η ίδια τριχοτόμηση, ή μάλλον η ίδια σύγχυση, καταγράφηκε στην ψηφοφορία για τις συμβάσεις των υδρογονανθράκων από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Οι συμβάσεις ήταν της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ χτυπήθηκε από την ίδια σύγχυση – άλλοι ψήφισαν όχι, άλλοι παρών, κάποιοι ναι, ένας είπε να ζητήσουν συγγνώμη.

Και λοιπόν; Δεν είναι αυτό δείγμα εσωκομματικής δημοκρατίας; Δεν θριάμβευσε η ελεύθερη βούληση ακόμη και στην περίπτωση του Γεωργούλη; Να ψηφίζουν όλοι τα ίδια, ακόμη κι αν δεν ξέρουν αν η Ούρσουλα ντερ Λάιεν είναι με τους καλούς ή με τους κακούς; Μπορεί και να ήταν μια καλή άσκηση εσωκομματικής δημοκρατίας, αν οι επαναλαμβανόμενες τριχοτρομήσεις δεν έπασχαν στο ίδιο το δημοκρατικό τους πνεύμα. Η δημοκρατία το επιτρέπει, αλλά σε ποια δημοκρατία λέει κανείς άλλα ως κυβέρνηση και άλλα ως αντιπολίτευση; Ποιο μέτωπο απέναντι στους ακροδεξιούς λαϊκιστές υπηρετεί η ταύτιση ολόκληρης της Κομισιόν με τους ακροδεξιούς λαϊκιστές; Και γιατί αναγνωρίζεται τέτοια ισχύς ελέγχου στους ακροδεξιούς λαϊκιστές – μια ισχύς που δεν είναι καθόλου βέβαιο πως έχουν;

Το πρόβλημα ξεπερνάει την τριχοτόμηση. Ξεπερνάει την ενδεχόμενη απορία του Γεωργούλη, το εύρος της πολιτικής τοποθέτησης του Κόκκαλη, τις αυτοαναιρούμενες αιτιολογήσεις του Παπαδημούλη. Στη μετακυβερνητική εκδοχή του, ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοστραμπουλίζεται. Πελαγοδρομεί ανάμεσα σε αυτό που ήταν και αυτό που θα ήθελε να είναι και αυτό που θέλει να γίνει χωρίς ακριβώς να ξέρει ποιο είναι – εντάξει η Ούρσουλα, αλλά οι συμβάσεις για τους υδρογονάνθρακες είναι με τους καλούς ή με τους κακούς;

Η γκάμα είναι μοιάζει τεράστια. Ο ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει την άρση της μονιμότητας για τους νεοπροσληφθέντες της ΔΕΗ είναι ο ίδιος με τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε θεσπίσει την άρση της μονιμότητας για τους νεοπροσληφθέντες σε θυγατρική της ΔΕΗ. Αυτή η άρση, πάλι, με τους ποιους είναι; Να ψηφίσει κανείς ναι, όχι, παρών ή να ζητήσει και μια συγγνώμη; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο να μην ξέρει κανείς τι να ψηφίσει – να μην ξέρει δηλαδή τι ακριβώς πιστεύει. Είναι και στο τέλος να μην έχει και τόση σημασία ό,τι και να ψηφίσει.