Απαισιόδοξες καταγραφές

Στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της κυρίαρχης εκδοχής της Αριστεράς, παρά τους περίπου πέντε μήνες από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου και τα γνωστά τους αποτελέσματα και παρά τις συνεδριάσεις επιτροπών και οργάνων και τη διενέργεια και συνεδρίων ακόμα, δεν διεξάγεται κανένας ουσιαστικός διάλογος για την πολιτική και ιδεολογική του κατάσταση και τη συγκρότηση ενός δικού του μεταρρυθμιστικού σχεδίου για τη χώρα και την κοινωνία.

Στον μεν ΣΥΡΙΖΑ ο διάλογος φαίνεται να εξαντλείται στο ερώτημα εάν το κόμμα θα διατηρήσει τον «στενό» αριστερό χαρακτήρα του ή θα ξανοιχτεί στις σοσιαλδημοκρατικές και κεντρώες δυνάμεις. Το κυρίαρχο αυτό πολιτικό ερώτημα όμως μαζί, είναι η αλήθεια, με το εντυπωσιακό εκλογικό του ποσοστό 31,5% συσκοτίζουν την ουσία των προβλημάτων του. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δημόσια τουλάχιστον, δεν προβαίνουν σε καμία εμπεριστατωμένη κριτική και επανεξέταση της διαδρομής του κόμματος από την ελάσσονα αντιπολίτευση στην εξουσία, των πολιτικών και των κοινωνικών του συμμαχιών, του θεωρητικού – αναλυτικού του λόγου και βέβαια του τρόπου και του περιεχομένου της πεντάχρονης σχεδόν κυβερνητικής του διαχείρισης.

Στο δε ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι χειρότερα λόγω και του εξαιρετικά δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων και την πίεση που δέχεται από τα αριστερά και από τα δεξιά του. Παρατηρείται ένας αυτοεγκλεισμός στα κλισέ και στα συνθήματα του ένδοξου παρελθόντος και η αδυναμία παραγωγής μιας νέας θεωρητικής και πολιτικής πρότασης. Το κυριότερο βέβαια είναι και ίσως και η αιτία για τη συνολική δυστοκία του χώρου, η αδυναμία διασύνδεσης με υπαρκτά κοινωνικά στρώματα και συμφέροντα. Φαίνεται δε, πολύ περισσότερο από τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν ένας κομματικός / κοινοβουλευτικός μηχανισμός που ενδιαφέρεται μόνο για την αναπαραγωγή του.

Η θεώρηση αυτή των φορέων της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς δείχνει ότι, παρά τα καταγεγραμμένα εκλογικά ποσοστά τους, η κατάσταση, μεταξύ τους αλλά και αθροιστικά, είναι ρευστή. Υπάρχει κατ’ αρχάς το παράδοξο της άνισης αντιστοίχισης των εκλογικών ποσοστών τους με τη δύναμή τους στις οργανώσεις της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών, όπως είναι η αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, τα επιμελητήρια κ.λπ. Εκεί ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, παρά το υψηλό εκλογικό του ποσοστό, υστερεί σημαντικά, ενώ το ΚΙΝΑΛ, παρά το ισχνό δικό του, έχει πολλαπλάσια δύναμη. Αυτό σημαίνει ότι ο μεν ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποκτήσει σχέσεις πραγματικής εκπροσώπησης με την κοινωνία, ενώ το ΚΙΝΑΛ αδυνατεί να εκφράσει πολιτικά δυνάμεις του δικού του χώρου. Σημαίνει ακόμα ότι ο πολιτικός λόγος των δύο φορέων, συχνά έντονα αντιθετικός μεταξύ τους, δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών. Είναι ενδεικτική η έντονη καταγγελία από τον ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα ενός φανταστικού αυταρχικού ακροδεξιού κράτους που εκλαμβάνεται ενδεχομένως και ως νομιμοποίηση της υπάρχουσας λειτουργικής και αισθητικής παρακμής του δημόσιου χώρου και της πολλαπλής συμμορίτικης βίας που εκδηλώνεται σ’ αυτόν.

Η ποικίλη αυτή στασιμότητα της οργανωμένης Αριστεράς και Κεντροαριστεράς έχει οδηγήσει σημαντικές κοινωνικές και πνευματικές δυνάμεις, με σοσιαλιστικές καταγωγικές αναφορές, σε μια αμήχανη και μελαγχολική απόσταση από τα τεκταινόμενα.

Προσώρας δε όλοι, τα κόμματα και οι ανένταχτοι της Αριστεράς, βλέπουν εν εξελίξει την πολιτική ηγεμονία του Κυριάκου Μητσοτάκη, παρά τις αρκετές ενδείξεις ενός, έντονου, νεοδημοκρατικού παλαιοκομματισμού, όπως οι αθρόοι διορισμοί πολιτευτών, της εξάντλησης του, φραστικού άλλωστε μέχρι τώρα, μεταρρυθμισμού και της ιδεολογικής συντηρητικής παλινόρθωσης. Ενδέχεται το μέλλον να έχει πολλή ξηρασία…

Ο Κώστας Καρακώτιας είναι νομικός – κριτικός βιβλίου