Κερκόπορτα

Ηγγικεν η ώρα της μακιαβελικής αντίληψης της πραγματικότητας. Ο καθένας βλέπει αυτό που φαίνεται στον Ολυμπιακό. Λίγοι αντιλαμβάνονται αυτό που είναι.

Τέσσερα γκολ στην Τότεναμ, φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ. Δύο γκολ στην Μπάγερν, τη μόνιμη πρωταθλήτρια Γερμανίας. Πού είναι ο φόβος του Ολυμπιακού απέναντι στα θηρία; Πού είναι η αδυναμία του να παίξει ανοιχτό ποδόσφαιρο, να διεκδικήσει τη νίκη, να μην περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου;

Ο Ερυθρός Αστέρας έχει δύο βαθμούς περισσότερους από τους Ερυθρόλευκους. Είναι καλύτερη ομάδα; Κάποιοι θα απαντήσουν θετικά πατώντας στο επιχείρημα της νίκης επί του Ολυμπιακού. Επομένως η Γρανάδα και η Λεβάντε που νίκησαν την Μπαρτσελόνα είναι καλύτερες από τους Μπλαουγκράνα.

Στο ποδόσφαιρο ένα κι ένα δεν κάνουν πάντοτε δύο. Οσοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη συλλογιστική εκθέτουν το κενό γνώσης τους προς το άθλημα. Οι εξισώσεις, τα «αν» και η ανθρωποφαγία που εκδηλώνεται προς αθλητές που υπέπεσαν σε λάθη μοιάζει με ανάλυση του προφανούς όταν η ανάγκη επιτάσσει προσπάθεια εντοπισμού του προβλήματος.

Ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε με δύο πρόσωπα στο παιχνίδι της Τρίτης με την Τότεναμ. Οποιος θέλει να μείνει στα θετικά στοιχεία θα κρατήσει το πρώτο ημίχρονο αφαιρώντας το «τσαφ» του Μεριά. Οποιος θέλει να του επιτεθεί και να τον αποκαθηλώσει θα σταθεί στο δεύτερο 45λεπτο.

Η ουσία είναι πως ο Ολυμπιακός μπορεί να παίξει τόσο καλά ώστε να απειλήσει ακόμα και με συντριβή την Τότεναμ στο σπίτι της, όπως έγραφε το BBC στην εξέλιξη του αγώνα. Ή να μείνει κολλημένος στο 1-1 με τον Πανιώνιο.

Αυτή η αστάθεια που μοιάζει με καρδιογράφημα αποκαλύπτει μια αρρυθμία που οφείλεται ως επί το πλείστον στην κακή λειτουργία της άμυνας. Στο ανασταλτικό κομμάτι αλλά και στην αποτελεσματικότητα των παικτών του στην περιοχή του Σα. Μια κερκόπορτα που έπρεπε να είχε κλείσει ο Ολυμπιακός από το πρώτο παιχνίδι με την Τότεναμ και τελικά του στοίχισε μια σπουδαία πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ.